เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 363 ป่าลักซ่อน

บทที่ 363 ป่าลักซ่อน

“จือหม่า จือหม่า!”

เจ้าหน้าที่ของฐานวิจัยรีบตะโกนเรียกชื่อแพนด้าน้อย แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบกลับมาเลย

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพริบตาเดียวก็หาไม่เจอแล้ว?”

“คุณเจ้าของช่อง จือหม่าไปไหนแล้วครับ?”

“ไม่ใช่ว่าสตรีมเมอร์คนนี้สมรู้ร่วมคิดกับใคร จงใจวางกับดักไว้ที่นี่เพื่อขโมยหมีแพนด้าหรอกนะ!”

หมีแพนด้าเป็นสมบัติของชาติ แต่เพราะท่าทางน่ารักของมันทำให้คนจำนวนมากชื่นชอบ

ใช่ว่าไม่เคยมีคนคิดจะขโมยหมีแพนด้า คนรวยทั้งในและนอกประเทศต่างวางแผนจะได้แพนด้ายักษ์มาครอบครอง

แต่ไม่มีใครทำสำเร็จ

ครั้งนี้ หมีแพนด้าหายไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา

พวกเขาจึงสงสัยในการกระทำของฉู่ลั่วทันที

[หายไปในชั่วพริบตาจริง ๆ น่ะเหรอ]

[เจ้าของช่องเก่งขนาดนั้น เจ้าของช่องคงไม่ได้ทำจริง ๆ หรอกใช่ไหม!]

[จือหม่าน่ารักขนาดนี้ เจ้าของช่องอยากขโมยไปก็เป็นเรื่องปกติ]

[ถ้าจะให้พูดก็คงเป็นเพราะจือหม่าของเราได้รับความนิยมมาก แม้แต่เจ้าของช่องยังหนีไม่พ้น]

[ถ้าขโมยได้ ท่านปรมาจารย์ช่วยฉันขโมยอีกตัวได้ไหม ฉันอยากได้ฮวาฮวา

[ฉันอยากได้ถวนถวน]

[ฮวาฮวา+1]

[ฮวาฮวา+10086!]

[พวกเธอมีสติรับรู้กันหน่อยได้ไหม ขโมยไปแล้วพวกเธอเลี้ยงได้เหรอ?]

[ขโมยสมบัติของชาติเป็นการทำผิดกฎหมาย เจ้าของช่องทำผิดกฎหมายแล้ว! ทำไมถึงไม่มีใครมาจับเธอ!]

[คอมเมนต์บนโง่หรือเปล่า? ดูไม่ออกเหรอว่าพวกเราแค่แซวเล่น? มีคนจับจ้องอยู่แบบนี้ ใครจะขโมยล่ะ!]

[ทำไมจือหม่าหายไปแล้วล่ะ!]

หมีแพนด้าจือหม่าหายตัวไปแล้ว ข่าวนี้ก็ติดการค้นหายอดนิยมอย่างรวดเร็ว

เพียงครู่เดียว ช่องไลฟ์สตรีมของฉู่ลั่วก็มีผู้ชมเพิ่มขึ้นไม่น้อย

ผู้ชมที่ออกไปแล้วก็กลับเข้ามาอีกครั้ง

[เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ตอนฉันออกไป พวกเขากำลังอยู่บนเส้นทางไปตามหาแพนด้าตัวใหม่ ทำไมพอกลับมาอีกครั้ง กลับไม่เห็นจือหม่าแล้ว]

[ฉันเพิ่งออกไปแป๊บเดียวเองไม่ใช่เหรอ? ทำไมรู้สึกเหมือนออกไปหลายปีเลย!]

[จือหม่า จือหม่าของฉัน!]

[จือหม่าถูกขโมยไปจริงเหรอ? ถูกเจ้าของช่องใช้พลังขโมยไปเหรอ?]

คนในไลฟ์สตรีมกับคนที่อยู่ในป่าต่างก็กระวนกระวาย

“คุณเจ้าของช่อง คุณบอกมา ทำไมจู่ ๆ จือหม่าถึงหายไปล่ะครับ?” เจ้าของแอ็กเคานต์บัวลอยไส้งาร้อนใจมาก

ฉู่ลั่วตอบเสียงเรียบ “จือหม่าไม่ได้หายไปค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นเขาไปไหนล่ะครับ?”

ฉู่ลั่วขมวดคิ้ว คำนวณดูเล็กน้อย ก่อนจะบอกว่า “พวกคุณเดินตรงไปข้างหน้า พอเดินไปถึง จะมีต้นไม้ใหญ่มากต้นหนึ่ง มองเห็นไหมคะ?”

“ครับ”

“เดินวนรอบต้นไม้สามรอบค่ะ”

บัวลอยไส้งาถือโทรศัพท์ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเดินรอบต้นไม้ใหญ่

ผู้จัดการกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ เห็นภาพนี้ ต่างก็กลอกตาอย่างหมดคำจะพูด “โง่หรือเปล่า! เธอพูดอะไรนายก็เชื่อหมดเลยเหรอ ถ้าหาก…”

ยังไม่ทันพูดจบ บัวลอยไส้งาที่วนครบสามรอบก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาทุกคนทันที!

