เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2040 ลั่วลั่วอุ้มลูกไปขอร้องเขา
เถาซูเยียน “บอกแล้วไงว่าให้พวกเธอดูอย่างเดียว ไม่ต้องพูด”
ไห่ถัง “แล้วทำไมต้องแอบดูด้วยล่ะ!”
เฉิงยวน “…”
หยวนเส้าหยิน “…”
เฉิงยวนดึงแขนของตัวเองกลับอย่างจนใจ เธอพูดกับหยวนเส้าห
ยินว่า “ขอบคุณที่ชอบข้า ข้าทั้งสวยทั้งฉลาด แถมยังเก่งขนาดนี้
การที่เจ้าจะชอบข้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก”
หยวนเส้าหยินกำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็ถูกเฉิงยวนขัดจังหวะ
เสียก่อน
“แต่หยวนเส้าหยิน ข้าไม่ได้ชอบเจ้า”
น้าเสียงของเธอนุ่มนวลมากแต่ก็แน่วแน่มากเช่นกัน
หยวนเส้าหยินงุนงงเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเยาะตัวเอง “ผมเดาได้
อยู่แล้ว เจี่ยซี…”
“ไม่เกี่ยวกับเจี่ยซี”
เฉิงยวนพูดต่อ “ข้าชอบสวีจิ้น ถึงแม้ว่าการพูดออกมาจะดูน่า
สงสารไปหน่อย แต่ผ่านมาหลายปีแล้ว ข้าก็ยังคงชอบแค่สวีจิ้นคน
เดียว”
“ขอบคุณที่ชอบข้า”
“ถ้าการชอบข้าทำให้เจ้ามีความสุข เจ้าก็ชอบข้าต่อไปได้”
“แต่ถ้าการชอบข้าทำให้เจ้าไม่มีความสุข เจ้าก็เปลี่ยนไปชอบ
คนอื่นดูบ้างก็ได้”
เธอพูดด้วยน้าเสียงร่าเริง
หยวนเส้าหยินยืนนิ่งงันอยู่นาน
เขาลังเลอยู่นานมาก
เขากลัวที่จะเผชิญหน้ากับเธอ
เขาลังเล ไม่ตัดสินใจ กระสับกระส่ายไปมา
เขากลัวที่จะพูดออกไป เพราะคิดว่ามันอาจทำให้เธอลำบากใจ
เขากลัวที่จะพูดออกไป เพราะคิดว่ามันอาจทำให้เธอคิดมาก
แต่เธอไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
สีหน้าหยวนเส้าหยินอ่อนโยนลงไม่น้อย “คุณเข้าไปเถอะ! อีก
ไม่กี่วันผมจะมาดูเทียนเป่าที่คุณบอกว่าน่ารักและสวยที่สุดเอง”
หลังจากเฉิงยวนเข้าไปในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน เขาถึง
ได้หันหลังจากไป
ทันทีที่เข้าไป จิ่งเจียเหยียนก็กระดิกหางมาหาเฉิงยวน “ฉันนึกว่า
เธอไปหาเจี่ยซีคนนั้น แต่ไม่คิดว่าจะไปหาหยวนเส้าหยินแทน”
เฉิงยวนอุ้มภาพวาดไว้ “ข้าไปหาเจี่ยซีจริง ๆ แต่แค่บังเอิญเจอ
หยวนเส้าหยินที่หน้าบ้านเจี่ยซีเท่านั้น”
“บังเอิญ!” จิ่งเจียเหยียนส่งเสียงเย็นชา
แต่จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมา ซุนหย่าจิ้งโอบคอเฉิงยวน
และพูด “เก่งจริง ๆ สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ที่ฉันภาคภูมิใจ”
เฉิงยวนยิ้มเล็กน้อย “ข้าไม่ชอบพวกเขาจริง ๆ ข้าไม่ชอบทั้งเจี่ย
ซี ทั้งหยวนเส้าหยิน”
เธอมองเพื่อน ๆ ตรงหน้าและพูดอย่างไม่ปิดบัง “ข้าชอบสวีจิ้น
ตลอดหลายปีนี้ ข้าก็ยังคงชอบแค่สวีจิ้นเท่านั้น”
สีหน้าของจิ่งเจียเหยียนหม่นลง
ซุนหย่าจิ้งก็เก็บอาการอยากรู้อยากเห็นเอาไว้
พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าสวีจิ้นไม่อยู่แล้ว
วิญญาณของเขาสลายไปแล้ว
ในโลกนี้แม้แต่วิญญาณก็ไม่มีเหลืออยู่แม้แต่น้อย
เฉิงยวนยังคงมีสีหน้าผ่อนคลาย “เฮ้อ! พวกเจ้าทำหน้าแบบนั้น
ทำไม ข้าชอบสวีจิ้น แต่ก็ยังมีคนชอบข้านะ!”
เธอยิ้ม “แล้วลั่วลั่วล่ะ? ตั้งแต่ข้าเข้ามา ก็ไม่รู้สึกถึงพลังของลั่วลั่ว
เลย”
ซุนหย่าจิ้ง “ได้ยินว่าอุ้มลูกไปหาชางฮ่าวแล้ว”
เธอตั้งใจมาดูลูกของปรมาจารย์ฉู่กับฮั่วเซียวหมิง แต่ไม่คิดว่าจะ
ไม่อยู่
เฉิงยวนตกใจมาก “ไม่นึกว่าชางฮ่าวจะอารมณ์ร้ายขนาดนี้
ถึงกับให้ลั่วลั่วอุ้มลูกไปขอร้องเขา!”
“โอ้โฮ! นี่เกินไปแล้วนะ!”
จิ่งเจียเหยียนพยักหน้าอย่างโกรธเคือง “ใช่ไหมล่ะใช่ไหม! ทำไม
ต้องไปหาเขาด้วย?”
ซุนหย่าจิ้ง “อุ้มลูกไปหาเหรอ? นี่ไม่ใช่สไตล์ของปรมาจารย์ฉู่นี่
นา? มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า!”
เขาจินหลี่
ฉู่ลั่วอุ้มเทียนเป่ามาที่เขาจินหลี่ เห็นชางฮ่าวยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้น
หนึ่ง
“พ่อ!”
เทียนเป่าโบกมือด้วยความดีใจ
ชางฮ่าวหันกลับมา สีหน้าเย็นชา
เทียนเป่าเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ยังคงโบกมือน้อย ๆ อย่างมี
ความสุข “พ่อ พ่อ! ทุกคนชอบเทียนเป่ามากเลยนะ ทุกคนบอกว่า
เทียนเป่าเป็นเด็กที่น่ารักและสวยที่สุดในโลก”
ชางฮ่าว “อืม”
ฉู่ลั่วเดินมาข้าง ๆ เขา “ทำไมคุณถึงกลับมาที่เขาจินหลี่ล่ะ?”
ที่นี่คือสถานที่ที่กักขังเขาไว้ แล้วทำไมเขาถึงอยากกลับมา?
ชางฮ่าว “มีสถานที่หนึ่งที่ข้าอยากพาพวกเจ้าไป”
“พ่อ พ่อ!”
เทียนเป่าร้องเรียกชางฮ่าวอย่างร่าเริง
สีหน้าของชางฮ่าวอ่อนโยนลง เขายื่นมือไปลูบผมนุ่มของเทียน
เป่า
YOU MAY ALSO LIKE
