เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1994 ตื่นแล้ว
“พวกเรำจะสำมำรถโน้มน้ำวมังกรด ำได้จริง ๆ เหรอคะ?”
ฉู่ลั่วหลุบสำยตำลงครู่หนึ่ง “ต้องลองดูสักตั้งค่ะ”
เธอเงยหน้ำขึ้นอีกครั้ง สำยตำฉำยแววเด็ดเดี่ยว “ฉันจะลองดู”
“ส่วนที่เหลือก็ด ำเนินกำรตำมแผนต่อไป สรรพชีวิตอยู่ฝั่ง
เดียวกับพวกเรำ แม้ไม่มีเทพบรรพกำล โอกำสชนะก็ยังมีมำก”
พอฉู่ลั่วพูดออกมำแล้ว คนที่เหลือก็ไม่มีใครคัดค้ำน
ตอนที่ก ำลังจะออกจำกโรงเรียน เซียวเมิ่งรีบวิ่งเข้ำมำหำ เธอ
ขวำงฉู่ลั่วเอำไว้ สีหน้ำดูจะกังวลอยู่บ้ำง
ฉู่ลั่วตำมเธอไปยังที่ที่ไม่มีคน “มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ?”
“ปรมำจำรย์คะ ฉันหวังว่ำคุณจะจดจ ำค ำพูดของฉันเอำไว้ มังกร
ด ำก็คือมังกรด ำ ฮั่วเซียวหมิงก็คือฮั่วเซียวหมิง”
“พวกเขำเป็นสองสิ่งที่แตกต่ำงกันโดยสิ้นเชิง…เป็นสิ่งมีชีวิตคน
ละอย่ำงกัน”
“ฮั่วเซียวหมิงเป็นเพียงเศษเสี้ยวจิตวิญญำณของมังกรด ำ
เท่ำนั้น”
เห็นเซียวเมิ่งมีสีหน้ำกังวลมำก ฉู่ลั่วก็อดถำมไม่ได้ว่ำ “วิชำส่อง
สวรรค์ของคุณแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหม?”
เซียวเมิ่ง “วิชำส่องสวรรค์เป็นวิชำอำคมเดียวในลัทธิเต๋ำที่ไม่ได้
รับกำรสืบทอดจำกเทพ บรรพบุรุษของฉัน…บอกฉันว่ำวิชำส่อง
สวรรค์นี้คือโอกำสในกำรมีชีวิตของมนุษย์”
“ปรมำจำรย์โปรดเชื่อฉันเถอะค่ะ”
ฉู่ลั่ว “มังกรด ำไม่น่ำไว้ใจเหรอ?”
เซียวเมิ่งพยักหน้ำอย่ำงแรง
ฉู่ลั่วก ำมือแน่นเล็กน้อย “แต่ตอนนี้มีเพียงเขำเท่ำนั้นที่น่ำไว้ใจ”
เซียวเมิ่งคว้ำแขนของเธอทันที “ถ้ำอย่ำงนั้น ปรมำจำรย์ช่วย
สัญญำกับฉันได้ไหมคะ ว่ำจะแยกแยะระหว่ำงฮั่วเซียวหมิงกับมังกร
ด ำให้ชัดเจน”
ฉู่ลั่วยิ้ม “ฉันแยกแยะได้ชัดเจนมำตลอด”
เซียวเมิ่งยังไม่ยอมปล่อยมือ สีหน้ำยังคงกังวล
ฉู่ลั่วจึงถำม “ถ้ำอย่ำงนั้นในวิชำส่องสวรรค์ของคุณ คุณเห็น
อะไรกันแน่? ถึงได้กังวลเกี่ยวกับฉันขนำดนี้”
เซียวเมิ่งอ้ำปำกจะพูดอะไรบำงอย่ำง แต่ก็กลืนมันลงไป “ไม่ว่ำ
ยังไง มังกรด ำก็ไม่น่ำไว้ใจค่ะ”
ฉู่ลั่ว “ดูเหมือนว่ำสิ่งที่คุณเห็นมันน่ำกลัวมำกส ำหรับฉันนะ”
“คุณวำงใจเถอะ ฉันแยกแยะได้”
เซียวเมิ่งจึงปล่อยมือ มองฉู่ลั่วที่ขึ้นรถเหำะจำกไป
หยวนเป่ยเป่ยวิ่งเหยำะ ๆ เข้ำมำ “เธอคุยอะไรกับปรมำจำรย์
เหรอ? ท ำไมสีหน้ำดูแย่จัง?”
