เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2105 ตอนพิเศษ ผูกติดชั่วนิรันดร์
“แต่ถ้ำเทียนเป่ำไม่เชื่อมโยงกับเขำ เขำก็จะกลำยเป็นวิถีสวรรค์
เพียงล ำพังและสร้ำงกฎเกณฑ์ของตัวเอง กำรด ำเนินไปของโลกจะ
ขึ้นอยู่กับกฎที่เขำก ำหนดทั้งหมด”
“หรือพวกเรำจะต้องปล่อยให้เขำหลับใหลต่อไปคะ?”
เทียนเป่ำมักน่ำรักอยู่เสมอ แทบไม่ค่อยมีช่วงเวลำที่จริงจังแบบนี้
มีควำมเป็นผู้ใหญ่เกินกว่ำวัยของเธอมำก
เทียนเป่ำก้ำวไปจับมือของฉู่ลั่วและชำงฮ่ำว “กำรที่เทียนเป่ำได้
เกิดในโลกนี้ ล้วนเป็นเพรำะโชคชะตำของโลกนี้ เทียนเป่ำเป็นติด
ค้ำงโลกนี้”
“ถึงแม้ในครั้งนี้เทียนเป่ำจะไม่ตอบแทน แต่ครั้งหน้ำก็ต้องตอบ
แทนอยู่ดี”
หลังค ำพูดนี้เอ่ยออกมำ ทั้งฉู่ลั่วกับชำงฮ่ำวต่ำงก็ไม่พูดอะไร
“พ่อแม่เชื่อใจเทียนเป่ำเถอะ”
ชำงฮ่ำวรู้สึกปวดใจนัก
เทียนเป่ำหันกลับไปมองเด็กชำยวิถีสวรรค์ที่ก้มหน้ำอยู่
“ตอนนี้นำยมีสองทำงเลือก หนึ่งคือท ำสัญญำเชื่อมโยงกับฉัน
สองคือให้พ่อแม่ฉันโค่นสวรรค์อีกรอบ แล้วนำยก็จะจมดิ่งสู่กำร
หลับใหลอีกครั้ง”
เด็กชำยเงยหน้ำขึ้นมองเทียนเป่ำที่มีควำมสูงเท่ำเขำ
“ถ้ำฉันจมดิ่งสู่กำรหลับใหล โลกใบนี้ก็จะด ำเนินต่อไปโดยไร้
กฎเกณฑ์ แล้วใครจะเป็นคนก ำหนดกฎเกณฑ์ให้โลกใบนี้ล่ะ?”
ชำงฮ่ำวยกมือขึ้นจะตีเขำ แต่ถูกเทียนเป่ำห้ำมไว้ “ก็เพรำะแบบนี้
ฉันถึงเลือกที่จะเชื่อมโยงกับนำยไง”
เด็กชำยแสดงสีหน้ำรังเกียจออกมำเล็กน้อย แล้วแค่นเสียงอย่ำง
เย็นชำ
“จะเชื่อมโยงก็เชื่อมโยงสิ เธอก็จะต้อง…ไม่สิ…ผูกติดอยู่กับฉัน
ชั่วนิรันดร์ ติดอยู่ในโลกใบนี้ เธอจะไปไหนไม่ได้หรอก”
เทียนเป่ำหัวเรำะพลำงพูดว่ำ “นำยเองก็ไปไหนไม่ได้เหมือนกัน”
เด็กชำยอึ้งไปชั่วขณะ
เทียนเป่ำยังคงหัวเรำะต่อ
“ฉันไม่เหมือนนำยหรอก ฉันออกไปเที่ยวชมโลกกว้ำงกับพ่อแม่
มำแล้วมำกมำย ส่วนนำยยังไม่เคยเห็นอะไรเลย”
เด็กชำยหัวเรำะเยำะ
“ฉันไม่เคยเห็นอะไรเลย ดังนั้นฉันจึงไม่คิดอะไร แต่เธอเคยเห็น
ทุกอย่ำงมำแล้ว ดังนั้นเธอคงจะทนไม่ได้ เธอน่ำสงสำรกว่ำฉันอีก!”
เทียนเป่ำ “นำยน่ำสงสำรกว่ำฉัน ฉันไม่เพียงเคยเห็นโลกอื่น
มำกมำย ฉันยังได้ลองกินอำหำรอร่อย ๆ มำกมำย ได้เล่นเกมมำ
เยอะแยะด้วย”
เด็กชำย “เธอเคยมี ดังนั้นเธอถึงสูญเสีย กำรสูญเสียท ำให้เสียใจ
ส่วนฉันไม่มี ดังนั้นฉันจึงไม่เสียใจ”
“นำยเสียใจ”
“เธอต่ำงหำกที่เสียใจ”
“นำยน่ำสงสำรกว่ำฉัน นำยนั่นแหละที่น่ำสงสำรกว่ำฉัน!”
