เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2098 ตอนพิเศษ กองเนื้อมนุษย์

แค่อำศัยอำรมณ์เท่ำนั้น เขำก็สำมำรถแสดงร่ำงปีศำจออกมำได้

เกรงว่ำเรื่องรำวครั้งนี้จะจัดกำรไม่ง่ำยแล้ว

เมื่อมำถึงองค์กร กว่ำนหว่ำนกลับพบว่ำมันแตกต่ำงจำกที่เธอ

จินตนำกำรไว้มำก ทุกคนดูมีสีหน้ำผ่อนคลำย เมื่อเห็นเธอเดินมำ

พวกเขำก็ทักทำยอย่ำงร่ำเริง

กว่ำนหว่ำน “…”

ควำมชั่วร้ำยของกว่ำนซีไม่น่ำกลัวหรอกหรือ?

เธอเคยเห็นมำแล้ว

ควำมชั่วร้ำยของกว่ำนซีเป็นกำรรวมตัวกันของควำมเลวร้ำยและ

ควำมน่ำสะพรึงกลัว เป็นวิญญำณที่เกิดขึ้นภำยใต้เจตนำร้ำยของวิถี

สวรรค์ในโลกอื่น แม้แต่ดวงวิญญำณก็เต็มไปด้วยควำมชั่วร้ำย

กว่ำนหว่ำนรู้สึกกังวลขณะเดินมำถึงห้องขังที่กักตัวกว่ำนซี

รอบ ๆ ห้องขัง เจ้ำหน้ำที่ทุกคนมีสีหน้ำไม่ดี ใบหน้ำซีดเผือดกัน

หมด

หยวนเส้ำหยินพยักหน้ำให้กว่ำนหว่ำนแล้วถำมว่ำ “คุณดูก่อน

ครับ จำกนั้นพวกเรำจะสอบถำมคุณสักหน่อย”

กว่ำนหว่ำนพยักหน้ำ

เธอรู้สึกใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมำทำงล ำคอ เมื่อก้ำวเข้ำ

ไปในห้องที่ติดกับห้องขัง กระจกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ำขนำดใหญ่ที่มอง

ทะลุได้ทำงเดียวก็แสดงให้เห็นภำพทั้งหมดภำยในห้องขังชัดเจน

ข้ำงในนั้นไม่ใช่คนคนเดียวอีกต่อไป แต่เป็นกองเนื้อมนุษย์

แขนขำที่ถูกตัดขำดถูกเสียบอยู่ตำมส่วนต่ำง ๆ ของร่ำงกำย

อย่ำงไม่เป็นระเบียบ ลูกตำมำกมำยกระจำยอยู่ทั่วกองเนื้อ อวัยวะ

ภำยในร่ำงกำยรำวกับสูญเสียกฎเกณฑ์ ควำมบิดเบี้ยวทั้งหมด

เคลื่อนไหวอยู่ภำยนอกอย่ำงไร้ทิศทำง

กว่ำนหว่ำนขมวดคิ้วแล้วเดินเร็ว ๆ ไปที่ผนังกระจก

สถำนกำรณ์แย่ลงกว่ำเดิมและน่ำกลัวมำกขึ้น

“ท ำไมถึงได้รุนแรงขนำดนี้?”

“ท ำไมถึงได้สูญเสียกำรควบคุมขนำดนี้ล่ะ?”

เธอมองหยวนเส้ำหยิน

หยวนเส้ำหยินกล่ำวว่ำ “นี่ยังไม่ใช่กำรสูญเสียกำรควบคุมที่สุด

หรอกครับ คุณรอดูต่อไปสิ”

กว่ำนซีที่แบบนี้ กว่ำนหว่ำนไม่เคยเห็นมำก่อนเลย

นี่ยังมีกำรสูญเสียกำรควบคุมที่เหลวร้ำยยิ่งกว่ำนี้อีกหรือ?

