เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2006 จิ่วฉานเป็นสายลับ
“เป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นเขาแน่ ๆ พอฉันเห็นเขาปุ๊บ ก็รู้สึกเกลียด
ขี้หน้าทันทีเลย”
“แค่ก ๆ ตลอดหลายปีมานี้ คนที่ทำให้ฉันเกลียดได้ขนาดนี้
นอกจากเขาก็ไม่มีใครอีกแล้ว”
เธอขยับตัวมาอยู่ในท่านอนหงายและจ้องมองด้วยดวงตางู “ฉัน
มั่นใจ ต้องเป็นเขาแน่ ๆ”
“เหอะ! ฉันก็รู้อยู่แล้ว”
“เขาจะปล่อยคนดี ๆ อย่างลั่วลั่วไปได้ยังไง”
“เขาจะไปหาคนดี ๆ อย่างลั่วลั่วได้จากที่ไหนอีก?”
“หึ เขาก็แค่แกล้งทำเป็น”
เธอบ่นเสียงอ่อน แล้วค่อย ๆ ขยับร่างกายของตัวเองไปทางจิ่
วฉาน
หูเสี่ยวหลี “เธอจะทำอะไรอีกล่ะ? บาดเจ็บแบบนี้แล้วจะอยู่เฉย ๆ
ไม่ได้หรือไง?”
จิ่งเจียเหยียนพูดพลางขยับตัว “ฉันจะไปดูจิ่วฉาน ไม่แน่ว่าเขา
อาจจะถูกตีตายไปแล้วก็ได้!”
“ฉันขอขอบใจเธอแทนจิ่วฉานนะ! เธอเป็นห่วงเขา แต่ก็ต้องดู
เรื่องซุบซิบให้จบก่อนถึงจะเป็นห่วง”
“อยู่เฉย ๆ อย่าขยับ ฉันจะไปลากเขามาเอง”
หูเสี่ยวหลีกระโดดข้ามเธอไปทันที พอมาถึงตรงหน้าจิ่วฉานและ
ตรวจสอบดูแล้ว ก็ตะโกนบอกจิ่งเจียเหยียนว่า “โชคดีที่เขาไม่ตาย”
“แต่โชคร้ายที่โดนตีจนเกือบตาย”
เธออุ้มจิ่วฉานแล้วกระโดดกลับมาในไม่กี่ก้าว วางเขาลงข้าง ๆ
จิ่งเจียเหยียน “เธอดูสิ!”
จิ่งเจียเหยียนจ้องจิ่วฉานแล้วจู่ ๆ ก็แค่นเสียง ใช้หัวงูชนเขาเบา ๆ
“นายเก่งนักนะ! เก่งจริง ๆ เลย! ไม่นึกเลยว่าหนอนบ่อนไส้จะเป็น
นาย”
หูเสี่ยวหลีที่กำลังจะก้าวไปดูเรื่องวุ่นวายชะงักฝีเท้า “อะไรนะ?”
จิ่งเจียเหยียนนอนคว่าอยู่บนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความท้อแท้
“จิ่วฉานเป็นสายลับของแดนเทพ เขาซ่อนตัวมานานขนาดนี้”
“แน่นอนว่านี่ต้องเป็นแผนการของแดนเทพอยู่แล้ว ตอนอยู่ที่วัด
พวกเขาตั้งใจให้จิ่วฉานดูแลฉัน ตั้งใจให้ฉันรู้สึกขอบคุณเขา ก็
เพื่อที่จะฆ่าลั่วลั่วหลังจากผ่านไปหลายร้อยปี”
ดวงตาคล้ายงูของเธอเอ่อล้นน้าตา
หูเสี่ยวหลีก้าวเข้าไปใช้เท้าสะกิดร่างงูของเธอ “อย่าสร้างเรื่องให้
ตัวเอง ที่เขาทำให้เธอรู้สึกขอบคุณ ก็เพราะเขามีความคิดเป็นของ
ตัวเอง ไม่เกี่ยวกับแดนเทพเลยสักนิด”
“แล้วก็อย่าไปยกย่องเขาด้วย เขาก็แค่มีความคิดเป็นของตัวเอง
เท่านั้นแหละ”
จิ่งเจียเหยียนน้าตาคลอ “จริงเหรอ? เขาไม่ใช่สายลับ? ไม่ได้
ทรยศพวกเราเหรอ?”
“ไม่ใช่”
“แล้วทำไมเขาถึงทำร้ายลั่วลั่วล่ะ?”
หูเสี่ยวหลีตรวจสอบจิ่วฉาน “ตอนนั้นเขาไปช่วยวิญญาณที่
ปรโลกย่อยแล้วดึงหนี้เลือดมากมายเข้าสู่ตัวเอง แต่เดิมก็เป็นการ
บำเพ็ญที่เพียงความคิดเดียวก็อาจทำให้กลายเป็นมารหรือพระได้”
“ตอนนี้…”
เธอมองด้วยสายตาหม่นแสงลง “แม้ว่าจะถูกล่อลวงด้วยมารในใจ
ของฉู่ลั่ว แต่การที่เขาหมายตาเฉพาะฉู่ลั่ว ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เกี่ยวข้อง
กับแดนเทพ”
จิ่งเจียเหยียนไม่สนใจน้าตาที่ไหลออกมา “แล้วเขาไม่ได้ทำด้วย
ความสมัครใจหรอกเหรอ?”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ดีแล้ว!” จิ่งเจียเหยียนพูดด้วยความเศร้าสร้อย “ถ้าเขาเป็น
สายลับ ฉันกลัวว่าพอลั่วลั่วตื่นขึ้นมา จะฆ่าเขา ฉันไม่รู้เลยว่า…จะ
ช่วยเขายังไงดี?”
หูเสี่ยวหลีตบหัวงูของเธอเบา ๆ เพื่อปลอบโยน แล้วมองไปทาง
ของฉู่ลั่ว “ฮั่วเซียวหมิงเข้าไปแล้ว งั้นมารในใจก็คงไม่มีปัญหาแล้ว
สินะ!”
……
ฉู่ลั่วสังหารมารในใจไปทีละตัว
เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองฆ่าฮั่วเซียวหมิงไปแล้วกี่คน และสังหารเฉิง
ยวนกับคนอื่น ๆ ไปอีกกี่คน
เธอรู้แค่ว่า ทั้ง ๆ ที่ตัวเองได้กำจัดมารในใจไปหมดแล้ว
เธอสังหารพวกมันโดยไม่ลังเล ไม่ปรานี แต่มารในใจกลับยังไม่
ถูกกำจัด
อีกครั้งที่เธอฆ่าฮั่วเซียวหมิง
ฉู่ลั่วเดินไปข้างหน้า ไม่หันหลังกลับมามอง ภาพตรงหน้า
เปลี่ยนไปอีกครั้งอย่างที่คาดไว้
ครั้งนี้แตกต่างจากหลายร้อยครั้งก่อนหน้านี้ ร่างกายของเธอ
โปร่งใสขึ้นมาทันที ทุกคนรอบข้างมองเห็นเธอไม่ได้อีกต่อไป
ทุกที่เต็มไปด้วยผู้คนที่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
ปีศาจไล่ล่าอย่างไม่ลดละ
บนท้องฟ้ามีลำแสงสีทองนับไม่ถ้วน เงาร่างของเทพปรากฏขึ้น
อย่างเลือนราง
ฉู่ลั่วมองไปรอบ ๆ และเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
YOU MAY ALSO LIKE
