เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2091 ตอนพิเศษ ฉันจะไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวอีก
“แกลองคิดดูสิ ถ้าหว่านหว่านมาถึงปรโลกแล้วรู้ว่าแกทำเรื่อง
แบบนี้ เธอจะไปตามหาแกที่ไหน?”
ฉู่จ้าน “…”
เขารีบออกจากปรโลกและกลับมาที่หน้าสุสานอีกครั้ง หัวใจของ
เขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง
เธอจะไปที่ไหน?
เธอจะไปที่ไหน?
เธอจะคิดว่าเขาไปที่ไหน?
ฉู่จ้านหายใจถี่ด้วยความร้อนรนอยู่หน้าสุสาน เม็ดเหงื่อบางผุด
ขึ้นบนหน้าผาก ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา เขารีบ
วิ่งไปที่รถเหาะของตัวเอง แล้วขับออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงเขื่อนที่พวกเขาเคยเดินผ่านทุกวันตอน
เป็นเด็ก
พอลงจากรถ เขาก็วิ่งไปทางเขื่อนทันที
บนเขื่อนกว้างไม่มีอะไรแตกต่างจากตอนที่มาเมื่อก่อนหน้านี้ มี
ครอบครัวพาลูก ๆ มาปิกนิก มีชายหญิงวัยรุ่นกำลังเล่นว่าวบนสนาม
หญ้า…
แต่ไม่เห็นเงาร่างของกว่านหว่านเลย เขามองไปรอบ ๆ วิ่งจากฝั่ง
หนึ่งไปอีกฝั่งหนึ่ง แม้แต่หลังต้นไม้ใหญ่ทุกต้นก็ยังไปดู
ไม่มี
ไม่มี!
ยังคงไม่มี!
เขายืนนิ่งอยู่ริมเขื่อน ไม่ไกลนักมีครอบครัวสามคนกำลังหัวเราะ
อย่างมีความสุขบนผ้าปูปิกนิก เสียงหัวเราะของหนุ่มสาวที่กำลังพาย
เรือลอยมาจากแม่น้าที่อยู่ไกลออกไป…
ท่ามกลางเสียงหัวเราะและสนทนาเหล่านี้ ไม่มีกว่านหว่านเลย
ไม่มีเธอ
ความตื่นเต้นที่เพิ่งรู้สึกเมื่อครู่นี้ราวกับถูกสาดด้วยน้าเย็นเฉียบ
ทั้งถัง ชั่วพริบตาก็ดับวูบลงอย่างสิ้นเชิง
เขาหมดแรงทันที ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า จ้องมองไปข้างหน้า
อย่างว่างเปล่า
ดังนั้น…
เขาคิดว่าตัวเองเข้าใจหว่านหว่าน แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้าว่าหว่าน
หว่านจะไปที่ไหนกันแน่!
“ที่แท้ฉู่จ้านก็ร้องไห้เป็นด้วยนะ!”
ในดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยน้าตา ฉู่จ้านเห็นเพียงเงาร่างเลือนราง
ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขากะพริบตาแรง ๆ หนึ่งครั้ง หยดน้าตาไหลออกมาจากหางตา
ทันใดนั้นสายตาก็กลับมามองเห็นชัดเจน
ใบหน้าของกว่านหว่านอยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าไม่ได้แสดงความ
เย็นชาหรือรังเกียจ แต่กลับมีรอยยิ้มบาง และแม้แต่ในแววตาก็เต็มไป
ด้วยรอยยิ้ม
ฉู่จ้านชะงักงัน เขาไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าทุกสิ่งตรงหน้าจะเป็น
เพียงภาพลวงตาของตัวเอง มีเพียงความอุ่นร้อนในดวงตาที่เพิ่มขึ้น
เรื่อย ๆ
กว่านหว่านเอียงศีรษะมองเขา ยิ้มสดใสมากขึ้น “ร้องไห้จริง ๆ
ด้วย! นี่คุณเสียใจหรือว่าดีใจกันแน่!”
“กว่านหว่าน!”
เสียงของฉู่จ้านสะอื้นขณะเอ่ยสองคำนี้ออกมา
ขณะพูด น้าตาก็ไหลลงตามแรงโน้มถ่วง
กว่านหว่านพยักหน้า “ใช่ ฉันเอง! หรือว่าคุณจำฉันไม่ได้แล้ว?”
กว่านหว่านอยู่ตรงหน้าเขา
เธอยิ้มแบบนี้ พูดกับเขาด้วยน้าเสียงแบบนี้ เหมือนกับตอนที่เป็น
วัยรุ่น
ลึกในความทรงจำ เธอมักจะยิ้มมองเขาแบบนี้เสมอ
ภาพแบบนี้ แม้แต่ในความฝัน เขาก็ไม่กล้าจินตนาการ
“กว่านหว่าน?”
“ใช่ ฉันเอง!” เสียงของกว่านหว่านอ่อนโยนยิ่งขึ้น เธอเอื้อมมือ
ไปลูบผมสีดำของฉู่จ้านเบา ๆ “อาจ้าน เป็นฉันเองนะ ฉันกลับมา
แล้ว!”
ความฝันนี้!
ภาพลวงตานี้!
ดวงตาของฉู่จ้านเต็มไปด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มมากขึ้น หยาดน้า
ไหลออกมาโดยที่ไม่สามารถควบคุมได้
เขายื่นมือออกไปและกอดกว่านหว่านไว้แน่น ซุกหน้าลงซอกคอ
ของเธอ น้าตารินร่วง
“กว่านหว่าน กว่านหว่าน!”
“ต่อไป…ไม่ว่าเธอจะไปไหนก็พาฉันไปด้วย ฉันจะไม่กวนเธอ”
“แค่ให้ฉันเห็นเธอก็พอแล้ว”
“อย่าทิ้งฉันไว้ในที่ที่มองไม่เห็นเธอ ฉันทำไม่ได้ ฉันทำไม่ได้…
ถ้าฉันไม่เห็นเธอ ฉันจะเสียสติ…”
เขาร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง ไม่มีปิดบังเสียงร้องไห้แม้แต่น้อย
น้าตาร้อน ๆ หยดลงบนคอของกว่านหว่าน พาให้เธอรู้สึกปวดใจนัก
เธอยื่นมือออกไปกอดตอบฉู่จ้านเบา ๆ
“ไม่มีอีกแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวอีก ฉันจะพาคุณ
ไปด้วยทุกที่ อาจ้าน ต่อไปนี้ฉันจะพาคุณไปด้วย”
พอได้ยินคำปลอบโยนเหล่านี้ ฉู่จ้านก็ยิ่งร้องไห้เสียงดัง น้าตา
ร่วงลงมาราวกับไม่มีค่า “ใครเป็นคนสร้างภาพลวงตานี้ให้ฉัน อย่าได้
ทำให้ฉันตื่นเด็ดขาดนะ!”
เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไป
ตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ
YOU MAY ALSO LIKE
