เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2104 ตอนพิเศษ ให้หนูท ำสัญญำกับเขำเถอะ

ยิ่งไปกว่ำนั้น เธอยังมีควำมรู้สึกเชื่อมโยงตำมธรรมชำติกับวิถี

สวรรค์ในปัจจุบัน จึงรับรู้ถึงควำมเจ็บปวดที่วิถีสวรรค์นี้ต้องแบกรับ

อย่ำงชัดเจน

“เฮ้อ! ฉันบอกนำยไปแล้วไง พ่อแม่ของฉันไม่กลัววิถีสวรรค์เลย

สักนิด”

“พวกเขำเคยสั่งสอนวิถีสวรรค์ในหลำยโลกอื่นแล้ว แถมยังเคย

ต่อสู้กับสวรรค์ด้วย”

“แค่ไม่ยอมฟังค ำสั่งเท่ำนั้นเอง!”

ยังมีคุณลุงเง็กเซียนที่ยังไม่มำ ถ้ำคุณลุงเง็กเซียนมำด้วย

ก็คงยำกที่จะจินตนำกำรผลลัพธ์ว่ำจะเป็นอย่ำงไร

เทียนเป่ำคิดอย่ำงเบื่อหน่ำย ผ่ำนไปสักพัก เธอถึงรู้สึกว่ำ

ด้ำนหลังเงียบลงแล้ว จึงแอบหันหลังกลับไปมอง

หลังมองผ่ำนช่องนิ้วมือ ก็เห็นฉู่ลั่วเก็บดำบอย่ำงคล่องแคล่ว ชำง

ฮ่ำวหิ้วเด็กชำยวิถีสวรรค์ให้ห้อยหัวด้วยมือข้ำงหนึ่ง

“พ่อ เขำเป็นอะไร…”

“ได้รับบทเรียนแล้ว คงเริ่มเข้ำใจชีวิตบ้ำงแล้วสินะ” ชำงฮ่ำวจับ

เด็กชำยวิถีสวรรค์ขึ้นมำ สะบัดตัวเขำเบำ ๆ แล้วโยนไปข้ำงหน้ำ

เด็กชำยพลิกตัวลุกขึ้นยืน มองสำมคนพ่อแม่ลูกด้วยสีหน้ำโกรธ

เคืองและเคียดแค้น

“พวกคุณกล้ำท ำแบบนี้กับวิถีสวรรค์เลยเหรอ?”

ฉู่ลั่ว “ถึงแม้ว่ำนำยจะหลับไปนำน แต่คงไม่ได้ลืมอดีตทั้งหมดใช่

ไหม? ฉันกล้ำท ำแบบนี้หรือเปล่ำ นำยก็ไม่รู้หรอกเหรอ?”

เด็กชำยวิถีสวรรค์ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเรำะเยำะ

“ทุกสรรพสิ่งในโลกนี้อยู่ภำยใต้กำรควบคุมของผม ถ้ำผมสั่งให้

พวกเขำตำย พวกเขำก็ต้องตำย”

เขำโบกมือไปมำอย่ำงไม่ใส่ใจ พำยุรุนแรงขึ้น น้ำท่วมเริ่มโหม

ซัด ภูเขำไฟระเบิด…

ภำยใต้ภัยพิบัติอันรุนแรงเหล่ำนี้ สิ่งมีชีวิตทั้งหลำยไร้ซึ่งลม

หำยใจ

“ถ้ำผมสั่งให้พวกเขำมีชีวิต พวกเขำก็จะมีชีวิต”

เขำโบกมืออีกครั้งและทั้งโลกก็กลับคืนสู่ควำมสงบสุขอีกครั้ง

สิ่งมีชีวิตที่เมื่อครู่ยังสั่นเทำด้วยควำมกลัวได้รับโอกำสให้หำยใจอีก

ครั้ง

เด็กชำยมองฉู่ลั่วด้วยควำมภำคภูมิใจ “เห็นไหม? ผมคือ

ผู้ปกครองโลกนี้!”

ฉู่ลั่วขมวดคิ้ว และเปล่งเสียงหัวเรำะออกมำเช่นกัน

“นำยพูดถูก นำยคือผู้ปกครองของโลกนี้ แต่ว่ำ… พวกเรำก็

สำมำรถปกครองนำยได้!”

