เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 347 ลุย!

บทที่ 347 ลุย!

จักรพรรดิภูตผีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มองว่าที่เจ้าสาว

“พิธีจะมีขึ้นในคืนนี้ เพื่อนของเจ้ามาเข้าร่วมกันได้ทั้งหมด ตอนนี้พวกเขาอยู่ข้างนอก” ซางหัวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าให้สิทธิ์พวกเขาเดินไปไหนได้ตามสบายเพราะเห็นแก่เจ้า”

“ฉู่ลั่ว เจ้าเองก็คงไม่อยากให้มีการนองเลือดกันในวันแต่งงานของเรา แล้วเพื่อนของเจ้าต้องหายไปหรอกใช่หรือไม่?”

ฉู่ลั่วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเช่นกัน “แน่นอนว่าไม่อยากค่ะ”

“เช่นนั้นก็ดี”

ซางหัวยกมุมปากขึ้น แล้วหันไปพูดกับภูตที่อยู่ในห้องอย่างเย็นชา “ดูแลจักรพรรดินีให้ดี ถ้ากล้าละเลยนางละก็…”

เขาโบกมือ แล้วภูตผีตนหนึ่งก็ถูกดูดไปที่มือเขา กลายเป็นพลังหยินที่เกี่ยวกระหวัดไปทั่วร่าง

ภูตผีส่งเสียงร้องโหยหวนอยู่ในเงื้อมมือของซางหัว

แต่สายตาของจักรพรรดิกลับจ้องมองว่าที่เจ้าสาว พลังหยินในมือของเขาทรมานภูตตนนั้นทีละเล็กทีละน้อย และเจาะเข้าที่ใบหน้าของภูตตนนั้น

พลังหยินแปรเปลี่ยนเป็นมีดเล็ก ๆ นับพันเล่ม เฉือนเข้าที่ภูตผีตนนั้นทีละเล็กทีละน้อย

ฉึก!

ภูตผีที่ถูกเฉือนเนื้อออกไปทีละชิ้น ๆ สุดท้ายก็กลายเป็นควันเขียว หายไปในอากาศ

หลังจากที่ได้รับความทรมานอย่างหนัก ก็สูญสลายไป

นี่คือคำเตือนที่ซางหัวบอกกับฉู่ลั่ว

“ถ้ากล้าละเลยจักรพรรดินี นี่คือจุดจบของพวกแก!”

พวกภูตผีตกใจจนทรุดลงกับพื้นทันที “พวกเราไม่กล้าเจ้าค่ะ”

ซางหัวมองฉู่ลั่วอย่างลึกซึ้ง “ถ้าหากพวกเขากล้าไม่เคารพต่อเจ้า ก็ลงมือได้เลย”

ฉู่ลั่วไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งบนเก้าอี้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองคำเตือนของจักรพรรดิภูตผี

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันอยู่เงียบ ๆ แล้วซางหัวก็ระบายยิ้มออกมา “ข้าจะไปเปลี่ยนชุด”

แล้วเขาก็หันหลังออกไป

พวกภูตผีในห้องยังคงคุกเข่าอยู่ ฉู่ลั่วหันไปมองตัวเองที่แต่งองค์ทรงเครื่องพร้อมพรั่งในกระจก พลางเม้มปาก

นักพรตชิงหยางกับซู่เซี่ยงหยางเตรียมตัวพร้อมหรือยังนะ?

…

ตกกลางคืน

อาณาจักรภูตผีในคืนนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ ในอากาศมีเสียงเครื่องดนตรีคลอมาเป็นระยะ ท้องฟ้าที่เดิมทีดูหม่นหมอง ในเวลานี้กลับเป็นสีแดงแห่งการเฉลิมฉลอง

เสียงกลองหนักแน่นดังมาจากด้านนอก ดังไปจนทั่วอาณาจักรภูตผี

ภูตผีเอาผ้าคลุมหน้าสีแดงมาคลุมไว้บนผมจักรพรรดินี เป็นสัญญาณว่าพิธีกำลังจะเริ่มแล้ว

ฉู่ลั่วลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปแตะกระบี่ทองสำริดที่หดเล็กเป็นจี้ห้อยคอของตนเอง ก่อนเดินตามภูตออกไป

ระหว่างทาง เธอได้ยินเสียงพูดคุยจากสองข้างทาง มีทั้งภูตผี มีทั้งวิญญาณ

บรรยากาศคึกคักมาก ๆ

จนกระทั่งมาถึงที่ด้านหน้าโถงใหญ่ ฉู่ลั่วก้าวเท้าเดินเข้าไป แล้วก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของผู้มีชีวิต

เป็นพวกของนักพรตชิงหยางนั่นเอง

ผ้าคลุมสีแดงบดบังสายตาไว้ เธอทำได้เพียงใช้พลังวิญญาณตรวจดูข้างนอก แล้วก็เห็นพวกของนิกายและพวกของซู่เซี่ยงหยางกระจายตัวกันนั่งเต็มทั้งสองฝั่ง ส่วนจักรพรรดิภูตผีอย่างซางหัวนั่งอยู่บนแท่นสูง แล้วสังเกตทุกอย่างด้วยสายตาเย็นชา

ชิงหยางรู้สึกได้ถึงการสำรวจของพลังวิญญาณฉู่ลั่ว พอมองมาทางนี้ก็พยักหน้าให้เธอไปเล็กน้อย

ทุกอย่างเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

ภูตพาฉู่ลั่วไปตรงกลางโถง ในสระโลหิตทั้งสองฝั่งโถงยังคงมีกระดูกลอยอยู่ และมีเสียงกรีดร้องดังมาเป็นครั้งคราว ในโถงแห่งการเฉลิมฉลองนี้เงียบไปทันที

แต่ซางหัวกลับดูเหมือนว่าจะชอบเสียงกรีดร้องแบบนี้มาก เขาลอยลงมา ยื่นมือไปคว้ามือของฉู่ลั่ว ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ย “ที่จริงการบำเพ็ญมาจนถึงขอบเขตของข้า การคุกเข่าคำนับฟ้าดินถือเป็นเรื่องที่เกินความจำเป็น ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าไม่มีทางทำพิธีแบบนี้หรอก”

เขาพาฉู่ลั่วไปตรงหน้าที่นั่ง

นายพิธีส่งเสียงขึ้นมาเสียงดัง

จนกระทั่งถึงตอนสุดท้าย ถึงได้ตะโกนเสียงแหลม “คำนับฟ้า”

ซางหัวยืดหลังตรง ประสานมือเล็กน้อย

ขณะที่เขาเพิ่งจะประสานมือ หางตาก็เห็นว่าฉู่ลั่วไม่ขยับเลย

ซางหัวกำมือแน่น “ฉู่ลั่ว นี่มันงานแต่งครั้งแรกของข้านะ!”

เสียงของเขาทุ้มต่ำและเบามาก ราวกับพวงต้นหลิวที่อ่อนโยนสัมผัสกับพื้นผิวทะเลสาบ แต่กลับทำให้เกิดระลอกคลื่นได้

“ลุย!”

สิ้นเสียงตะโกนของชิงหยาง แขกเหรื่อเดิมทีกระจายกันนั่งทั้งสองฝั่งต่างก็ควักอาวุธออกมาแล้วโจมตีจักรพรรดิภูตผีทันที