เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1997 ฉันแค่อยากมาหาคุณ

“จริง ๆ แล้ว ตามสภาพร่างกายของพวกเรา ไม่มีทางมีลูกได้”

“แต่วันนั้น ฉันให้ยันต์กับคุณ”

“เด็กคนนั้นก็อยู่ในท้องของฉันแล้ว”

“หลังจากไปโลกอื่น ที่นั่นไม่มีวิญญาณ ตามหลักแล้วเด็กคนนี้ก็

ไม่ควรเติบโต ควรจะเป็นทารกที่ตายแล้ว”

“แต่ว่า…”

เธอหัวเราะเบา ๆ “แต่ว่าเมื่อวิถีสวรรค์ของที่นั่นเพิ่งจะหลับใหล

วิญญาณแรกก็ถือกำเนิดขึ้นในโลกนั้น”

“แล้วก็เข้ามาอยู่ในท้องฉัน”

“ตอนแรกเด็กคนนี้ไม่โตเลย เหมือนอยู่ในร่างกายฉันโดยไม่

รู้สึกตัว ไม่รับรู้อะไร”

“ตอนนั้นฉันกลัวนิดหน่อย กลัวว่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น…ฉัน

อยากกลับมา แต่กว่านหว่านบอกว่าสถานการณ์ของเด็กพิเศษมาก

เป็นวิญญาณแรกของโลกนั้น ทางดีที่สุดคือไม่ควรออกไปโลกอื่น”

เธอก้มหน้ามองภาพวาด เหมือนจะจมอยู่ในความทรงจำ

จึงไม่ทันสังเกตเลยว่าดวงตาของมังกรดำที่ปิดสนิทเมื่อครู่ ตอนนี้

ได้ลืมขึ้นแล้ว

สายตามังกรจับจ้องภาพวาด

ฉู่ลั่วยังคงก้มหน้ามองภาพวาดต่อไป “หลังจากนั้นเด็กก็ค่อย ๆ

โตขึ้น ฉันเองก็รอคอยมาตลอด”

“เขาว่ากันว่าการตั้งครรภ์ใช้เวลาสิบเดือน แต่เหมือนว่า

วิญญาณที่เกิดมาเองตามธรรมชาติจะแตกต่างจากคนทั่วไป”

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้าว่าตัวเองตั้งครรภ์มานานแค่ไหนแล้ว”

“ตอนแรกท้องโตเร็วมาก แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหว

อะไรเลย”

“จนกระทั่ง…”

“จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันก็รู้สึกได้ขึ้นมาทันที”

เธอหันไปมองมังกรดำ

มังกรดำรีบหลับตาลงทันที ฉู่ลั่วจึงไม่ทันสังเกตเห็นความ

ผิดปกติ “ฉันรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของเธอ มีร่างวิญญาณเล็ก ๆ อยู่ใน

ร่างของฉัน ฉันถึงกับสัมผัสอารมณ์ของเธอได้อย่างชัดเจน”

“เธอร่าเริงมาก แทบไม่เคยเศร้าเลย”

“ฉันเคยเล่าเรื่องคุณให้เธอฟัง”

ฉู่ลั่วพูดด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย “อาจเป็นเพราะคุณไม่เคย

ปรากฏตัว เธอจึงเหมือนจะไม่ค่อยสนใจคุณเท่าไหร่”

“หลังจากนั้น ฉันก็คลอดเธอออกมา ทุกคนคิดว่าเธอเป็น

วิญญาณที่เกิดมาจากสวรรค์ เลยตั้งชื่อเล่นให้เธอว่าเทียนเป่า”

“ฉันตั้งใจจะพาเธอกลับมาด้วยกัน”

“แต่ฉันกังวลว่าสถานการณ์ของที่นี่จะไม่มั่นคง”

เธอพิงมังกรดำเบา ๆ “ฮั่วเซียวหมิง ตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่ฉัน

ปรารถนาช่างเรียบง่าย”

“ขอแค่ได้อยู่กับคนที่ฉันห่วงใย อยู่ในโลกอย่างสงบและมี

ความสุข”

“แต่เหมือนว่าความปรารถนาที่เรียบง่ายแบบนี้ จะยังเป็นจริง

ไม่ได้”

“พวกเขาทั้งหมดผลักฉันให้ก้าวไปข้างหน้า”

“ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องก้าวไป”

“เหมือนตอนนี้ ฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าคุณไม่ใช่ฮั่วเซียวหมิงอีก”

“แต่ฉัน..ยังคงมีความหวัง”

“ฉันหวังว่าฮั่วเซียวหมิงจะยังอยู่”

“หวังว่าความปรารถนาของฉันจะเป็นจริงได้”

เธอหัวเราะเยาะตัวเอง “การมาโน้มน้าวคุณเป็นเพียงข้ออ้าง ฉัน

แค่อยากมาหาคุณ”

เธอลูบหัวมังกร

“ฉันจะไปแล้ว ภาพวาดพวกนี้จะทิ้งไว้ที่นี่ คุณลองดูพวกมันนะ”

ฉู่ลั่วเดินออกมาจากถ้า หยางไต้รีบเข้าไปหาทันที “เป็นยังไง

บ้าง?”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า

หยางไต้อดกลอกตาไม่ได้ “เจ้าเด็กคนนี้นี่ ไม่นึกว่าพอกลายเป็น

มังกรแล้วนิสัยจะยิ่งแย่”

“หนูทิ้งภาพวาดไว้ที่นั่นแล้วค่ะ”

หยางไต้พอได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้พวกมันอยู่ที่นั่นสักสองสามวันก่อนแล้ว

กัน แค่สองสามวันเท่านั้น เดี๋ยวหนูจะไปเอากลับมาให้เอง”

ภายในถ้า

มังกรดำที่รู้สึกได้ว่าพวกเขาออกไปจากบริเวณเขาจินหลี่

หมดแล้ว จึงลืมตาขึ้น สายตาตกลงบนอาหารและภาพวาดที่วางอยู่

ตรงหน้า

มันใช้กรงเล็บตะกุยอาหารเล็กน้อย แล้วคว้าขึ้นมากินเข้าไปใน

คำเดียว

“ไม่พอแม้แต่จะแคะฟันจริง ๆ”

อีกกรงเล็บหนึ่งเขี่ยภาพวาดตรงหน้าสองสามที “วิญญาณที่เกิด

มาเอง ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอ?”

กรงเล็บพลิกภาพทีละภาพ แล้วกวาดภาพทั้งหมดไปด้านข้าง

จากนั้นก็หลับตาต่อ “ข้าจะไปซ่อนตัวร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่มได้ยังไงกัน”

“น่าขัน!”

อีกไม่กี่วันต่อมาฉู่ลั่วก็มาที่ถ้า

เธอพบว่าภายในถ้าไม่ต่างจากตอนที่จากไปมากนัก ภาพวาด

ไม่ได้ถูกขยับ มีเพียงอาหารที่วางอยู่บนพื้นหายไปหมด

เธอวางอาหารที่นำมาไว้ตรงหน้ามังกรดำ

เก็บภาพวาดขึ้นมา