เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2039 ผมชอบคุณ
“เฉิงยวน!” หยวนเส้าหยินขัดจังหวะคำพูดของเฉิงยวน
เฉิงยวนหุบปากลงทันที “เจ้าพูดต่อสิ”
หยวนเส้าหยินมองใบหน้าของเฉิงยวน พลังหยินรอบตัวเธอแทบ
จะหายไปหมดแล้ว
“ตอนนั้นผมเป็นห่วงคุณมาก” เขามองเฉิงยวนด้วยสายตาที่เต็ม
ไปด้วยความอ่อนโยนและรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว “ผมกังวลว่าคุณจะทำ
อะไรบางอย่าง และหลังจากนั้น…”
“หลังจากนั้นคุณก็เกิดเรื่อง ผมรู้สึกเสียใจมาก”
“ถ้าตอนนั้น ผมสามารถดูแลคุณให้ดีได้”
“ถ้าตอนนั้น ผมสามารถบอกคุณได้ว่าผมเต็มใจจะไปแก้แค้น
ด้วยกันกับคุณ”
“ถ้าตอนนั้น ผมสามารถสังเกตเห็นพลังหยินที่คุณทิ้งไว้ใน
ร่างกายของผมได้เร็วกว่านี้”
“บางที…คุณอาจจะไม่เกิดเรื่องอะไร”
“เจ้านิกายก็คงไม่พาคุณไปโลกอื่น”
“โลกนี้ก็คงไม่…คงไม่ต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมาย
ขนาดนี้”
เฉิงยวนนิ่งเงียบ ฟังคำพูดของหยวนเส้าหยิน
ร่างกายของเขาไม่หลงเหลือความหยิ่งผยองของลูกรักสวรรค์
แห่งสำนักเต๋าเหมือนแต่ก่อน เหลือเพียงความหดหู่จากความผันผวน
ของโลก
“หยวนเส้าหยิน เจ้าเสียใจอยู่ทุกวันใช่ไหม?”
หยวนเส้าหยินมองเฉิงยวน แม้ว่าเขาจะไม่ได้ตอบ แต่สีหน้าก็
บอกทุกอย่างแล้ว
เฉิงยวนยิ้มเล็กน้อย “จริง ๆ แล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องเสียใจหรอก
นะ! ถ้าจะพูดถึงว่าใครทำผิดร้ายแรงกว่ากัน ยังไงก็ไม่ถึงคราวของ
เจ้าหรอก”
“ตระกูลสั่วที่วางแผนเล่นงานตระกูลเฉิงเมื่อพันปีก่อน”
“สวีจิ้นที่ตัดสินใจเองตามอำเภอใจ”
“สั่วหลิงที่ไร้ยางอาย”
“ซู่เซี่ยงหยางที่จัดการให้เจ้าคอยดูแลข้า”
“กฎเกณฑ์สวรรค์ที่วุ่นวายไร้สาระ”
“สำนักเต๋าที่ไม่มีศีลธรรม”
เธอนับนิ้วไปทีละนิ้ว สุดท้ายก็มองไปที่หยวนเส้าหยิน
“เจ้าลองนับดูเองสิ ไม่ว่าจะนับยังไงก็ไม่ถึงเจ้าสักที!”
เฉิงยวนเดินมาหยุดตรงหน้าหยวนเส้าหยิน แล้วใช้มือข้างที่ว่าง
ตบไหล่เขาเบา ๆ
“ใจเย็น ๆ สิ! เจ้าก็แค่นักพรตธรรมดา ๆ คนหนึ่งของสำนักเต๋า
เท่านั้น ถึงฟ้าจะถล่มลงมา ก็ไม่มีใครปล่อยให้เจ้าแบกรับมันหรอก”
“เจ้าก็แค่หยวนเส้าหยิน ส่วนข้าก็แค่เฉิงยวน”
“อย่างมากที่สุด ข้าก็แค่ทำให้ตระกูลเฉิงแก้แค้นได้สำเร็จ ส่วน
เจ้าก็แค่ช่วยลั่วลั่วต่อสู้กับโลกใบนี้”
“แค่นี้ก็พอแล้ว!”
“พวกเราไม่ได้มีป้ายติดตัวว่าเป็นผู้กอบกู้โลกสักหน่อย”
เธอพูดจบและกำลังจะหมุนตัวจากไป
“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
หยวนเส้าหยินยื่นมือไปคว้าแขนของเฉิงยวน
เป็นจุดเดียวกับที่เจี่ยซีเคยจับก่อนหน้านี้
เฉิงยวนก้มลงมองข้อมือของตัวเอง ความสั่นสะท้านและความ
เย็นที่เหมือนกันทำให้เธอเงยหน้ามองอีกครั้ง และเห็นแววตาคู่นั้นที่
เหมือนกันด้วย
เฉิงยวนมีสีหน้างุนงงเล็กน้อย
หยวนเส้าหยินพูดซ้าอีกครั้งด้วยน้าเสียงจริงจัง “ผมรู้ว่าตัวเองไม่
สามารถช่วยโลกได้ ผมเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถช่วยคุณได้”
“โลกเป็นเพียงข้ออ้างของผมเท่านั้น”
เฉิงยวนตกตะลึง หลังจากผ่านไปสักพัก เธอจึงเอ่ยถามว่า
“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
“ตอนที่เจ้ารู้จักข้า ข้าก็เป็นผีไปแล้วนะ!”
“เจ้าเป็นถึงลูกรักสวรรค์ของสำนักเต๋า แต่กลับชอบผีสาวเหรอ!”
เฉิงยวนเบิกตาโต “หรือว่าเจ้ากดข่มตัวเองมานานเกินไป อยาก
หาความตื่นเต้น เลยกบฏขึ้นมา”
“เฉิงยวน!”
หยวนเส้าหยินเอ่ยเสียงต่าด้วยความโมโห
“เฉิงยวน เงียบเถอะ”
หยวนเส้าหยินที่เดิมเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ตอนนี้แทบไม่
มีอารมณ์เหลืออยู่แล้ว
ทุกครั้ง!
ทุกครั้งที่เจอกับเธอ เขาก็พังทลายลงทุกที
ตั้งแต่เด็กจนโต การอบรมบ่มนิสัยที่ดีงามนี้ มีเพียงเจอกับเธอ
เท่านั้นที่มันจะพังทลายลง
เธอแค่พูดอะไรสักอย่างอย่างไม่ใส่ใจ หรือทำอะไรเพียงเล็กน้อย
ก็สามารถทำให้เขาพังทลายได้อย่างง่ายดายแล้ว
หยวนเส้าหยินกล่าวออกมาว่า “ผมชอบคุณ”
เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ยังไม่ทันที่เฉิงยวนจะได้เอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงอุทานดังมาจากบน
กำแพงรั้วสองสามครั้งทั้ง
ทั้งคู่หันหน้าไปพร้อมกัน เห็นหัวงูขนาดใหญ่พร้อมกับแถวของ
หัวอีกหลายหัวอยู่ข้าง ๆ
จิ่งเจียเหยียน “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ”
เถาซูเยียน “บอกแล้วไงว่าให้พวกเธอดูอย่างเดียว ไม่ต้องพูด”
YOU MAY ALSO LIKE
