เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2110 ตอนพิเศษ แค่ได้อยู่กับเจ้ำก็พอแล้ว
ลูกของ…โม่เฉิง?
ฉู่ลั่วมีสีหน้ำงุนงงไปชั่วขณะ แล้วเผลอพูดออกมำว่ำ “คุณกับโม่
เฉิงแยกจำกกันมำพันปีแล้วไม่ใช่เหรอ! เด็กคนนี้……”
ดูเหมือนว่ำอำยุมำกสุดก็แค่ห้ำหกขวบเท่ำนั้น
หญิงสำวลูบแก้มของฮวำเหยียน หลุบตำลงพลำงกล่ำว
“ใช่แล้ว ฉันกับเขำแยกจำกกันมำเกินพันปีแล้ว…”
หนึ่งพันกว่ำปี!
โม่เฉิง นี่ช่ำงยำวนำนเหลือเกิน!
เธออุ้มฮวำหยวนวำงลงบนโซฟำ แล้วเชิญพวกฉู่ลั่วนั่งลง
จำกนั้นไปรินน้ำชำมำให้ วำงไว้ตรงหน้ำฉู่ลั่ว
“ฮวำหยวนเป็นลูกของโม่เฉิง”
ฉู่ลั่วไม่ได้เอ่ย แค่รอให้เธอพูดออกมำ
หญิงสำวถือถ้วยชำ ใช้มือข้ำงหนึ่งโอบกอดลูกสำวเบำ ๆ เสียง
ของเธอนุ่มเบำ “ฉันไม่รู้ว่ำพวกคุณรู้มำกแค่ไหน แต่ก็ไม่มีอะไร
มำกมำยหรอก”
“สรุปก็คือ โม่เฉิงถูกซำงหัวจำกหุบเหวเทพมรณะหมำยตำ เขำ
แย่งชิงโชคชะตำของโม่เฉิงไป แม้แต่คู่ครองก็ยังถูกแย่งไปด้วย ในคืน
ที่ฉันแต่งงำนกับซำงหัว ฉันก็ถูกโม่เฉิงพำตัวไป”
พูดว่ำพำตัวไป แต่จริง ๆ แล้วเป็นกำรแย่งชิงคู่บุพเพ
ในตอนนั้น เธอถูกรบกวนด้วยเส้นบุพเพ เธอคิดว่ำตัวเองไม่ได้
รักโม่เฉิง แต่รักซำงหัวเท่ำนั้น
หลำยปีที่ถูกซำงหัวกักขัง เธอก็ไม่สำมำรถบอกได้ชัดเจนว่ำใน
ใจรู้สึกอย่ำงไร
พรหมลิขิตเป็นสิ่งที่แปลกจริง ๆ ควำมรักที่ควรจะเป็นไปตำมใจ
ปรำรถนำ กลับกลำยเป็นสิ่งที่ถูกจัดกำรได้ตำมอ ำเภอใจคนอื่น
หลังจำกข้ำมเรื่องส่วนตัวไป เธอก็พูดต่อ
“ต่อมำ โม่เฉิงต้องกำรไปแย่งชิงโชคชะตำของตัวเองที่ถูกแย่งไป
กลับคืนมำ จึงคิดจะส่งฉันไปหุบเหวเทพมรณะ”
“และเมื่อไปถึงหุบเหวเทพมรณะแล้ว ฉันถึงได้พบว่ำ… ที่จริงฉัน
ตั้งครรภ์แล้ว แต่ว่ำ…”
ฉู่ลั่วเข้ำใจทันที “แต่ว่ำหุบเหวเทพมรณะไม่มีวิญญำณ”
หญิงสำวพยักหน้ำ
“ใช่ หลังจำกที่ฉันค้นพบควำมลับเกี่ยวกับกำรให้ก ำเนิดของหุบ
เหวเทพมรณะ ฉันก็ใช้พลังวิญญำณสะกดกำรตั้งครรภ์ของตัวเองไว้
ตลอด จนกระทั่ง… พวกคุณเปิดประตูพำพวกเรำกลับมำยังโลกเดิม”
