เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2096 ตอนพิเศษ ฉันท ำได้

ฉู่จ้ำนถอดเสื้อผ้ำของตัวเองออก

เห็นเพียงผิวสีทองแดงที่เต็มไปด้วยบำดแผลมำกมำยที่เกิดจำก

กำรกัดกร่อนของพลังหยิน เส้นเลือดสีม่วงด ำแผ่กระจำยไปทั่ว

ร่ำงกำยของเขำเหมือนกิ่งไม้

กว่ำนหว่ำนจ้องมองพลังหยินบนร่ำงกำยของเขำอยู่พักใหญ่

ก่อนจะเงยหน้ำขึ้นมองฉู่จ้ำน “นี่คงเป็นมำนำนแล้วสินะ! ไม่ใช่

บำดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ใช่ไหม?”

“อืม นำนมำกแล้ว” ฉู่จ้ำนว่ำนอนสอนง่ำยรำวกับเป็นนักเรียน

ยอมให้กว่ำนหว่ำนตรวจร่ำงกำยของเขำโดยดี

กว่ำนหว่ำนเห็นสีหน้ำของเขำเป็นปกติ รำวกับว่ำไม่ได้รับ

ผลกระทบจำกพลังหยินเหล่ำนี้เลยแม้แต่น้อยก็โกรธจนเบิกตำโพลง

“ทั้งกำรประลองระหว่ำงผู้ชำย ทั้งกำรช่วยเหลือผู้อื่นด้วยควำม

กล้ำหำญ ทั้งกำรทนไม่ได้กับควำมอยุติธรรม…ท ำไมคุณถึงยัง

เหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิดเลยนะ!”

มือของกว่ำนหว่ำนยกขึ้น แต่เมื่อเห็นบำดแผลบนร่ำงของเขำ

มือก็ลดต่ำลงอีกครั้ง

“ไม่ใช่นะ!” ฉู่จ้ำนส่ำยหน้ำ

“มันไม่ใช่กำรประลองฝีมือ และไม่ใช่กำรช่วยเหลือคนอื่นด้วย

แต่เป็นเพรำะฉันไม่อยำกรักษำ”

เขำก้มมองบำดแผลบนร่ำงกำยที่ถูกผีท ำร้ำยมำ “บำดแผลที่ถูก

ผีร้ำยท ำร้ำยต่ำงจำกบำดแผลของคนทั่วไป มันไม่สำมำรถหำยได้

และจะค่อย ๆ เจ็บปวดในเลือดเนื้อ”

“มันเจ็บตลอดเวลำ ท ำให้ฉันรู้สึกว่ำตัวเองยังเป็นมนุษย์ ฉันยังมี

ชีวิตอยู่… ตรำบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็ยังมีโอกำสและควำมหวังที่

จะได้เจอเธอ”

ตอนแรก เขำไม่ได้รู้สึกว่ำตัวเองจ ำเป็นต้องพบหน้ำกับกว่ำน

หว่ำน เขำเพียงคิดว่ำมันเป็นควำมคิดอย่ำงหนึ่ง และกำรมุ่งมั่นไปสู่

ควำมคิดนั้นก็เพียงพอแล้ว

แต่ควำมคิดนี้กลำยเป็นเมล็ดพันธุ์หยั่งรำกและแตกหน่อในใจ

เขำ ตอนนี้มันเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้ำเสียแล้ว

กระทั่งตอนนั้น เขำถึงได้ค้นพบว่ำมันไม่ใช่แค่ควำมคิดธรรมดำ

อีกต่อไป

เขำอยำกเจอกว่ำนหว่ำน ตั้งแต่แรกมันไม่ใช่แค่ควำมคิดเพียงชั่ว

ครู่ แต่มันคือ…มันคือควำมหมำยของกำรมีชีวิตอยู่ท่ำมกลำง

ช่วงเวลำอันยำวนำนของเขำ

ค ำพูดเหล่ำนี้ฉู่จ้ำนไม่ได้พูดออกมำแม้แต่ค ำเดียว เขำเพียงค่อย

ๆ เงยหน้ำขึ้นมอง เห็นดวงตำของกว่ำนหว่ำนก ำลังแดงก่ำ แล้วพูด

เสียงเบำว่ำ “จริง ๆ แล้ว มันไม่ได้เจ็บมำกขนำดนั้นหรอก ฉันชิน

แล้ว”