อีกด้านหนึ่ง บัวลอยไส้งายืนงงอยู่ที่เดิม เขามองไปรอบ ๆ ก็เห็นสภาพแวดล้อมที่แปลกตา “คุณเจ้าของช่องครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

[ไอ้@#% ฉันไม่ได้มองผิดใช่ไหม!]

[ถ้านี่ไม่ใช่เอฟเฟกต์พิเศษ สมองของฉันคงเพี้ยนไปแล้ว]

[ต้องเป็นเอฟเฟกต์พิเศษแน่นอน!]

[ท่านปรมาจารย์ ท่านปรมาจารย์ รีบสอนผมบำเพ็ญเซียนเร็วเข้า! ผมก็อยากล่องหนได้!]

ในตอนที่บัวลอยไส้งากำลังร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องดังของหมีแพนด้า

เขารีบวิ่งตามเสียงไปทันที ก็เห็นจือหม่ากำลังถูกสุนัขตัวเล็กโยนลงบนพื้นอยู่ไม่ไกลนัก ขนสีขาวดำจำนวนไม่น้อยร่วงหล่นปนกับใบไม้แห้งที่ร่วงอยู่บนพื้น

“อ้า! จือหม่า!”

เสียงของเขาดึงดูดความสนใจของจือหม่ากับหมาป่าที่กำลังต่อสู้กันอยู่ทางนั้น

จือหม่าส่งเสียงร้อง ดวงตาของมันเป็นประกายราวกับว่ามันได้เจอญาติของตนแล้ว

หมาป่าสองตัวเห่าเสียงดังมาก มันกำลังจะพุ่งเข้าใส่บัวลอยไส้งา ตอนที่กำลังกระโจนเข้ามา การเคลื่อนไหวของมันก็ต้องชะงักไป

เจ้าหน้าที่ของฐานวิจัยปรากฏตัวออกมาแล้ว ทุกคนมองไปรอบ ๆ ด้วยความตกใจ

หมาป่าเห็นว่าพวกเขามีคนเยอะ ก็รีบวิ่งหนีออกไปไกล

เจ้าของแอ็กเคานต์บัวลอยไส้งารีบวิ่งเข้าไปหาจือหม่า

แต่จือหม่ากลับวิ่งตรงไปอีกทางหนึ่ง บัวลอยไส้งารีบวิ่งตามไปทันที

“จือหม่า แกได้รับบาดเจ็บแล้ว! อย่าวิ่ง! อย่าวิ่ง!”

เจ้าหน้าที่ฐานวิจัยยังไม่ทันได้คิดให้ชัดเจนว่าทำไมตนเองถึงมาอยู่ที่นี่ ก็พากันวิ่งตามไปเช่นกัน

วิ่งไปเกือบสิบนาที ฝีเท้าของจือหม่าก็ค่อย ๆ ช้าลงแล้ว

“อ๊ะ! มีลูกแพนด้าอยู่” บัวลอยไส้งาร้องเรียก ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไป

ก็เห็นว่าที่ริมลำธารมีลูกแพนด้าตัวหนึ่งนอนฟุบอยู่

แพทย์ของฐานวิจัยรีบวิ่งเข้าไป พวกเขาทำการตรวจเบื้องต้น “ได้รับบาดเจ็บ ทางที่ดีต้องพากลับไปรักษาที่ฐานวิจัย”

จือหม่าวิ่งต่อไปข้างหน้า

“ยังมีลูกแพนด้าอีกตัว”

“แล้วก็มีแพนด้าตัวใหญ่อีกหนึ่งตัว นี่น่าจะเป็นแม่ของลูกแพนด้าสองตัวนี้”

“รีบเข้ามาเร็ว”

เจ้าหน้าที่ฐานวิจัยรีบเข้ามาพร้อมกัน ผู้จัดการได้โทรติดต่อกลับไปยังฐานวิจัย ให้เจ้าหน้าที่เข้ามาเพิ่ม

[ไม่ใช่มั้ง! ตามหาแพนด้าที่ได้รับบาดเจ็บเจอจริงเหรอ แถมยังเจอตั้งสามตัว]

[จือหม่าของพวกเราเก่งมาก!]

[ฮ่า ๆ! หมีแพนด้าเอาชนะหมาตัวหนึ่งไม่ได้! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!]

[จือหม่าก็บาดเจ็บเหมือนกัน! หมาตัวนั้นดูดุร้ายมาก โดยเฉพาะดวงตาของมัน น่ากลัวมาก!]

[ฉันก็รู้สึกแบบนั้น แววตานั้นต่างจากแววตาของหมาทั่วไปเลย]

[แพนด้าพวกนี้ถูกหมาตัวนั้นกัดจนบาดเจ็บเหรอ?]

[ความสามารถในการต่อสู้ของหมาป่าตัวนั้นแข็งแกร่งมาก!]

ฉู่ลั่วพูดตักเตือนผู้โชคดี “สถานที่แห่งนี้พิเศษมาก ควรป้องกันเอาไว้ และอย่าให้สัตว์หรือคนเข้ามาตามใจชอบจะดีกว่านะคะ”

บัวลอยไส้งาพยักหน้า “ทราบแล้วครับ ทราบแล้วครับ”

ฉูลั่วตัดการแชร์ไลฟ์สตรีม ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก