เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2095 ตอนพิเศษ ถอดเสื้อผ้าออกซิ ฉันจะตรวจดูหน่อย
ฉู่ลั่วมองจิ่งเจียเหยียน เห็นว่าจิตวิญญาณของเธอมั่นคงและ
ได้รับพลังจากคัมภีร์ ทำให้พลังพุทธะในตัวเธอแข็งแกร่งขึ้น
แม้จะมีพลังพุทธะ แต่ก็ไม่มีร่องรอยของการหลุดพ้นจากโลก
แม้แต่น้อย
สายตาของเธออ่อนโยนลง “เธอกับจิ่วฉานอยู่ที่คฤหาสน์เมฆใส
เฝ้ามองตะวันตลอดเลยหรือ? แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ?”
“ทุกคนมีธุระ ออกไปกันหมดแล้ว มีแค่ฉันที่ไม่มีอะไรทำ”
จิ่งเจียเหยียนพูดอย่างมีความสุข
“ฉันเฝ้าคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน บางครั้งก็ไปเล่นกับคนอื่น
ฉันยังได้เพื่อนเทพเพิ่มมากมายด้วย”
“อ้อ ใช่แล้ว ยายาแต่งงานแล้วนะ แต่งกับจิ้งจอกตัวหนึ่งจากเผ่า
ปีศาจ พวกเขามีลูกเป็นจิ้งจอกน้อยด้วย เมื่อเร็ว ๆ นี้พาลูกจิ้งจอกไป
ปลีกวิเวกที่เผ่าจิ้งจอก ไม่อย่างนั้นเธอก็จะได้เจอจิ้งจอกน้อยแล้ว
จิ้งจอกน้อยน่ารักมาก ๆ เลย!”
ฉู่ลั่วฟังจิ่งเจียเหยียน สีหน้าอ่อนโยนมากขึ้น
ดี!
ทุกคนเป็นอยู่กันดี!
จิ่งเจียเหยียนถามด้วยความห่วงใย “ลั่วลั่ว เธอกลับมาครั้งนี้จะ
อยู่นานแค่ไหน?”
“ฉันจะต้องไปรวมตัวกับพวกเทียนเป่าในโลกอื่นเร็ว ๆ นี้ จะอยู่
ที่นี่มีแค่ไม่กี่วันเท่านั้น”
จิ่งเจียเหยียนถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้อ้อนวอนให้ฉู่ลั่วอยู่ต่อ
เหมือนเมื่อก่อน และไม่ได้ขอร้องให้ฉู่ลั่วพาเธอไปด้วย เธอถามเพียง
ว่า “แล้วครั้งหน้าเธอจะกลับมาเมื่อไหร่?”
“ตอนนี้ยังไม่แน่นอน”
ฉู่ลั่วพูดจบ ก็เห็นจิ่งเจียเหยียนแค่พยักหน้าเบา ๆ จึงพูดขึ้นว่า
“เจียเหยียน เธอ…”
“เธอรู้สึกว่าฉันโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและเข้าใจอะไรมากขึ้น
แล้วใช่ไหม ไม่เหมือนแต่ก่อนที่คอยงอแงอยากอยู่กับเธอตลอดเวลา”
ฉู่ลั่ว “…”
จิ่งเจียเหยียนยิ้มเล็กน้อย
“จริง ๆ แล้วฉันก็ยังอยากอยู่กับลั่วลั่วตลอดไป ฉันยังอยากงอแง
ออกเดินทางไปพร้อมกับลั่วลั่ว และกลับมาด้วยกัน แต่ยวนยวนกับจิ่
วฉานต่างก็บอกฉันว่า…”
“พวกเขาบอกว่า ลั่วลั่วก็ต้องไปใช้ชีวิตเพื่อตัวเองด้วย”
“ฉู่ลั่ว เธอกำลังมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองใช่ไหม”
“คุณมีความสุขไหมที่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง”
เธอปล่อยมือจากฉู่ลั่ว แล้วมองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง ราวกับ
ต้องการจะแยกแยะคำโกหกทั้งหมดที่อยู่ในดวงตาของฉู่ลั่ว
ฉู่ลั่วตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจังว่า
“ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันก็มีความสุขมากด้วย”
เธอยกยิ้มน้อย ๆ
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยแสงสว่างสดใส
จิ่งเจียเหยียนจึงยิ้มออกมาทันที ก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้ว
เกี่ยวแขนเธออีกครั้ง พลางพูดด้วยความดีใจ
“ดีแล้วล่ะ ขอแค่เธอมีความสุขก็พอ ถ้าเธอมีความสุข ฉันก็มี
ความสุขด้วย”
เข้าสู่เวลาค่า
ม่านราตรีทอดตัวลงอย่างเงียบสงบ
กว่านหว่านออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลฉู่ เพิ่ง
ออกจากคฤหาสน์ก็เห็นเงาร่างหนึ่งภายใต้ผืนฟ้ายามค่าคืน
“อาจ้าน คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“ฉันจะรอเธอที่นี่”
กว่านหว่านรีบเดินเข้าไปหา “ก็บอกแล้วไงว่าพอเสร็จแล้วฉันก็
จะกลับมา”
ฉู่จ้าน “ฉันอยากรอเธอ”
กว่านหว่าน “…”
เธอจับมือของฉู่จ้าน “คุณรักษาบาดแผลบนตัวแล้วหรือยัง?”
ฉู่จ้านส่ายหัว
กว่านหว่านถอนหายใจเบา ๆ เตรียมจะดึงเขาไปที่บ้านตระกูลฉู่
แต่เดินไปได้สองสามก้าวเธอก็หยุดฝีเท้าลงแล้วถามว่า “คุณมีที่พัก
ของตัวเองไหม?”
“มี”
“พวกเราไปเถอะ ตอนนี้คุณลุงคุณป้าคงหลับไปแล้ว บาดแผล
บนตัวคุณล้วนเป็นบาดแผลที่ได้รับมาจากปรโลก การรักษาอาจจะ
ทำให้เกิดเสียงดังได้ ถ้าทำให้พวกเขาตื่นขึ้นมาคงไม่ดีแน่”
กว่านหว่านไม่ให้ฉู่จ้านขับรถ แต่เธอขับรถพาฉู่จ้านไปที่บ้าน
ของเขาเอง
หลังผลักประตูเข้าไป ภายในห้องก็ว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของ
ผู้คนแม้แต่น้อย
ไม่เห็นร่องรอยว่าเคยมีคนอาศัยอยู่เลย
กว่านหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณเคยอยู่ที่นี่มาก่อนหรือ
เปล่า?”
“อืม”
ฉู่จ้านมองกว่านหว่านด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย พอเห็นเธอ
ขมวดคิ้วอยู่ตลอด ในใจเขาก็รู้สึกกังวลมาก จึงรีบพูดว่า “ถ้าเธอไม่
ชอบ พวกเราสามารถเปลี่ยนได้นะ”
“เปลี่ยนอะไรล่ะ? พวกเราไม่ได้จะไปโลกอื่นหรอกเหรอ? ถึงแม้ว่า
ที่นี่จะเปลี่ยนไป พวกเราก็ไม่ได้อยู่อาศัยที่นี่อยู่แล้ว”
กว่านหว่านกดตัวฉู่จ้านลงบนโซฟา “ถอดเสื้อผ้าออกซิ ฉันจะ
ตรวจดูหน่อย”
เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่าสุดแล้ว จำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไป
ตามที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ
YOU MAY ALSO LIKE