เธอโบกมือให้เทียนเป่ำ เทียนเป่ำเชื่อฟังและหันหลังวิ่งออกไป

ไกล

หลังจำกผ่ำนไปสักครู่ ก็เห็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งลอยจำกฝั่งนี้ไป

ฝั่งโน้น แล้วก็ถูกขว้ำงกลับมำจำกฝั่งโน้นมำฝั่งนี้

เธอนั่งอยู่บนกิ่งไม้ มือน้อย ๆ ยกเท้ำคำง แกว่งขำทั้งสองข้ำงไป

มำ ยื่นมือออกไปแตะต้นไม้ที่อยู่ใต้ตัวเองเบำ ๆ

“ไม่ต้องกลัวนะ! พ่อแม่ของฉันจะช่วยแก้แค้นให้พวกเธอเอง!”

เวลำผ่ำนไปนำนมำก นำนจนเทียนเป่ำรู้สึกเบื่อ เธอคุยกับต้นไม้

ดอกไม้รอบ ๆ ตักปลำตัวหนึ่งขึ้นมำจำกน้ำแล้วบอกว่ำจะให้มันฉลำด

ขึ้น

ตอนที่เธอก ำลังจะใช้วิชำอำคม ฉู่ลั่วกับชำงฮ่ำวก็อุ้มเด็กชำย

กลับมำอีกครั้ง เทียนเป่ำปล่อยปลำลงน้ำไปแล้วหันหน้ำมำอย่ำงมี

ควำมสุข

“พ่อแม่ สั่งสอนเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

“น่ำจะเรียบร้อยแล้ว”

ชำงฮ่ำวยกมือตบเด็กชำยเบำ ๆ

เทียนเป่ำลังเลถำมว่ำ

“แล้วตอนนี้เรำจะท ำยังไงดี? ทันทีที่พวกเรำไม่อยู่ เขำคงจะต้อง

ท ำเรื่องไม่ดีแน่ ๆ”

สิ่งมีชีวิตในโลกนี้ช่ำงน่ำสงสำรเหลือเกิน ก่อนหน้ำนี้ไม่มีวิถี

สวรรค์คอยควบคุม เติบโตขึ้นกันเองตำมใจ แต่ตอนนี้วิถีสวรรค์ได้

ถือก ำเนิดขึ้นแล้ว กลับกลำยเป็นว่ำเขำเล่นงำนสิ่งมีชีวิตเหล่ำนี้รำว

กับเป็นเพียงของเล่นในเกมเท่ำนั้น

เธอมองสิ่งมีชีวิตโดยรอบ “พ่อแม่คะ ให้หนูท ำสัญญำกับเขำ

เถอะ!”

“พวกเขำต้องกำรวิถีสวรรค์”

ฉู่ลั่วมองใบหน้ำอ่อนเยำว์แต่เด็ดเดี่ยวของเทียนเป่ำ แล้วถอน

หำยใจเบำ ๆ “ทันทีที่ท ำสัญญำเชื่อมโยงกับวิถีสวรรค์ ลูกจะต้องติด

อยู่ในโลกใบนี้ ไม่สำมำรถไปโลกต่ำง ๆ กับพ่อแม่ได้อีกนะ ลูกยินดี

เหรอ?”

เทียนเป่ำกะพริบตำ ใบหน้ำฉำยแววหมองเศร้ำเล็กน้อย แต่แล้ว

ควำมหมองเศร้ำก็หำยไปอย่ำงรวดเร็ว เธอพยักหน้ำ

“แม่ หนูยินดี หนูอยำกให้พวกเขำทุกคนเติบโตอย่ำงดี อยำกให้

โลกนี้ด ำเนินต่อไปอย่ำงรำบรื่น”

ชำงฮ่ำวค่อนข้ำงสงสำรลูกสำว เขำขมวดคิ้วและก้มลงมอง

เด็กชำยวิถีสวรรค์ในมือตัวเอง

“เทียนเป่ำ ลูกวำงใจได้! มีพ่อแม่อยู่ เขำไม่กล้ำท ำอะไรตำมใจ

ชอบหรอก ถ้ำลูกไม่อยำกท ำสัญญำเชื่อมโยง…”

“แต่ถ้ำเทียนเป่ำไม่เชื่อมโยงกับเขำ เขำก็จะกลำยเป็นวิถีสวรรค์

เพียงล ำพังและสร้ำงกฎเกณฑ์ของตัวเอง กำรด ำเนินไปของโลกจะ

ขึ้นอยู่กับกฎที่เขำก ำหนดทั้งหมด”

ประกำศ เรื่องนี้ได้ชนต้นฉบับล่ำสุดแล้ว จ ำนวนตอนอัปเดตจะ

เป็นไปตำมที่ต้นฉบับเผยแพร่นะคะ