เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2099 ตอนพิเศษ ยอมแพ้แล้วใช่ไหม
ก้อนเนื้อค่อย ๆ ฟื้นคืนสู่รูปร่ำงมนุษย์
แล้วก้อนเนื้อที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดก็เริ่มห่อหุ้มด้วยผิวหนัง
ของมนุษย์
กว่ำนซีปรำกฏตัวขึ้นมำแบบนั้น
เขำลืมตำขึ้น มองไปยังหญิงสำวด้วยสำยตำที่เต็มไปด้วยควำม
ประหลำดใจ เช่นเดียวกับกว่ำนหว่ำน
กว่ำนหว่ำนหำยใจถี่ “นี่มันเป็นไปได้ยังไง? ร่ำงกำยที่เสียโฉม
กลับฟื้นคืนสู่สภำพปกติได้ด้วยก ำลังของมนุษย์”
ตอนแรก เธอพยำยำมฟื้นฟูกว่ำนซีด้วยกำรฝังเข็ม ทำยำ…
กระบวนกำรทั้งหมดใช้เวลำเกือบหนึ่งร้อยวันถึงสำมำรถท ำให้กว่ำน
ซีกลับมำมีสภำพเป็นมนุษย์ได้
แต่ตอนนี้…
เขำกลับฟื้นตัวได้ง่ำยดำยแบบนี้
หยวนเส้ำหยินเอ่ย “พวกเรำก็ไม่คิดเหมือนกันครับ คุณเคยบอก
พวกเรำเกี่ยวกับสภำพของกว่ำนซีมำก่อน พวกเรำคิดว่ำกำรกลำย
ร่ำงครั้งนี้ของเขำจะรุนแรงมำก ไม่คิดว่ำ… จะดีขึ้นเร็วขนำดนี้”
กว่ำนหว่ำนรู้สึกหัวใจเต้นรัวรวด บนใบหน้ำเผยรอยยิ้ม
“เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? ฉันขอคุยกับเธอสักหน่อยได้ไหม? ฉันมี
เรื่องอยำกถำมเธอ”
หยวนเส้ำหยินชะงักไปครู่หนึ่ง มองฉู่จ้ำนแล้วพูดว่ำ “เรื่องนี้คุณ
สำมำรถถำมฉู่จ้ำนได้ครับ”
“อำจ้ำน?”
กว่ำนหว่ำนมองไปทำงฉู่จ้ำน
ตอนนี้ประตูห้องขังเปิดออกแล้ว หญิงสำวใช้แส้มัดกว่ำนซีเอำไว้
แล้วดึงแส้ลำกกว่ำนซีออกมำไปด้วย
“ยอมแพ้แล้วใช่ไหม! หลังจำกยอมแพ้แล้วก็เชื่อฟังดี ๆ หยุดท ำ
ตัวเป็นวัยรุ่นหัวแข็งสักที อำเล็กของฉัน…”
“อำเล็ก!”
หญิงสำวโบกมือให้ฉู่จ้ำนอย่ำงมีควำมสุข จำกนั้นก็หันไปมอง
กว่ำนหว่ำนด้วยควำมยินดี “อำหญิงเล็ก!”
พูดจบเธอก็รีบถำมทันที “ตอนนี้เรียกอำหญิงเล็กได้หรือยังคะ?”
กว่ำนหว่ำน “อำเล็ก!”
ฉู่จ้ำน “อื้ม! ลูกสำวของพี่ใหญ่! เวินหลิงเยว่!”
“สวัสดีค่ะอำหญิงเล็ก ฉันชื่อเวินหลิงเยว่ คุณเรียกฉันว่ำเยว่เยว่
ก็ได้นะคะ!”
