เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 346 พิธีแต่งงาน

บทที่ 346 พิธีแต่งงาน

ซางหัวมองฉู่ลั่วด้วยสายตามั่นอกมั่นใจ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องกลับมาอีก”

เขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ในโลกนี้ นอกจากข้าแล้วก็ไม่มีใครสามารถทำลายอักขระเซียนได้อีก”

“อีกอย่าง การบำเพ็ญคู่กับข้าก็เป็นเรื่องที่ดีสำหรับเจ้าด้วย”

เขาก้าวไปจับมือฉู่ลั่วแล้วพาเดินไปด้านหลังห้องโถง แต่ฉู่ลั่วกลับออกแรงสะบัดออกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ฉันเป็นผู้บำเพ็ญคนหนึ่ง ถ้าจะบำเพ็ญคู่กับคุณ อย่างน้อยก็ต้องได้รับการยอมรับจากฟ้าดิน”

“หรือว่าคุณคิดว่าจะบำเพ็ญคู่กับฉันได้ตามสบาย?”

ซางหัวมองหญิงสาวที่โกรธเคือง ก็ตะลึงไปครู่หนึ่งจากนั้นก็แย้มรอยยิ้ม “เจ้าหมายความว่าจะแต่งงานกับข้าโดยให้ฟ้าดินเป็นพยาน ก่อนบำเพ็ญคู่งั้นหรือ?”

บำเพ็ญคู่นั้นก็คือการแลกเปลี่ยนพลังด้วยการเสพสังวาส ผู้บำเพ็ญหญิงน้อยคนนักจะยอมง่าย ๆ

ฉู่ลั่วพยักหน้าจริงจัง “แน่นอน หรือว่าคุณไม่ได้คิดแบบนี้เหรอ?”

ซางหัวมองเธออย่างงุนงง ครั้นจ้องแล้วเห็นอีกฝ่ายสีหน้าจริงจัง ดูไม่คล้ายว่าเป็นการพูดหลอกลวง รอยยิ้มในสายตาของเขาก็ค่อย ๆ เลือนหายไป กลายเป็นสีหน้าเย็นชา

“ถ้าไม่ยอมแต่งงานกับเจ้า เจ้าจะไม่บำเพ็ญคู่กับข้าหรือ?”

“ใช่”

ซางหัวเงียบไปหลายวินาที “เจ้าต้องรู้นะว่า แม้ว่าข้าจะให้เวลามากแค่ไหน เจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้”

แต่ฉู่ลั่วยังยืนกรานหนักแน่น “ต้องแต่งงานค่ะ”

ซางหัว “…”

พวกเขาสบตากัน

ซางหัวจ้องมองผู้บำเพ็ญหญิงอยู่นานมาก จนในที่สุดความเย็นชาในสายตานั้นก็ค่อย ๆ หายไป แล้วหัวเราะออกมา “ได้! ในเมื่อเจ้ายืนกราน แต่งก็แต่ง!”

“เจ้าต้องการพิธีแบบไหน?” เขาสะบัดมือ “ตอนนี้ได้ยินว่าโลกภายนอกมีพิธีแบบจีนและมีพิธีแต่งงานแบบตะวันตกด้วย อะไรดีล่ะ?”

“พิธีแบบจีนค่ะ” ฉู่ลั่วจ้องมองซางหัว “แล้วก็ต้องมีเพื่อนของฉันมาเข้าร่วมพิธีด้วย”

“ได้ เครื่องหัวและอาภรณ์แดง ข้าจะเตรียมให้เจ้า ส่วนเพื่อนของเจ้าก็มาร่วมพิธีได้แน่นอนอยู่แล้ว”

ซางหัวหันหลังเดินไป แต่ไปได้ครึ่งทางก็หยุดฝีเท้า พูดกับฉู่ลั่วในขณะที่ยังหันหลังให้ “ข้ามีชีวิตมากกว่าพันปีแต่นี่เป็นการแต่งงานครั้งแรก ถ้ามีใครกล้าทำลายพิธี ข้าจะทำให้มันหายไปเสีย”

พูดจบ เขาก็ก้าวยาว ๆ เดินออกไป

ฉู่ลั่วพ่นลมหายใจออกมาอย่างช้า ๆ แล้วมองไปบนท้องฟ้าที่มืดครึ้มข้างนอก

หวังว่านักพรตชิงหยางกับพวกของซู่เซี่ยงหยางจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมได้โดยเร็วที่สุดนะ

