เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2024 ข้าคือชางฮ่าว ไม่ใช่ฮั่วเซียวหมิง
“ชางฮ่าว!”
เสียงเต็มไปด้วยความโกรธดังก้องฟ้า
มังกรดำชางฮ่าวยืนอยู่หน้าค่ายกล สายตาเย็นชาของเขากวาด
มองฉู่ลั่วที่อยู่ภายในค่ายกล
“พวกมนุษย์รู้หรือเปล่า?”
“พวกเขารู้หรือเปล่าว่าพวกเจ้าจะขังนางไว้ที่นี่ รู้หรือเปล่าว่า
พวกเจ้าจะฆ่านาง?”
“มนุษย์มอบนางให้พวกเจ้า ไม่ใช่เพื่อให้พวกเจ้าทำเรื่องผิด
คำพูดแบบนี้!”
“อยากให้ข้าบอกเรื่องนี้กับพวกมนุษย์ไหม?”
ความมืดมิดไร้เสียงใด ๆ
ผ่านไปนาน เสียงนั้นพลันดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับแรงกดดันที่
เพิ่มมากขึ้น
“ชางฮ่าว ตอนนี้เจ้าถูกผนึกแล้ว”
ชางฮ่าว “ถูกผนึกหรือไม่ถูกผนึกขึ้นอยู่กับความต้องการของ
ข้า”
“ข้าได้รับมอบหมายจากมนุษย์ให้มาดูว่าพวกเจ้าแดนเทพพูดจา
ไร้สัจจะจริงหรือไม่”
“และเหมือนว่าข้ามาตรงเวลาพอดี”
เสียงนั้นยังไม่ทันเอื้อนเอ่ย ลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งลงมาอย่างหนัก
ตกลงบนร่างของชางฮ่าว
ฉู่ลั่วที่ยืนนิ่งอยู่พลันดวงตาเบิกกว้าง เห็นเพียงร่างกายของชาง
ฮ่าวถูกโซ่ทองเส้นหนึ่งทะลุผ่าน ปลายอีกด้านหนึ่งยืดยาวขึ้นไป
ด้านบน
ฉู่ลั่วก้าวไปข้างหน้า สายตาตกลงบนโซ่หลายสิบเส้นนั้น แล้วเงย
หน้าขึ้นมองชางฮ่าว
ชางฮ่าวมีสีหน้าไม่แยแส ราวกับว่าร่างกายที่โซ่แดนเทพทะลุ
ผ่านไม่ใช่ร่างของเขา
เขาเดินไปมาอยู่กับที่สองสามก้าวอย่างไม่ใส่ใจ
“ทำไม? ยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ? ยังอยากเพิ่มพลังของโซ่ห่วย ๆ นี่
อีก? โซ่ธรรมดาคงไม่ได้ผล ไม่สู้เอากระดูกเทพบรรพกาลของพวก
เจ้าแดนเทพมาทำเป็นโซ่ลองดูสักเส้นเถอะ”
“บางทีอาจจะสามารถขังข้าไว้ในค่ายกลได้จริง ๆ”
“ชางฮ่าว!”