เด็กทั้งสองคนไม่มีใครยอมใคร ในที่สุดเทียนเป่ำพูดอย่ำงโกรธ
เคือง “ฉันมีพ่อแม่ แต่นำยไม่มี นำยน่ำสงสำรกว่ำฉัน”
เด็กชำยวิถีสวรรค์เบิกตำกว้ำงทันใด ริมฝีปำกอ้ำแล้วก็หุบลง ไม่
พูดอะไรต่อ
ส่วนเทียนเป่ำตะลึงงัน ดวงตำกลมโตกะพริบปริบ ๆ “ฉัน…ฉัน…”
เด็กชำยสีหน้ำเคร่งขรึม พูดเยำะเย้ยว่ำ “วิถีสวรรค์ไม่จ ำเป็นต้อง
มีพ่อแม่”
เทียนเป่ำไม่กล้ำพูดต่ออีก เธอรู้สึกว่ำสิ่งที่ตนเองพูดรุนแรง
เกินไป เธอก้ำวไปข้ำงหน้ำและคว้ำมือของเด็กชำยเอำไว้
“นำยแค่ต้องว่ำง่ำยเชื่อฟัง หลังจำกที่เรำเชื่อมโยงกันแล้ว พ่อแม่
ของฉันก็สำมำรถเป็นพ่อแม่ของนำยได้…”
ขณะที่วิถีสวรรค์ก ำลังจะหัวเรำะ เสียงของเทียนเป่ำก็หยุดลง
ทันที น้ำเสียงของเธอฟังดูเย็นชำ
“แต่ถ้ำนำยไม่เชื่อฟัง…”
เธอท ำสีหน้ำดุร้ำย
วิถีสวรรค์ “…”
วิถีสวรรค์หันหน้ำไปอย่ำงไร้ค ำพูด แล้วหัวเรำะเยำะ
“กำรเชื่อมโยงกับเธอคงท ำให้กฎเกณฑ์ที่เกิดขึ้นในโลกนี้
กลำยเป็นกฎที่โง่เขลำและไร้สำระแน่”
“ไม่รู้ว่ำท ำไมฉันถึงเลือกเธอมำเป็นผู้ท ำสัญญำ!”
เทียนเป่ำจับมือของวิถีสวรรค์
“งั้นพวกเรำควรเชื่อมโยงกันได้แล้ว”
เธอหันหน้ำมำมองฉู่ลั่วแล้วพูดว่ำ
“พ่อ แม่ พวกเรำไปท ำสัญญำกันก่อนนะคะ”
ฉู่ลั่วพยักหน้ำ จำกนั้นเทียนเป่ำและวิถีสวรรค์ก็หำยตัวไป
สีหน้ำของชำงฮ่ำวดูหม่นลงเล็กน้อย เขำพูดว่ำ
“วิถีสวรรค์น้อยนี่มีควำมคิดไม่ซื่อ ไม่รู้ว่ำจะสร้ำงกฎเกณฑ์แบบ
ไหนออกมำ”
“ไม่ควรปล่อยให้เทียนเป่ำท ำสัญญำกับเขำตั้งแต่แรก”
“เขำไม่มีทำงเป็นวิถีสวรรค์ที่ดีได้หรอก”
ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้น “วิถีสวรรค์ไม่มีดีหรือไม่ดีหรอกค่ะ ขอแค่กฎที่เขำ
ตั้งขึ้นมำดี ก็ถือว่ำดีแล้ว”
เหมือนกับรุ่ยอวิ๋นโจวที่ได้ก ำหนดกฎเกณฑ์ร่วมกับเง็กเซียน
ตั้งแต่แรกเริ่ม เพื่อให้สำมภพสงบสุข แต่ใครจะรู้ว่ำหลังจำกผ่ำนไป
หลำยล้ำนปี กฎเกณฑ์เหล่ำนั้นกลับกลำยเป็นข้อจ ำกัด
เป็นข้อจ ำกัดของวิถีสวรรค์ และยังเป็นข้อจ ำกัดของสำมภพด้วย
เธอจับมือของชำงฮ่ำว “ฉันเชื่อใจเทียนเป่ำค่ะ”
ชำงฮ่ำวก็กุมมือของเธอแน่นเช่นกัน
นิยำยเรื่องนี้ยังแต่งไม่จบ นักอ่ำนที่น่ำรักอย่ำเพิ่งเทกันน้ำ หำกมี
กำรอัปเดทต้นฉบับมำแล้ว ทำงส ำนักพิมพ์จะรีบอัปเดทต่อให้เร็วที่สุด
เลยค่ำ ♥
YOU MAY ALSO LIKE
