เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 2109 ตอนพิเศษ ชิ้นส่วนวิญญำณของโม่เฉิง
หญิงสำวก ำลังจะเอ่ย แต่สำยตำของเธอกลับฉำยแววคมกริบ
ขึ้นมำทันที มองไปทำงประตูคฤหำสน์
ไม่นำนนักเสียงกริ่งก็ดังขึ้นที่หน้ำประตู
เธอยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน
ฮวำหยวนพูดว่ำ “แม่ มีคนกดกริ่งประตู”
หญิงสำวยังคงไม่ขยับตัว รำวกับว่ำเธอไม่ได้ยินอะไรเลย
จนกระทั่งฮวำหยวนเอ่ยอีกครั้ง เธอจึงขยับ วำงลงฮวำหยวนลง
แล้วยื่นมือตบไหล่เบำ ๆ “เข้ำไปข้ำงในนะ ไม่ว่ำจะเกิดอะไรขึ้นก็อย่ำ
ออกมำเด็ดขำด”
ฮวำหยวนกะพริบตำปริบ ๆ รู้สึกงุนงงเล็กน้อยว่ำท ำไมแม่ถึงพูด
แบบนั้น
อย่ำงไรก็ตำม เธอเชื่อฟังและเดินเข้ำไปข้ำงใน
หลังจำกที่ลูกสำวเข้ำไปในคฤหำสน์แล้ว สำยตำของหญิงสำว
พลันเย็นชำลง เธอมองประตูใหญ่ของคฤหำสน์ด้วยสีหน้ำเย็นเยียบ
ชำงฮ่ำวพิงอยู่ข้ำงประตูเหล็ก เห็นฉู่ลั่วยังคงกดกริ่งอยู่ เขำอด
พูดไม่ได้ว่ำ “คนอยู่ข้ำงในแล้ว ท ำไมต้องกดกริ่งด้วย?”
ท ำไมไม่เข้ำไปเลย?
ฉู่ลั่ว “ข้ำงในมีเด็กอยู่”
ถ้ำบุกเข้ำไปโดยตรงอำจจะท ำให้เด็ก ๆ ตกใจ และอำจท ำให้อีก
ฝ่ำยคิดว่ำพวกเขำมำไม่ดี
ผ่ำนไปสักพัก ประตูเหล็กจึงค่อย ๆ เปิดออก
ภำยในประตูมีผู้หญิงคนหนึ่งมองพวกเขำด้วยสีหน้ำเย็นชำ “มี
ธุระอะไร?”
ดวงตำของเธอจับจ้องมำที่ฉู่ลั่ว มันดูมืดลงเสี้ยววินำทีหนึ่ง ก่อน
จะเบนสำยตำไปทำงอื่น
ชำงฮ่ำวค่อย ๆ ยืนตัวตรงขึ้น สำยตำของเขำเย็นชำเล็กน้อย
ขณะจ้องมองหญิงสำวคนนั้น
เขำสัมผัสได้ถึงจัตสังหำรจำกผู้หญิงคนนี้ แม้จะเป็นเพียงแวบ
เดียว แต่กลับรุนแรงผิดปกติ
ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้น “ฉันมำเพรำะโม่เฉิง”
เมื่อได้ยินชื่อโม่เฉิง สีหน้ำของหญิงสำวเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ฉัน
ไม่รู้ว่ำคุณก ำลังพูดถึงอะไร!”
ฉู่ลั่วยื่นมือออกไป เห็นได้ชัดว่ำมีแสงสลัว ๆ แผ่ออกมำจำกกลุ่ม
พลังวิญญำณที่ห่อหุ้มอยู่
“นี่คืออะไร?”
ฉู่ลั่ว “ชิ้นส่วนวิญญำณของโม่เฉิง”
สีหน้ำเย็นชำของหญิงสำวเปลี่ยนไปทันที เธอมองพลังวิญญำณ
นั้นโดยไม่รู้ตัว แล้วรีบเบือนสำยตำไปทำงอื่นอย่ำงรวดเร็ว “ฉันไม่
รู้จักโม่เฉิงอะไรทั้งนั้น และฉันก็ไม่รู้ด้วยว่ำคุณก ำลังพูดถึงอะไร!”