เสียงโกรธเคืองนั้นสะท้อนก้อง
ชางฮ่าวนั่งขัดสมาธิลงนอกค่ายกล
“มีเวลามาพูดจาผิดสัจจะ ไม่สู้เอาไปคิดเรื่องการเจรจากับมนุษย์
ให้มากกว่านี้”
เขาโบกมือแรง ๆ เสียงนั้นพลันหายไป วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนอยู่
รอบ ๆ ก็ถูกพลังวิญญาณทรงพลังทำลายอีกครั้ง กลายเป็นแสง
วิญญาณทั้งหมด
ดาบสองเล่มที่อยู่ข้างนอกตอนนี้กำลังกินแสงวิญญาณเหล่านี้
อย่างสนุกสนาน
ฉู่ลั่วกลับจ้องมองชางฮ่าวที่นั่งอยู่นอกค่ายกล เธอเดินเข้าไปหา
เขา
“อย่าออกมา” ชางฮ่าวพูดโดยไม่หันกลับมามอง “ถ้าเจ้าออกมา
จากค่ายกลนี้ ข้าก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถปกป้องเจ้าได้”
ฉู่ลั่วยืนอยู่ที่ขอบค่ายกล ค่อย ๆ มองตามโซ่ที่พันธนาการร่าง
ของชางฮ่าวขึ้นไป “โซ่พวกนี้ขังคุณไว้ที่เขาจินหลี่ คุณไม่ควร
ออกมาเลย”
ทุกครั้งที่ออกมา โซ่พวกนี้จะนำมาซึ่งความเจ็บปวดแสนสาหัส
“เจ้ากลับไปเถอะ! ข้าอยู่ที่นี่คนเดียวไม่มีปัญหาหรอก”
“ค่ายกลสามารถปกป้องฉันได้ค่ะ”
“หลังจากดูดซับวิญญาณของพวกอาวุธแล้ว มันก็แข็งแกร่ง
กว่าเดิม”
“คุณไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฉันหรอก”
ชางฮ่าวไม่ขยับ เพียงแค่นั่งอยู่หน้าค่ายกลนั้น
“ชางฮ่าว…ชางฮ่าว!”
เธอตะโกนเรียกสองครั้ง แต่ชางฮ่าวไม่ตอบอะไร
ฉู่ลั่วขยับนิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยเบา ๆ “ฮั่วเซียวหมิง”
ร่างที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนก็ค่อย ๆ เคลื่อนไหวเล็กน้อย
เขาหันหน้ามา มองไปยังฉู่ลั่วที่อยู่ภายในค่ายกล
“ข้าไม่ใช่ฮั่วเซียวหมิง”
ฉู่ลั่ว “แล้วทำไมคุณถึงมาช่วยฉัน? ทำไมถึงมาที่นี่?”
เธอยื่นมือออกมาจากค่ายกล แตะเบา ๆ ที่ขอบโซ่
“โซ่พวกนี้ล้วนมุ่งเป้ามาที่คุณ แค่คุณออกจากเขาจินหลี่ก็จะนำ
ความเจ็บปวดมหาศาลมาให้แล้ว”
“ยิ่งออกห่างไปทีละนิ้ว ก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น”
“คุณไม่รู้สึกเจ็บเหรอ?”
ชางฮ่าวหลุบตาลงเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าข้าทำเพื่อเจ้าหรือ?”
ฉู่ลั่ว “…”
“ข้าทำเพื่อเด็กที่ยังไม่เคยเจอหน้าคนนั้น ถึงอย่างไรก็เป็นลูก
ของข้า ถ้าเจ้าไม่อยู่แล้ว ข้าจะไปโลกอื่นเพื่อพบนางได้อย่างไร”
ฉู่ลั่วเอ่ย “วิธีไปโลกอื่น ฉันบอกคุณได้”
ชางฮ่าวหันหลังให้ มองตรงไปข้างหน้า “ไม่ต้อง สิ่งที่เจ้าพูดข้า
ไม่เชื่อ ข้าต้องการให้เจ้าพาข้าไปด้วยตัวเอง”
ฉู่ลั่วเงียบไปครู่หนึ่ง “คุณเป็นห่วงฉันใช่ไหม”
“ไม่ใช่”
“คุณกังวลว่าหลังจากตัวเองจากไป ฉันจะไม่สามารถต่อสู้กับ
พวกเทพได้ คุณถึงต้องอยู่ด้วยใช่ไหม”
“ไม่ใช่ อย่าทึกทักไปเองฝ่ายเดียว ข้าคือชางฮ่าว ไม่ใช่ฮั่วเซียวห
มิง”
YOU MAY ALSO LIKE