ฉู่ลั่วคิดถึงอำยุของฮวำหยวน แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ตอนแรกที่มำถึงที่นี่ ฉันไม่เชื่อใจโลกนี้ และไม่คิดว่ำโลกนี้จะ
มั่นคงพอให้ฉันคลอดลูกได้”
“ฉันตำมหำแล้ว…โม่เฉิง เขำตำยไปแล้ว”
“เขำถูกคุณฆ่ำ วิญญำณแตกสลำย”
เป็นกำรสลำยไปที่แม้แต่ไปที่ปรโลกก็ยังไม่อำจพบได้
เธอพูดไม่ได้ว่ำหลังจำกรู้เรื่องนี้แล้วตนเองคิดอะไร
เวลำผ่ำนไปนำนเหลือเกิน นำนจนเธอรู้สึกว่ำตัวเองเกือบจะลืม
ไปแล้วว่ำในชีวิตของเธอเคยมีคนชื่อโม่เฉิงอยู่ด้วย แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็รู้
ว่ำโม่เฉิงตำยแล้ว
“ต่อมำ เพรำะควำมสำมำรถของฉัน ฉันถึงได้เข้ำไปในองค์กร
และได้เห็นเอกสำรลับ”
“ฉันได้รู้ว่ำโม่เฉิงท ำอะไรไว้บ้ำงในช่วงพันกว่ำปีที่ผ่ำนมำ”
“ฉันเองก็รู้ว่ำคุณฆ่ำเขำ เพรำะเขำสมควรตำย”
“แต่ว่ำ…”
ฉู่ลั่วนึกถึงโม่เฉิง นึกถึงค ำถำมและเสียงตะโกนที่โม่เฉิงส่งไปถึง
วิถีสวรรค์ก่อนตำย
เขำตกลงสู่หนทำงที่ชั่วร้ำย
ชีวิตของเขำพังทลำยไปแล้ว
“หลังจำกนั้น ฉันก็ออกจำกองค์กร” เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องกำรแล้ว
เธอก็ไม่จ ำเป็นต้องอยู่ที่นั่นอีก
“ฉันรอมำตลอด รอต่อไป…กระทั่งเมื่อไม่กี่ปีก่อน ฉันถึงรู้สึกว่ำ
โลกนี้สงบลงแล้ว คงไม่มีควำมยำกล ำบำกอีกต่อไป ฉันจึงปลดผนึก
ที่อยู่บนร่ำงกำยของตัวเองออก”
“ฉันให้ก ำเนิดฮวำหยวน”
เธอลูบแก้มของฮวำหยวนเบำ ๆ แล้วหันไปมองคู่สำมีภรรยำที่นั่ง
อยู่ตรงข้ำม
“ตอนนี้ฉันไม่มีควำมฝันอะไรหรือต้องกำรแก้แค้น ฉันแค่อยำก
ใช้ชีวิตที่เหลืออย่ำงสงบสุขกับลูกสำวของฉันแค่นั้นเอง เรื่องง่ำย ๆ
แค่นี้เอง”
“ดังนั้น พวกคุณไม่ต้องกังวลว่ำฉันจะแก้แค้น และไม่จ ำเป็นต้อง
ใช้โม่เฉิงมำทดสอบฉันด้วย”
“ตอนนี้ฉันไม่มีควำมคิดอย่ำงอื่นเลย ฉันแค่อยำกใช้ชีวิตอยู่กับ
ลูกสำวของฉัน”
ฉู่ลั่วชะงักไป ทันใดนั้นก็เข้ำใจเหตุผลที่ผู้หญิงคนนี้ระแวงพวก
เขำมำกขนำดนี้
“คุณช่วยต้นไม้เซียนหลำงกำน!”