ฉู่ลั่วเห็นว่ำอีกฝ่ำยระแวดระวังมำก จึงถอนหำยใจเบำ ๆ “เป็น
ต้นไม้เซียนหลำงกำนที่บอกฉันมำ”
หญิงสำว “…”
ผ่ำนไปสักพัก เธอจึงหัวเรำะเยำะเสียงเบำ
“ฉันก็แค่อยำกใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่ำงสงบสุข มันยำกขนำดนั้น
เลยหรือไง?”
เธอเงยหน้ำมองฉู่ลั่ว
“ถ้ำอย่ำงนั้นพวกคุณมำหำฉันเพื่ออะไร? เพื่อจะบอกฉันว่ำใน
ฐำนะภรรยำของโม่เฉิง ฉันควรต้องชดใช้ส ำหรับทุกสิ่งที่เขำท ำไว้ใช่
ไหม”
ฉู่ลั่วส่ำยหน้ำ
“แล้วพวกคุณต้องกำรอะไร?”
“พวกเรำอยำกให้คุณเก็บรักษำวิญญำณนี้ไว้ โม่เฉิงมีควำมยึด
ติด หลังจำกที่วิญญำณของเขำแตกสลำยไป เศษเสี้ยวของวิญญำณ
ก็กระจัดกระจำยไปทั่วสำมพันโลกธำตุ ตอนที่ฉันอยู่ในโลกอื่น ฉัน
บังเอิญพบกับเศษเสี้ยวหนึ่งของวิญญำณเขำ ถึงได้รู้ว่ำเขำยังมีควำม
ยึดติดอยู่”
สำยตำของหญิงสำวตกลงบนเศษวิญญำณนั้น
“ดูเหมือนว่ำควำมยึดติดของเขำ จะเป็นคุณ”
สีหน้ำของหญิงสำวแสดงควำมสะเทือนใจออกมำเล็กน้อย เธอ
ค่อย ๆ หลับตำลงแล้วลืมตำขึ้นมำอีกครั้ง เก็บควำมรู้สึกทั้งหมดที่กด
ทับอยู่ในใจเอำไว้
เธอหมุนตัวไปด้ำนข้ำง “เข้ำมำสิ!”
พลังวิญญำณที่เธอปล่อยออกมำเมื่อครู่นี้ท ำให้เพื่อนบ้ำนเริ่ม
สังเกตเห็นบำงอย่ำง และเริ่มชะโงกหน้ำออกมำมองกันแล้ว
หลังจำกที่พวกเขำเข้ำไปข้ำงใน ประตูก็เปิดออก และเห็นฮวำ
หยวนตัวน้อยก ำลังยืนอยู่ที่หน้ำประตู
ฮวำหยวนสวมชุดกระโปรงลำยดอกไม้ตัวสวย เธอเบิกตำกว้ำง
แล้วเอ่ยว่ำ “แม่…”
หญิงสำวสีหน้ำอ่อนลงทันที “นี่คือเพื่อนของแม่ พวกเขำมำเยี่ยม
เรำ”
“นี่คือลูกสำวของฉัน ฮวำหยวน”
ฮวำหยวนยิ้มอย่ำงมีควำมสุขและเชื่อฟังพูดว่ำ “สวัสดีค่ะคุณลุง
สวัสดีค่ะคุณป้ำ”
ฉู่ลั่วกับชำงฮ่ำวต่ำงก้มมองฮวำเหยียน
เด็กผู้หญิงคนนี้…
พวกเขำมองหญิงสำวอีกครั้ง
บำงทีกำรมอบวิญญำณของโม่เฉิงให้กับเธอ อำจไม่ใช่ทำงเลือก
ที่ฉลำดนัก
แต่อย่ำงไรก็ตำม พวกเขำมีลูกแล้ว
หญิงสำวเหมือนจะสังเกตเห็นสีหน้ำของพวกฉู่ลั่ว เธอจึงโน้มตัว
อุ้มฮวำหยวนขึ้นมำ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่ำ “นี่คือลูกของโม่
เฉิง”
YOU MAY ALSO LIKE