ภำยในห้องขัง แขนที่เดิมทีปักอยู่บนก้อนเนื้อ จู่ ๆ ก็หลุดลงมำ

ดึงเส้นเลือดนับไม่ถ้วนก็หลุดตำมมำด้วย แล้ววิ่งอย่ำงรวดเร็วไปทำง

ประตูทำงออก

ตำมมำด้วยมืออีกข้ำงหนึ่ง เท้ำ…และต่อมำคือหัวใจกับอวัยวะ

ต่ำง ๆ

ในชั่วพริบตำนั้น รำวกับว่ำแขนขำและอวัยวะทั้งหมดต่ำงมีชีวิต

ของตัวเอง ทั้งหมดมีชีวิตชีวำขึ้นมำ

พวกมันเริ่มสนทนำกัน เริ่มขยับไหวจนกระทั่งศีรษะถูกบีบ

ออกมำจำกร่ำงกำย

ศีรษะนี้ถูกถลกหนังออก ในเบ้ำตำที่ว่ำงเปล่ำสำมำรถเห็นเลือด

เนื้อที่ก ำลังบิดเบี้ยว กะโหลกศีรษะที่ถูกเปิดออก ท ำให้เห็นสมองที่

ก ำลังสั่นไหวอยู่ข้ำงใน

กว่ำนหว่ำนรู้สึกสะท้ำนในใจ เธอเอำมือทั้งสองแนบกับกระจก

“เขำยังมีสติอยู่หรือเปล่ำ? ท ำไมพวกคุณไม่หยุดเขำ?”

“ถ้ำพวกคุณหยุดเขำไม่ได้ ก็ปล่อยให้ฉันเข้ำไปหยุดเขำเอง”

“เรำปล่อยให้เขำเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ถ้ำปล่อยให้เป็น

แบบนี้ต่อ เขำจะสูญเสียสติสัมปชัญญะ แม้แต่วิญญำณก็จะมีปัญหำ

ได้”

เมื่อเทียบกับควำมกังวลของเธอ ทุกคนในองค์กรกลับดูสงบนิ่ง

มำก แม้แต่หยวนเส้ำหยินก็ยังมีท่ำทีผ่อนคลำย “คุณวำงใจได้…”

“ฉันจะวำงใจได้ยังไง!”

กว่ำนหว่ำนโกรธจัด

“คุณรู้ไหมว่ำสถำนกำรณ์ที่เลวร้ำยแบบนี้จะสร้ำงควำมเสียหำย

ให้กับเขำมำกแค่ไหน? มันจะส่งผลกระทบถึงวิญญำณของเขำ ถ้ำ

แขนขำและอวัยวะทั้งหมดเหล่ำนี้เกิดมีสติสัมปชัญญะของตัวเอง

ขึ้นมำ คุณจะให้เขำท ำยังไง?”

ไม่ใช่ว่ำอวัยวะหนึ่งมีวิญญำณหนึ่ง นิ้วมือนิ้วหนึ่งมีควำมคิด

อย่ำงหนึ่งหรอกหรือ?

หยวนเส้ำหยิน “หมอกว่ำน คุณใจเย็น ๆ หน่อยเถอะครับ”

“ฉันจะใจเย็นได้ยังไง”

หยวนเส้ำหยินชี้ไปทำงห้องขัง “คุณดูสิ”

กว่ำนหว่ำนมองไปทำงนั้น

หญิงสำวคนหนึ่งที่มีผมหำงม้ำไม่รู้ว่ำมำปรำกฏตัวในห้องขัง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ในมือของเธอถือแส้สีทอง แส้นั้นเลื่อนผ่ำนฝ่ำมือเบำ ๆ

แส้ที่เปื้อนเลือดสด ฟำดไปยังแขนขำและอวัยวะที่กระจัดกระจำยอยู่

โดยตรง

อวัยวะที่เดิมมีชีวิตอยู่แล้ว รำวกับสูญเสียสติในชั่วพริบตำ อ่อน

ปวกเปียกลงกับพื้น ค่อย ๆ ถูกร่ำงกำยดูดซึมไป

จำกนั้นแส้ก็ฟำดลงบนก้อนเนื้อ อวัยวะที่ยุ่งเหยิงรำวกับถูกขับไล่

ให้ค้นพบปัญหำของตัวเอ’

แม้แต่ก้อนเนื้อก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสู่รูปร่ำงมนุษย์

เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่ำสุดแล้ว จ ำนวนตอนอัปเดตจะเป็นไป

ตำมที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