เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 362 หมีแพนด้าหายไปแล้ว
บทที่ 362 หมีแพนด้าหายไปแล้ว
ครั้นได้ยินว่าหมีแพนด้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ท่าทีของผู้จัดการฐานวิจัยก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “ฉันจะไปติดต่อคน พวกนายรีบเตรียมตัวให้พร้อม”
เจ้าของแอ็กเคานต์บัวลอยไส้งาตอบรับด้วยความดีใจ เขารีบวิ่งกลับไปที่กรงของแพนด้า “จือหม่า รีบมากินอะไรหน่อยเร็ว อีกเดี๋ยวพวกเราจะพาแกไปตามหาเพื่อนของแก”
จากนั้นไม่นาน จือหม่าก็หันหน้ามา มันรีบวิ่งช้า ๆ มาที่ประตูเหล็ก
บัวลอยไส้งาป้อนอาหารและน้ำไปพลาง พร้อมกับพูดอย่างไม่พอใจว่า “เพื่อนตัวไหนกันที่คุ้มค่าพอให้แกอดอาหาร!”
จือหม่ากินและดื่มเข้าไปเสียงดังอึก
สองชั่วโมงต่อมา เจ้าหน้าที่ของฐานวิจัยก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว พวกเขาเริ่มให้จือหม่านำทางไปหาแพนด้าอีกตัว
[ค่อนข้างเหนือจินตนาการเลยนะ ให้แพนด้าพาไปตามหาแพนด้าอีกตัว!]
[รู้ไหมอะไรที่เหนือจินตนาการยิ่งกว่า? ที่เหนือจินตนาการกว่าก็คือ พวกเขาออกปฏิบัติการหลังฟังคำทำนายของสตรีมเมอร์คนหนึ่ง]
[ท่านปรมาจารย์เก่งมาก ฟังภาษาสัตว์ออกด้วย!]
[ฟังออกจริงเหรอ? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเป็นวิธีสร้างกระแสต่างหาก]
[คอมเมนต์บนระวังหน่อย วิธีสร้างกระแสอะไร ท่านปรมาจารย์ต้องสร้างกระแสด้วยเหรอ? แม้แต่ทางการยังยืนอยู่ข้างท่านปรมาจารย์!]
[ก่อนหน้านี้มีคนจำนวนมากขอให้ทางการแบนท่านปรมาจารย์ บอกว่าท่านปรมาจารย์หลอกลวง แต่ทางการกลับไม่สนใจพวกเขาเลย]
[เคยดูไลฟ์สตรีมของเจ้าของช่อง แต่ก็คิดว่าเป็นการเรียกกระแสนะ]
[คิดว่าเป็นการเรียกกระแสเหมือนกัน]
ผู้จัดการเรียกเจ้าหน้าที่ของฐานวิจัยกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมา พวกเขาพากันเดินตามหลังหมีแพนด้าจือหม่าไป
ก้นของจือหม่าส่ายไปมา มันเดินเร็วมาก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงในป่าแห่งหนึ่ง
ผู้จัดการเห็นจือหม่ากำลังจะเข้าไป ก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ที่นี่ต้องมีหมีแพนด้าอยู่แล้ว แต่หมีแพนด้าเหล่านั้นอยู่ภายใต้การสอดส่องของเรา และตอนนี้พวกมันไม่ได้มีปัญหาอะไร”
“ในป่ายังมีกล้องวงจรปิด ถ้าเกิดว่ามีปัญหาจริง กล่องวงจรปิดคงถ่ายไว้ได้นานแล้ว”
“ป่าผืนนี้ พวกเราส่งเจ้าหน้าที่เข้าไปตรวจสอบอยู่เป็นประจำ”
ผู้จัดการพูดจบ ก็พูดกับกล้องว่า “บางทีจือหม่าอาจจะคิดว่าหมีแพนด้าที่อยู่ในนี้ เป็นหมีแพนด้าที่กำลังเผชิญอันตรายมั้งครับ!”
“กลับกันเถอะ!”
จือหม่ายังเดินตัวส่ายไปข้างหน้าไม่หยุด เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้าไปจับตัวมันไว้ และพูดเกลี้ยกล่อม “จือหม่า ในนั้นคือเพื่อนของแก แต่ว่าพวกเขาไม่ได้เจออันตรายอะไร”
จือหม่าบิดตัวออก พยายามสลัดออกจากการจับกุมของเจ้าหน้าที่
ฉู่ลั่วเอ่ย “เขาบอกว่า ไม่ใช่เพื่อนพวกนั้นค่ะ แต่เป็นเพื่อนอีกตัว”
ผู้จัดการมองมาที่กล้องด้วยสีหน้าจริงจัง “สาวน้อย คุณรับประกันได้ไหมว่าที่คุณพูดเป็นความจริง? พวกเราใช้กำลังคนกับทรัพยากรไปมากขนาดนี้ ถ้าสุดท้ายหาไม่เจอ คุณจะรับผิดชอบได้ไหม”
ทุกคนต่างก็มองไปยังโทรศัพท์มือถือในมือบัวลอยไส้งา
เชื่อว่าหมีแพนด้าตัวหนึ่ง จะพาไปหาหมีแพนด้าอีกตัวหนึ่งเจอ เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้
ต่อให้จือหม่าจะเคยแหกกรงมาก่อน แต่มันอาจจะไม่เคยเข้ามาในป่าแห่งนี้จริงก็ได้
ฉู่ลั่วมองไปยังจือหม่า สัตว์เพียงตัวเดียวที่อยู่ในกลุ่มคน
เธอพยักหน้า “ฉันรับผิดชอบได้ค่ะ”
ผู้จัดการขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เขาทำได้เพียงถอนหายใจออกมา “ถ้าอย่างนั้นก็ค้นหาต่อไป!”
ยิ่งเดินเข้าไป ก็ยิ่งเดินยากขึ้นเรื่อย ๆ
เริ่มมีคนบ่นมากขึ้น บางคนก็พึมพำออกมาเสียงเบา
ผู้ชมในช่องต่าง ๆ ก็รู้สึกว่าไลฟ์สตรีมน่าเบื่อเกินไป จำนวนผู้ชมเริ่มลดลงแล้ว
[ท่านปรมาจารย์ จะหาเจอจริงไหมคะ?]
[ไม่มีทางหาเจอหรอก! แค่ดูก็รู้แล้วว่าปลอม!]
[ถึงหมีแพนด้าจะฉลาด แต่ก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น น่าจะอยากออกไปเที่ยวเล่นแค่นั้นเอง!]
[พวกเรารักจือหม่ามาก ทำไมปล่อยให้เขาออกไปแบบนี้]
[น่าเบื่อจังเลย!]
ฉู่ลั่วกลับไม่พูดอะไร ทันใดนั้นจือหม่าที่เดินเงียบ ๆ มาตลอด ก็วิ่งอย่างรวดเร็ว
เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างหลังตามไปทันที
“จือหม่า จือหม่า!”
“จือหม่า แกวิ่งไปไหน?”
พวกเขาเห็นจือหม่ามุดเข้าไปในที่ที่มีต้นไม้ไผ่หนาทึบด้านหน้า
หลังจากเจ้าหน้าที่มุดตามเข้าไป กลับมองไม่เห็นเงาของจือหม่าแล้ว
“จือหม่า! จือหม่า!”
“จือหม่า!”
“ไม่ได้หายไปแล้วใช่ไหม!”
“พริบตาเดียวมันก็หายไปแล้ว”
เจ้าหน้าที่ฐานวิจัยเคร่งเครียดกันมาก ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมก็ร้อนใจเช่นกัน
YOU MAY ALSO LIKE