ซางหัวจัดการเร็วมาก หลังจากผ่านไปครึ่งวัน ทั้งอาณาจักรภูตผีก็รับรู้ทั่วกันแล้วว่าจักรพรรดิภูตผีจะแต่งงาน อาณาจักรภูตผีที่เดิมทีมืดมนก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที

พวกภูตเร่งให้วิญญาณออกไปแขวนโคม แขวนผ้าไหมสีแดง

ฉู่ลั่วนั่งอยู่ในห้องที่ซางหัวเตรียมเอาไว้ให้ สายตาหลุบต่ำลง

แอ๊ด…

เสียงดังขึ้น ประตูไม้ที่หนักและหนาถูกเปิดออก

ภูตผีสิบกว่าตนถือเครื่องหัวและอาภรณ์เจ้าสาวเดินเข้ามา

“จักรพรรดิภูตผีให้ข้ามาแต่งตัวให้จักรพรรดินีเจ้าค่ะ”

ฉู่ลั่วขมวดคิ้ว

รวดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

เธอเอ่ยถาม “เพื่อนของฉันมาหรือยัง?”

ภูตผีเชิญฉู่ลั่วไปเปลี่ยนชุดพลางพูดไปด้วย “จักรพรรดิภูตผีเชิญเพื่อนของจักรพรรดินีทั้งหมดมาแล้วค่ะ จักรพรรดิให้ข้าเตือนท่านด้วยว่าการสมรสครั้งนี้เป็นงานใหญ่ ท่านต้องทำตามพิธีไปให้เสร็จสิ้น”

เหล่าภูตผีพอเปลี่ยนเป็นชุดสีแดงสดแล้วก็ไม่ได้ดูรื่นเริง มีแต่ความอึมครึมที่มากขึ้น

ถ้าเป็นคนทั่วไปมาเห็นฉากนี้เข้า ก็คงจะตกใจทรุดลงกับพื้น ไม่ขยับเขยื้อนไปนานแล้ว

แต่ฉู่ลั่วกลับปล่อยให้ภูตผีเหล่านี้แต่งตัว แต่งหน้า ทำผมให้เธอไป

กระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้น ภูตตนหนึ่งก็คุกเข่าลงกับพื้นจะใส่รองเท้าปีกลายสีแดงสดให้ฉู่ลั่ว แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังเข้ามา

“ข้าเอง”

ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นซางหัวที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาโบกมือให้ภูตถอยออกไป แล้วเดินเข้ามา

เขาเลิกเสื้อคลุมขึ้น คุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง มือหนึ่งหยิบรองเท้าปีกลาย อีกมือหนึ่งจับเท้าของฉู่ลั่วไว้ แล้วค่อย ๆ ใส่รองเท้าให้อย่างเบามือ

“ฉู่ลั่ว”

ซางหัวก้มหน้าใส่รองเท้าอีกข้างให้เจ้าสาว “ข้าแต่งงานเป็นครั้งแรก หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีนะ”

หลังจากใส่รองเท้าทั้งสองข้างแล้ว ซางหัวก็เงยหน้าขึ้น ยามสายตาเหลือบไปเห็นใบหน้าหลังแต่งอย่างประณีตของฉู่ลั่ว เขาก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง

พู่สีทองห้อยอยู่ตรงพวงแก้มทั้งสองข้างไหวไปมาเล็กน้อยตามการขยับ ไล้ใบหน้าเธอเป็นครั้งคราว

“สมกับที่เป็นจักรพรรดินีของข้า ช่างงดงามจริง ๆ”

นิ้วมือของเขาแตะที่ทาแก้มสีแดงบนแก้มของฉู่ลั่วเบา ๆ แล้วกวาดมองเครื่องสำอางรูปแบบต่าง ๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

“โลกมนุษย์หลายปีมานี้ แป้งน้ำและชาดแต่งแก้มทาปากเปลี่ยนไปไม่น้อย แต่ดูสวยดีนะ”

“ต่อไปถ้าเจ้าชอบก็สามารถซื้อได้นับไม่ถ้วนเลยละ”

ซางหัวมีร่างกายสูงใหญ่ แม้ว่าจะคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งแล้วก็ยังอยู่ในระดับสายตาของฉู่ลั่ว

น้ำเสียงเขาอ่อนโยนนุ่มนวล แต่สายตากลับไม่มีความอบอุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยการหยั่งเชิงและระวังตัว