กว่ำนหว่ำนกะพริบตำ “สวัสดีจ้ะเยว่เยว่! ฉันขอ…”
เธอมองกว่ำนซี
สำยตำของกว่ำนซีตอนนี้ตกอยู่บนร่ำงของเวินหลิงเยว่ทั้งหมด
ดวงตำเผยแววตกตะลึง
สำยตำคู่นั้นมองแค่เวินหลิงเยว่เท่ำนั้น
สีหน้ำร้อนใจบนใบหน้ำของกว่ำนหว่ำนหำยไปทันที
บำงที…
ตอนนี้กว่ำนซีอำจจะเต็มใจจะอยู่ที่โลกนี้แล้ว
ณ ห้องประชุม
ในห้องมีเพียงกว่ำนหว่ำนและกว่ำนซีเท่ำนั้น
กว่ำนซียืนก้มหน้ำอยู่ตรงข้ำมกว่ำนหว่ำน ไม่พูดอะไรสักค ำ
“อำซี ท ำไมถึงเกิดร่ำงชั่วร้ำยขึ้นมำล่ะ?”
กว่ำนหว่ำนถำม
กว่ำนซียังนิ่งเงียบไม่ตอบ
กว่ำนหว่ำนก้ำวเข้ำไปข้ำงหน้ำ เดินมำอยู่ตรงหน้ำกว่ำนซี “ใน
โลกนี้ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่ยอมรับรูปร่ำงชั่วร้ำยของนำยได้นะ คน
อื่น ๆ ก็ยอมรับได้เหมือนกัน”
กว่ำนซีแค่นหัวเรำะ
กว่ำนหว่ำนพูดต่อไปว่ำ “รูปลักษณ์ที่น่ำเกลียดของนำย มัน
ไม่ใช่ควำมผิดของนำย มันเกิดขึ้นเพรำะวิถีสวรรค์ก ำลังวุ่นวำยใน
ตอนที่สร้ำงวิญญำณของนำยขึ้นมำ นี่ไม่ใช่ควำมผิดของนำยเลย”
กว่ำนซีค่อย ๆ เงยหน้ำขึ้นมองกว่ำนหว่ำน
“ถึงเป็นแบบนั้นคุณก็ยังจะจำกไปใช่ไหม? คุณจะทิ้งผมไว้ที่นี่คน
เดียวใช่ไหม?”
แววตำของเขำเต็มไปด้วยกำรเยำะเย้ย
“คุณไม่เห็นสำยตำของคนพวกนั้นเหรอ? ตอนที่พวกเขำมองผม
มันเต็มไปด้วยควำมรังเกียจ ควำมหวำดกลัว…”
ดวงตำคู่นั้นต่ำงบอกว่ำ นั่นมันตัวอะไรกัน ช่ำงน่ำขยะแขยงจริง
ๆ !
กว่ำนหว่ำนมีสีหน้ำอ่อนโยนมำกขึ้น “แต่ก็มีคนที่ไม่ได้มองนำย
ด้วยสำยตำรังเกียจนะ ไม่ใช่เหรอ? เยว่เยว่ไม่ได้มองแบบนั้น”
เมื่อพูดถึงเวินหลิงเยว่ สีหน้ำของกว่ำนซีก็เปลี่ยนไปทันที “เธอ
นั่นแหละที่ไม่ใช่คน!”
มีอย่ำงที่ไหนพอเจอกันก็ใช้เท้ำเตะเลย พูดไม่ทันขำดค ำก็ฟำด
แส้ใส่อีก แค่ฟำดแส้ใส่ยังไม่พอ พอรู้ว่ำแส้ใช้ได้ผลก็ไม่ปรำนีเลยสัก
นิด
“แต่ดวงตำที่เธอมองนำยใสสะอำดมำกนะ ไม่มีแววรังเกียจแม้แต่
น้อย”
“เธอมองนำยรำวกับก ำลังมองวิญญำณร้ำยตนใดตนหนึ่งเท่ำ
นั้นเอง”
กว่ำนหว่ำนนึกถึงท่ำทีของเวินหลิงเยว่ที่มีต่อกว่ำนซีเมื่อครู่
“อำซี ถ้ำนำยติดตำมฉันตลอดไป โลกของนำยก็จะมีแค่ฉันคน
เดียวที่ปฏิบัติต่อนำยอย่ำงเท่ำเทียม”
“แต่เมื่อนำยก้ำวออกไป นำยจะได้เห็นโลกที่กว้ำงใหญ่มำกกว่ำ
นี้ จะได้รับรู้ทั้งควำมไม่ดีและควำมดีมำกมำย”
เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่ำสุดแล้ว จ ำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไป
ตำมที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ
YOU MAY ALSO LIKE