นิ้วมือของหญิงสำวสั่นเล็กน้อย
“ก็แค่บังเอิญเท่ำนั้น”
เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ พวกเขำต่ำงก็รู้ดี
ฉู่ลั่วไม่ได้ซักไซ้ต่อ
“ฉันไม่ได้กังวลว่ำคุณจะแก้แค้น และไม่ได้คิดจะทดสอบคุณ ฉัน
อยำกให้คุณเก็บรักษำเศษวิญญำณของโม่เฉิงจริง ๆ เศษวิญญำณนี้
มีควำมผูกพันกับคุณเท่ำนั้น ถ้ำอยู่ในมือของคุณ บำงทีมันอำจจะไม่
สลำยไปเร็วนัก”
“ส่วนพวกเรำ… ต่อจำกนี้ก็จะไปค้นหำเศษวิญญำณของโม่เฉิง
ในโลกต่ำง ๆ แต่คุณอย่ำได้คำดหวังมำกนัก โลกอื่นมีมำกมำย
เหลือเกิน… ตอนนี้ยังไม่มีกำรตอบสนองระหว่ำงเศษวิญญำณ บำงที
ถ้ำเศษวิญญำณมำอยู่ในมือคุณอำจจะมีกำรตอบสนอง ถึงตอนนั้น
กำรค้นหำก็อำจจะสะดวกขึ้น”
“ท ำไมล่ะ?”
ไม่ทันที่ฉู่ลั่วจะพูดจบก็ได้ยินค ำถำมสงสัย
“หลังจำกหำเศษวิญญำณของโม่เฉิงเจอแล้วจะท ำอะไรต่อ? คุณ
เตรียมจะท ำอะไร? จะพิพำกษำเขำหรือ? หรือว่ำ…”
เมื่อเห็นแววตำของหญิงสำวตรงหน้ำ ฉู่ลั่วพลันรู้สึกสะท้อนใจ
ชัดเจนว่ำ… เธอยังคงห่วงหำโม่เฉิงอยู่
เพียงแต่รู้สึกสิ้นหวัง ดังนั้น… ดังนั้นจึงท ำได้เพียงแกล้งท ำเป็นไม่
สนใจเท่ำนั้น!
ฉู่ลั่วตอบ “ไม่ ฉันแค่รู้สึกว่ำ… ตัวฉันในตอนนั้น ไม่มีคุณสมบัติ
จะตัดสินโม่เฉิง และไม่มีคุณสมบัติจะประหำรเขำด้วย”
โม่เฉิงก็เคยพยำยำมท ำเพื่อโลกใบนี้ ท ำเพื่อผู้คนมำก่อน น่ำ
เสียดำยที่…โลกทรยศเขำ ผู้คนทิ้งเขำ
และในตอนนั้นเธอถือว่ำตัวเองเป็นฝ่ำยถูกต้องจึงได้ประหำรเขำ
ฉู่ลั่วลุกขึ้นยืน วำงเศษวิญญำณที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังวิญญำณ
ลงบนโต๊ะ “ฉันจะไปตำมหำพวกมัน”
เธอกับชำงฮ่ำวเดินไปที่ประตู ฉู่ลั่วเปิดประตู หันหลังให้แม่ลูกคู่
นั้น พูดขึ้นว่ำ
“ฉันจะพยำยำมหำเศษวิญญำณทั้งหมดของเขำมำให้ได้”
นี่คือสิ่งที่เธอจะต้องท ำต่อไป
ฉู่ลั่วและชำงฮ่ำวเดินออกมำจำกบ้ำนพักตำกอำกำศ
ฉู่ลั่วหันกลับไปมองบ้ำนพักตำกอำกำศที่ล้อมรอบไปด้วยดอกไม้
สดใส แล้วหันมำมองชำงฮ่ำว
“ขอโทษนะคะ ต่อจำกนี้ไปพวกเรำอำจจะต้องท่องไปในโลกต่ำง
ๆ อีกนำนเลย”
ชำงฮ่ำวก้มหน้ำลงเล็กน้อย สำยตำอยู่ในระดับเดียวกับเธอ
หน้ำผำกเขำสัมผัสกับหน้ำผำกของเธอ
“ลั่วลั่ว ตรำบใดที่ได้อยู่กับเจ้ำ ชีวิตแสนยำวนำนนี้ย่อมจะมี
ควำมหมำย”
“แค่ได้อยู่กับเจ้ำ…ก็พอแล้ว”
YOU MAY ALSO LIKE
