เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2079 ตอนพิเศษ โทษห้าสิบปี

เฉิงยวนแค่นหัวเราะแล้วลุกขึ้นยืน “ถ้าจะยอมแพ้ก็ยอมแพ้ไปสิ

กว่านหว่านไม่ได้หวังให้เขาไปอยู่แล้ว ตอนนี้นางอยู่คนเดียวก็มี

ความสุขดี”

เธอเดินจากไปด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

หยวนเส้าหยินมองแผ่นหลังของเธอ ในใจนึกถึงฉู่จ้านแล้วพูด

เบา ๆ ว่า

“รักลึกซึ้งขนาดนั้นจะยอมแพ้ได้ยังไงกัน!”

เฉิงยวนกลับมาที่คฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน และได้ยินจิ่งเจีย

เหยียนประกาศเสียงดังเกี่ยวกับของขวัญแต่งงานที่ฉู่จ้านมอบให้ยา

ยา เธอยืนฟังอยู่ข้าง ๆ สักพักก่อนจะอดหัวเราะเยาะออกมาอีกครั้ง

ไม่ได้

จิ่งเจียเหยียนเอ่ย “ยวนยวน เสียงหัวเราะของเธอ ฟังแล้วขนลุก

จริง ๆ นะ!”

เฉิงยวน “ฉู่จ้านพูดเองว่าสิ่งนั้นแต่เดิมเตรียมไว้ให้คนอื่น แต่

ตอนนี้มอบให้ไม่ได้แล้ว ก็เลยเอามาให้ยายางั้นเหรอ?”

จิ่งเจียเหยียนพยักหน้า

“นั่นมันเป็นของวิเศษที่ได้ยินเสียงสวดมนต์จากประจิมทิศเชียว

นะ ใคร ๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น!”

“แต่ยังมีคนที่ไม่อยากได้และไม่สนใจด้วยซ้า!”

สีหน้าของเฉิงยวนยิ่งแสดงความดูถูกมากขึ้น

จิ่งเจียเหยียนถามอย่างสงสัย “เป็นใครกันนะ? มีของขวัญขนาด

นี้แล้วยังไม่เอาอีก!”

เฉิงยวนแค่นเสียงเหอะ

ครึ่งเดือนต่อมา

ฉู่เหิงนั่งอยู่นอกห้องพิจารณาคดี

หลังจากรอมานานกว่าสี่ชั่วโมง ในที่สุดประตูห้องพิจารณาคดีก็

เปิดออก

หยวนเส้าหยินนำกลุ่มเจ้าหน้าที่เดินออกมา เขารีบเข้าไป

ต้อนรับทันที “ตัดสินยังไงบ้างครับ?”

หยวนเส้าหยินส่งคำตัดสินให้ฉู่เหิง

“ตระกูลหลี่ถูกเปลี่ยนแปลงชะตาจริงครับ แต่สิ่งที่ฉู่จ้านทำก็ยัง

ละเมิดกฎหมายอยู่ ดังนั้น…”

ฉู่เหิงเห็นระยะเวลาบนคำตัดสินแล้ว

“ห้าสิบปี!”

หยวนเส้าหยินพยักหน้า เห็นฉู่เหิงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาพูด

เบา ๆ ว่า “ตระกูลฉู่ของพวกคุณมีบุญกุศลอยู่แล้ว อีกทั้งยังเป็น

ครอบครัวของเจ้านิกาย รวมถึงระดับการบำเพ็ญของตัวเขาเอง ห้า

สิบปีสำหรับเขาไม่ถือว่านานเลยครับ”

“ห้าสิบปียังไม่นานอีกหรือ!”

ฉู่เหิงรู้สึกกังวลมาก

“ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกว่าอย่างมากก็แค่ยี่สิบปีหรอกเหรอ ทำไม

ถึงตัดสินเป็นห้าสิบปีล่ะ”

เขารีบถามทันที “มีโอกาสยื่นอุทธรณ์ไหม?”

หยวนเส้าหยินส่ายหน้า “เป็นฉู่จ้านเองที่ยอมรับในห้องพิจารณา

คดีว่า หลังจากที่เขาเดาว่าตระกูลหลี่อาจถูกแย่งชิงชะตา เขาก็

ต้องการพาหลี่ซ่างอวิ่นไปแก้แค้น”

“โทษที่เขาได้รับห้าสิบปีนี้ ไม่ใช่การตัดสินที่ไม่ยุติธรรมครับ”

ฉู่จ้านเดินออกมาจากห้องพิจารณาคดีโดยมีเจ้าหน้าที่ล้อมรอบ

เขาอย่างแน่นหนา

ฉู่เหิงเดินเร็ว ๆ เข้ามาหา จ้องตาเขาแล้วถามว่า

“นายคิดจะทำอะไรกันแน่? ครั้งนี้นายไม่จำเป็นต้องถูกตัดสิน

โทษหนักขนาดนั้นเลยนะ”

ฉู่จ้านมองหน้าฉู่เหิงแล้วตอบว่า “พี่ใหญ่ครับ ทำผิดก็ต้องรับ

โทษ มันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว”

สีหน้าของเขาดูปกติ ราวกับว่าโทษห้าสิบปีนั้นไม่ได้ยาวนานเลย

แม้แต่น้อย

พูดจบ เขาก็เดินตามเจ้าหน้าที่องค์กรไปอย่างสงบ เหลือเพียงฉู่

เหิงที่มีเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

ห้าสิบปีต่อมา

ฉู่จ้านเดินออกมาจากคุก เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า รู้สึกว่า

แสงอาทิตย์ช่างแสบตาเหลือเกิน

“ออกมาแล้วสินะ”

ฉู่เหิงเดินเข้ามาหา พยักหน้าให้ฉู่จ้าน “ไปกันเถอะ! พ่อแม่กับ

ทุกคนรออยู่ที่บ้านแล้ว”

ครึ่งเดือนต่อมา

ฉู่จ้านกำลังนอนอยู่บนเตียง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้น

วิญญาณของเขาเริ่มล่องลอยอย่างเลือนราง

“ฉู่จ้าน”

“ฉู่จ้าน”

ท่ามกลางเสียงเรียกที่ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ฉู่จ้านลืมตาขึ้น

จากนั้นก็เห็นยมทูตขาวดำยืนอยู่ตรงหน้า

“สมกับที่ถูกขังมาห้าสิบปี แม้แต่เสียงเรียกของปรโลกก็ยังฟังไม่

ออกแล้ว”

ยมทูตดำดีดนิ้วใส่ฉู่จ้าน “ตื่นได้แล้ว ๆ”

ฉู่จ้านเอ่ย “พวกท่านทั้งสองมีอะไรให้ผมรับใช้เหรอ?”

ยมทูตขาวถอนหายใจอย่างจนปัญญา “คุณคงไม่ลืมว่าตัวเองยัง

เป็นยมทูตของปรโลกนะ!”

ฉู่จ้าน “ผมไม่ได้ทำงานมาห้าสิบปีแล้ว ตำแหน่งนี้ยังอยู่อีก

เหรอ?”

ยมทูตดำแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

“คุณไม่อยากไปโลกอื่นแล้วหรือ?”

พอพูดถึงโลกอื่น สีหน้าของฉู่จ้านก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้น

เขาค่อย ๆ ส่ายหน้า แล้วยิ้มเยาะตัวเอง “ไม่ไปแล้ว”