เซียวเมิ่งหันมำคว้ำแขนเธอ “เป่ยเป่ย ฉันรู้สึกว่ำตัวเองท ำพลำด
ไปแล้ว”
หยวนเป่ยเป่ยไม่เข้ำใจ
สีหน้ำเซียวเมิ่งแย่มำก “แต่เดิมฉัน…แต่เดิมฉันแค่กลัวว่ำ
ปรมำจำรย์จะไปหำมังกรด ำ ฉันถึงได้เสนอให้ซุนหย่ำจิ้งไปหำเทพ
บรรพกำล”
“แต่ว่ำ…”
“เหมือนฉันจะเป็นคนเตือนปรมำจำรย์ ท ำให้เธอนึกถึงมังกรด ำ
ขึ้นมำ”
“ปล่อยให้เธอไปหำมังกรด ำ”
หยวนเป่ยเป่ยมองเซียวเมิ่งอย่ำงงุนงง “ถ้ำมันร้ำยแรงขนำดนั้น
จริง ๆ ท ำไมเธอไม่ห้ำมปรมำจำรย์ล่ะ!”
“หรือจะให้หัวหน้ำซู่ห้ำมปรมำจำรย์ก็ได้!”
เซียวเมิ่งยิ้มขื่น หันไปจ้องมองหยวนเป่ยเป่ย “เธอคิดว่ำ…พวก
เรำจะห้ำมปรมำจำรย์ได้เหรอ? ถ้ำเธออยำกไปก็ไม่มีใครห้ำมเธอได้
หรอก”
หยวนเป่ยเป่ยพูด “งั้นให้ฉันลองดูไหม”
เซียวเมิ่งส่ำยหัว
“ฉันเตือนปรมำจำรย์ไปแล้ว ปรมำจำรย์…ปรมำจำรย์น่ำจะ
ระมัดระวังนะ”
เขำจินหลี่
ฉินเหว่ยส่งฉู่ลั่วที่เขำจินหลี่ “คุณต้องกำรให้ผมไปด้วยไหม?
หรือจะให้เรียกคนอื่นไปเป็นเพื่อน”
“ทำงเผ่ำปีศำจก็มีมังกรด ำตัวหนึ่งไม่ใช่เหรอ? เรียกเขำมำดี
ไหม”
“ยังไงก็เป็นเผ่ำเดียวกัน บำงทีอำจจะ…”
ฉู่ลั่วส่ำยหน้ำ “ไม่จ ำเป็นค่ะ ฉันยังไม่รู้นิสัยของเขำ ถ้ำมีคนมำก
เกินไปจะไม่ดี”
ฉินเหว่ยจึงได้แต่พยักหน้ำ มองส่งฉู่ลั่วเข้ำไปในเขำจินหลี่
ทันทีที่เข้ำไปในเขำจินหลี่ ฉู่ลั่วก็ตรงไปที่ปำกถ้ำทันที
เหมือนกับครั้งก่อน เธอค่อย ๆ เดินลงบันไดหินที่คดเคี้ยวทีละขั้น
กระทั่งเดินเลี้ยวเข้ำไป ถึงได้เห็นมังกรด ำที่เหมือนรูปสลัก
ฉู่ลั่วยืนอยู่บนบันไดหินสักพักแล้วจึงเดินลงไป
ในที่สุดก็มำถึงตรงหน้ำหัวมังกรขนำดใหญ่ เธอหยุดยืน มองอยู่
ครู่หนึ่ง
จำกนั้นก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้น วำงลงบนหัวมังกร
พลังวิญญำณหลั่งไหลเข้ำไป
เธอถอนมือกลับ
จ้องมองมังกรด ำพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปำก “หลอมรวมได้ดีแล้ว”
“วิญญำณของคุณครบถ้วนแล้ว และคุณก็ตื่นแล้ว”
YOU MAY ALSO LIKE
