เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 323 เปิดขวดผนึกรัก

บทที่ 323 เปิดขวดผนึกรัก

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ ฉู่ลั่วและฮั่วเซียวหมิงไปยังห้องหนังสือเพื่อหารือเรื่องราวต่าง ๆ

ส่วนรุ่ยอวิ๋นโจวถูกหัวหว่านพาไปยังห้องของเขา

“นี่คือห้องน้ำ ทางนี้คือน้ำร้อน ทางนี้คือน้ำเย็น”

“ในตู้ไม่มีเสื้อผ้าที่คุณอยากใส่ รอให้ฉันถามคุณหนูก่อน แล้วค่อยคิดว่าเรื่องเสื้อผ้าของคุณจะทำอย่างไร?”

“ถ้าหากอยู่ห้องนี้แล้วรู้สึกไม่สบายก็สามารถบอกกับฉันได้โดยตรงค่ะ”

หัวหว่านเอ่ยแนะนำห้องก่อนมองรุ่ยอวิ๋นโจว “มีอะไรไม่เข้าใจหรือเปล่า?”

เขาส่ายหน้า

หัวหว่านปิดประตูและเดินออกไป

เธอเห็นเฉิงยวนกำลังแนบหูกับประตูหน้าห้องหนังสือเพื่อแอบฟัง ก็เบ้ปากอย่างอดไม่ได้และเดินเข้าไปลากวิญญาณสาว “เธอได้ยินเหรอ?”

“คิดว่าไม่ได้ยินหรือ? ข้าอยากรู้นี่”

หัวหว่านลากเฉิงยวนลงมายังชั้นล่างเพื่อไม่ให้หล่อนแอบฟัง

…

ณ ห้องหนังสือ ฉู่ลั่วจ้องมองขวดผนึกรักในมือ เพราะมันเต็มไปด้วยความรู้สึกของฮั่วเซียวหมิง ภายในขวดแก้วจึงส่องแสงแวววาว

เธอถาม “คุณอยากเปิดขวดผนึกรักเหรอ?”

ฮั่วเซียวหมิงพยักหน้า “เคราะห์ร้ายถึงชีวิตของคุณผ่านพ้นไปแล้ว พลังวิญญาณของคุณน่าจะฟื้นคืนกลับมาแล้ว”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ฟื้นคืนมาแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าคุณไม่ยินยอมเปิดขวดผนึกรักหรอกเหรอ ทำไมถึงยินยอมแล้วล่ะ?”

ไม่ใช่ว่าเธออาลัยอาวรณ์พลังวิญญาณมหาศาล เพียงแค่สงสัยเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ฮั่วเซียวหมิงไม่ต้องการเปิดขวดผนึกรัก แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายอยากเปิดด้วยตัวเอง

มันหน้ามือเป็นหลังมือจนเกินไป

ฮั่วเซียวหมิงมองดูขวดผนึกรักที่กำลังส่องประกาย สายตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย “เหมือนที่คุณบอกไว้ มันคือความรู้สึกของผม ผมมีสิทธิ์ที่จะจัดการเอง”

“ก่อนหน้านี้ผมอยากจะช่วยคุณ แต่ตอนนี้ผมอยากเอาความรู้สึกของตัวเองกลับคืนมา”

ฉู่ลั่วไม่ได้ซักไซ้ต่ออีก

เธอหยิบขวดผนึกรักมาจากมือของฮั่วเซียวหมิงและจ้องมองอักขระด้านบนนั้น

เธอรู้จักอักขระทั้งหมดบนขวดผนึกรัก เพียงแต่อักขระตัวสุดท้ายนั้นแปลกมาก เธอไม่เคยเห็นมันมาก่อน

พอมองเห็นอักขระนี้แล้วก็รู้สึกไม่สบายใจเอาซะเลย

มันเป็นลางสังหรณ์ของผู้บำเพ็ญที่มีต่อสิ่งชั่วร้าย

แต่ทว่าบนขวดนี้ นอกจากอักขระแล้วก็ไม่มีพลังหยินหรือไอผีใด ๆ

เธอคำนวณวิธีถอดอักขระ

ฉู่ลั่วใช้มือข้างหนึ่งปลดผนึก ริมฝีปากท่องมนต์คาถา กระดิ่งบนขวดผนึกรักพลันแกว่งไปมา