พอพูดประโยคนี้ออกไป ดวงตำของกว่ำนหว่ำนก็ยิ่งแดงก่ำมำก

ขึ้นไปอีก

เธอสะอื้นเบำ ๆ แล้วหยิบเข็มเงินออกมำเพื่อฝังเข็มให้ฉู่จ้ำน

เข็มถูกฝังลงไปทีละเข็ม พลังหยินซึมออกมำตำมเข็มเงินช้ำ ๆ

จนกระทั่งพลังหยินทั้งหมดในร่ำงของฉู่จ้ำนสลำยไปหมด กว่ำน

หว่ำนจึงถอนเข็มออกมำ “ตอนนี้ถึงแม้พลังหยินในร่ำงของคุณจะ

หมดไปแล้ว แต่เส้นลมปรำณที่ได้รับควำมเสียหำยยังคงต้องฟื้นฟูให้

ดีต่อไป”

“รอสักสองสำมวัน พอพวกเรำไปถึงโลกอื่นแล้ว ฉันจะปรับสมดุล

ให้คุณอีกครั้ง”

เธอเก็บเข็มให้เรียบร้อย หันหน้ำมำมองฉู่จ้ำนที่ก ำลังนอนคว่ำ

อยู่บนโซฟำและจ้องมองเธออย่ำงไม่วำงตำ

กว่ำนหว่ำน “เป็นอะไรไปหรือ?”

ฉู่จ้ำนยังคงจ้องมองเธอ “มันเหมือนกันควำมฝัน เธออยู่ที่นี่จริง

ๆ”

ฉู่จ้ำนอำศัยอยู่ในห้องชุดขนำดใหญ่ที่เมืองเจียง อยู่บนชั้น

บนสุด ตอนนี้ด้ำนนอกมีแสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่ำนกระจกระเบียงใหญ่

เข้ำมำ

เนื่องจำกกำรรักษำเมื่อสักครู่ ตอนนี้ฉู่จ้ำนจึงไม่สวมอะไรเลย

เขำนอนคว่ำอยู่บนโซฟำหนังสีด ำ

กล้ำมเนื้อแผ่นหลังของเขำโค้งเป็นรูปทรงสวยงำมตำมท่ำทำง

กำรเคลื่อนไหว

กว่ำนหว่ำนหยุดหำยใจไปชั่วขณะ เธอคว้ำผ้ำห่มสีเทำที่อยู่ข้ำง

ๆ มำคลุมร่ำงของฉู่จ้ำน “คุณจะนอนที่ไหน? ดูเหมือนที่นี่จะจัดเอำไว้

เรียบร้อยแล้ว ถ้ำไม่สะดวกฉันจะไปหำห้องอื่น…”

มือของเธอถูกจับไว้ด้วยมืออบอุ่น

กว่ำนหว่ำนเอียงหน้ำมองฉู่จ้ำน

ฉู่จ้ำนลืมตำขึ้น ดวงตำสีด ำจ้องมองเธอ

ดวงตำคู่นั้นเต็มไปด้วยคลื่นอำรมณ์เข้มข้นและรุนแรง รำวกับจะ

กลืนกินเธอเข้ำไปทั้งตัว

เธอกลืนน้ำลำยลงคออย่ำงยำกล ำบำก แล้วเอ่ยปำกออกมำโดย

ไม่รู้ตัวว่ำ “คุณเพิ่งผ่ำนกำรรักษำมำ ตอนนี้คงไม่ไหว…”

“ฉันไหว” ฉู่จ้ำนพูดตัดบทเธอ

คงเป็นเพรำะเขำกลัวว่ำกว่ำนหว่ำนจะไม่เชื่อ ถึงได้เปิดผ้ำห่มที่

คลุมตัวเองออก แล้วจ้องมองกว่ำนหว่ำนด้วยสำยตำเร่ำร้อน พร้อม

กับย้ำอีกครั้งว่ำ “ฉันท ำได้”

เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่ำสุดแล้ว จ ำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไป

ตำมที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