เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2047 ตอนพิเศษ ฉู่ลั่ว ผมรักคุณ

เฉิงยวนรีบมองเถาซูเยียนด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

เถาซูเยียนมองฟ้ามองดิน พร้อมกับพูดเบา ๆ “ฉันก็จะเชียร์คู่จิ้

นของฉันเหมือนกันนะ!”

เจี่ยซีเดินเข้ามา “เมื่อกี้เธอไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามอง

ตะวันเหรอ?”

เฉิงยวนค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น มองหน้าเจี่ยซีด้วยสีหน้าเก้อเขิน “อืม!

ข้าติดต่อไว้แล้วว่าจะไปหาหูเสี่ยวหลี ไปเล่นด้วยกันในทะเล”

เจี่ยซี “งั้นฉันจะไปส่งเธอเอง”

“ไม่ต้อง ๆ !” เฉิงยวนรีบโบกมือปฏิเสธ “เดี๋ยวข้าเรียกรถเอง

ข้า…”

เธอพูดยังไม่ทันจบ เจี่ยซีที่อยู่ตรงข้ามก็ก้มหน้าลงด้วยความ

เศร้าสร้อย ดูเสียใจและผิดหวังมาก

คำพูดต่อไปเธอพูดไม่ออกแล้ว ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ “งั้นก็ได้!

ขอรบกวนเจ้าด้วยแล้วกัน”

เจี่ยซีจึงรีบยกกระเป๋าของเฉิงยวนอย่างมีความสุข แล้วขับรถพา

เฉิงยวนออกไป

ที่หน้าประตูคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันเหลือเพียงเถาซูเยียน

คนเดียว

เธอมองรถที่ขับออกไปด้วยความพึงพอใจ “ฉันก็ได้กินน้าตาล

หวาน ๆ ของคู่จิ้นที่ฉันชอบแล้ว แค่พอใจแล้วก็กลับได้”

เธอสะบัดมือเบา ๆ ผีเสื้อกลางคืนสีแดงบินออกมา เธอกระโดด

ขึ้นไปบนตัวผีเสื้อทันที แล้วตบเบา ๆ “ไปกันเถอะ!”

เมื่อด้านนอกไม่มีเสียงเคลื่อนไหวใด ๆ อีก ฉู่ลั่วจึงหันไปมองชาง

ฮ่าว

แม้ว่าสายตาของฉู่ลั่วจะดูเรียบเฉยไม่มีความหมายอื่นแฝง แต่

ชางฮ่าวก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อถูกมอง

ทำไมเขาถึงไม่เริ่มอะไร?

ก็เพราะยังไม่ถึงเวลาไม่ใช่หรือ?

ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เขาอยู่เคียงข้างเทียนเป่าตลอดเวลา อีกทั้ง

ยังต้องจัดการกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงที่หลับใหลอีกด้วย

ฉู่ลั่วยืนอยู่กับที่ รอชางฮ่าวเงียบ ๆ อยู่สักพัก พอเห็นว่าเขาไม่

พูดอะไรสักที จึงถามว่า “ไปกินข้าวด้วยกันไหม?”

ชางฮ่าวเงยหน้าขึ้นทันที มองฉู่ลั่วอย่างตกใจ

สีหน้าของฉู่ลั่วแสดงความรู้สึกผิดเล็กน้อย “มันเป็นความผิด

ของฉันเอง สิบปีที่ผ่านมาฉันยุ่งมาก ไม่ได้ใส่ใจเรื่องของเราสองคน

เลย”

“จริง ๆ แล้วฉันไม่ค่อยเชี่ยวชาญเรื่องความรักระหว่างชายหญิง

เท่าไหร่ ฉันก็ชอบแค่คุณคนเดียว ถ้าฉันทำอะไรไม่ดี คุณบอกฉัน

ตรง ๆ ได้นะ”

ชางฮ่าวมองฉู่ลั่วที่มีสีหน้าจริงใจ ในหัวของเขาพลันนึกถึงฉู่ลั่วที่

เขาเคยเห็นตอนที่เป็นฮั่วเซียวหมิง

ความชอบและไม่ชอบของเธอนั้นตรงไปตรงมาเสมอ

ฉู่ลั่วรออีกสักครู่ แต่ก็ยังไม่ได้ยินชางฮ่าวพูดอะไร

“คุณมีธุระที่ต้องทำหรือเปล่า? ถ้าใช่ เราไปคราวหน้าก็ได้…”

“ไม่มี” ชางฮ่าวรีบตอบทันที “ไม่มีอะไรต้องทำ ข้าว่าง

ตลอดเวลา”

ฉู่ลั่วยกยิ้มเล็กน้อย “งั้นพวกเราไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ?”

ชางฮ่าวพยักหน้า

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ฉู่ลั่วมองชางฮ่าวด้วยสีหน้าเขินอาย “ฉันไม่คิดว่าจะมีคน

มากมายขนาดนี้”

“ปรมาจารย์ฉู่ ฉู่ลั่ว! ฉันรักคุณค่ะ!”

“เทพธิดาน้อย ขอบคุณนะครับ เป็นเพราะคุณที่ทำให้ผม

สามารถบำเพ็ญได้ เป็นเพราะคุณที่ทำให้ผมสามารถกลายเป็นเทพ

ได้ ตอนนี้ผมไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะตาย ไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะแก่

เร็วแล้ว”

“กรี้ดดดด! เทพธิดาน้อย ฉันรักคุณ!”

เสียงตะโกน ‘ฉันรักคุณ’ ดังก้องเข้ามาจากด้านนอกครั้งแล้วครั้ง

เล่า

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่าเสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านนอกเหมือนกัน

“ฉู่ลั่ว ผมรักคุณ!”

“ผมรักคุณตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ผมรักคุณตั้งแต่ก่อนที่คุณจะ

เริ่มไลฟ์สดด้วยซ้า!”

เสียงนั้นแตกต่างจากเสียงอื่น มันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและ

ความเศร้าโศก

ชั่วพริบตาเดียวก็ดึงดูดสายตาของทุกคนรอบข้างได้ทั้งหมด

ฉู่ลั่วเองก็เอียงศีรษะเล็กน้อย อยากจะดูว่าชายที่พูดนั้นเป็นใคร

เธอเพิ่งจะขยับตัว ชางฮ่าวก็หันตัวมาบังหน้ากระจกทันที แล้วพูด

อย่างไม่ใส่ใจว่า “ในเมื่อมีคนมากมายขนาดนี้ พวกเรารีบไปกันก่อน

ดีกว่า หลีกเลี่ยงความวุ่นวายที่อาจจะเกิดขึ้น”

ฉู่ลั่วพยักหน้า ชางฮ่าวโอบเอวเธอทันทีแล้วกระโดดออกจาก

หน้าต่างลงไปข้างล่าง

“อ๊ะ! นั่นฉู่ลั่ว!”

“เทพธิดาน้อย!”

“เทพธิดาน้อย ผมรักคุณ!”

ทันทีที่กระโดดออกจากหน้าต่าง ชางฮ่าวก็เปลี่ยนร่างเป็นมังกร

กลางอากาศ

ฉู่ลั่วยืนอยู่บนหัวมังกรของเขา มือข้างหนึ่งจับเขามังกรไว้

มังกรดำคำรามใส่ผู้คนด้านล่าง

ขณะที่มันกำลังจะบินจากไป เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นรวดเร็วราว

กับสายฟ้าฟาดต่อหน้าพวกเขา