เสียงกระดิ่งคมชัดพลันดังขึ้นภายในอากาศของห้องหนังสือ

แสงสีแดงปรากฏขึ้น เสียงกระดิ่งเงียบลง

ขวดผนึกรักที่แต่เดิมเคยสุกสกาวพลันหม่นหมอง

แสงสว่างภายในนั้นกลายเป็นเพียงลำแสงขนาดเล็กพุ่งเข้าไปยังหน้าผากของฮั่วเซียวหมิง ราวกับต้องเข้าไปในหัวของเขา

ฉู่ลั่วมองดูขวดผนึกรักที่มอดแสงลงแล้ว ก่อนมองไปยังฮั่วเซียวหมิงที่กำลังหลับตาอยู่ มือที่กำลังถือพลันหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย

ภายในห้องเงียบสงัดมาก เงียบจนฉู่ลั่วสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของฮั่วเซียวหมิง

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นภายในห้องหนังสือ ฮั่วเซียวหมิงที่ผลุบสายตาลงต่ำก็เงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า

แววตาสีดำสนิทที่เยือกเย็นคู่นั้น ขณะนี้ภายในนั้นเปี่ยมล้นด้วยความอบอุ่น ไฝใต้ตาสีแดงเข้มเม็ดนั้นดูมีเสน่ห์ขึ้นมาแวบหนึ่ง

ฉู่ลั่วสบสายตาที่นุ่มนวลแต่แข็งแกร่งคู่นั้น นิ้วมือที่ถือขวดพลันออกแรงมากขึ้นจนกระทั่งข้อต่อนิ้วไร้เลือดฝาดโดยไม่รู้ตัว เธอค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปทางอื่นและหันกลับมาในวินาทีถัดมา

รอยยิ้มภายในดวงตาของฮั่วเซียวหมิงปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้น

“ไปกันเถอะ”

ฉู่ลั่วพยักหน้าตอบรับ

มือของเธอถือขวดผนึกรักไว้พลางเดินตามฮั่วเซียวหมิงออกจากห้องหนังสือ

…

ที่ทางเดินด้านนอกห้อง หัวหว่านและเฉิงยวนกำลังกระซิบกระซาบบางอย่างกันอยู่ เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูต่างก็หันขวับไปอย่างพร้อมเพรียง

สายตาของเฉิงยวนมองดูขวดผนึกรักภายในมือของฉู่ลั่ว พลันเลิกคิ้วขึ้นและยิ้มอย่างมีเลศนัย

หัวหว่านไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “คุณหนู มีเรื่องอะไรให้ต้องจัดการหรือเปล่าคะ?”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า

เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร ขณะนี้สมองเธอประมวลผลค่อนข้างช้า

ฮั่วเซียวหมิงหันศีรษะกลับมามองเธอ “วิญญาณของผมยังปกติดีอยู่หรือเปล่า?”

ฉู่ลั่วมองสำรวจชั่วขณะ จากนั้นพยักหน้า “ปกติดี”

เขายกยิ้มมุมปาก ความอบอุ่นในแววตาส่องเด่นชัดมากยิ่งขึ้น “พรุ่งนี้ผมจะกลับไปตี้จิง มีเรื่องอะไรก็ติดต่อผมมานะ”

“…อือ”

ชายหนุ่มหันกลับมาเดินลงไปยังชั้นล่าง

ฉู่ลั่วมองแผ่นหลังของเขาอยู่ชั่วขณะและเอ่ยอย่างกะทันหัน “ฮั่วเซียวหมิง!”

ฮั่วเซียวหมิงยืนอยู่บนขั้นบันไดพลางหันกลับมามองเธอ “…”

“ผลจากขวดผนึกรักหายไปแล้วหรือยัง?” เธอเอ่ยถาม

ฮั่วเซียวหมิงไม่ตอบ เพียงแค่ยกมุมปาก

รอยยิ้มนี้ทำให้รัศมีรอบกายของเขาเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย “ฉู่ลั่ว ไม่ใช่ว่าคุณมั่นใจในการบำเพ็ญด้วยตัวเองมากหรอกเหรอ?”

ฉู่ลั่วเงียบงัน

เธอยังอยากเอ่ยถามอีก แต่เขาหันหลังเดินลงไปยังชั้นล่างแล้ว แตกต่างกับตอนมา ฝีเท้าของเขาเบาและฉับไว แม้ว่าเมื่อฟังเสียงแล้วจะไม่มีอะไรแตกต่างกับขามา ทว่าขอแค่มีตาก็เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอารมณ์ดี