เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 367 ไห่ถังน้อย

บทที่ 367 ไห่ถังน้อย

เส้นทางชีวิตที่ทอดยาวออกไปไม่หวนกลับ

หลังจากวันนั้น คุณย่าก็เรียนหนังสืออยู่ในเมือง เติบโตมาในเมือง จากนั้นก็ไปทำงานและแต่งงานมีลูกอยู่ต่างเมือง

จนกระทั่งปีนี้ที่ล้มป่วยลง

อยู่ ๆ ก็นึกถึงลานบ้านในสมัยเด็กขึ้นมาได้

เธอคิดว่าไห่ถังจะเติบโตขึ้นมาและแต่งงานมีลูกเหมือนกัน แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คืนแรกที่กลับมาถึงบ้านหลังนี้ เธอจะได้เจอไห่ถังแล้ว

ไห่ถังยังคงเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ

เธอยังคงไร้เดียงสาและน่ารักเหมือนเมื่อก่อน

ยังคงยิ้มตาหยีนอนอยู่บนเตียง พลางเอ่ยถามว่า “ถังถัง เจ้ากลับมาแล้วเหรอ!”

คุณย่าพูดจบ ก็มองไห่ถังน้อยด้วยแววตาสับสน

แต่ในตอนนี้เอง หญิงชราถึงได้รู้ว่าไห่ถังน้อยไม่ใช่เด็กน้อยธรรมดา แต่เป็นภูตดอกไห่ถัง

ไห่ถังเอาสองมือเท้าคางอย่างไม่เข้าใจ เด็กน้อยถามว่า “ทำไมร่างกายเจ้าถึงไม่แข็งแรงล่ะ? ทำไมเจ้าถึงตายได้?”

คุณย่าลูกศีรษะเล็ก ๆ ของภูตดอกไม้ “เพราะฉันเป็นมนุษย์”

ไห่ถังน้อยไม่เข้าใจ ในความคิดของเด็กหญิง เธออายุเท่ากับถังถัง จึงไม่เข้าใจว่าอะไรคือความเจ็บป่วย ไม่เข้าใจว่าอะไรคือเกิดแก่เจ็บตาย

เธอเป็นต้นไห่ถังที่ผ่านการบำเพ็ญมาในภพชาติก่อน ๆ จนมีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง และอาศัยอยู่ที่ลานบ้านตรงนี้มาตั้งแต่เกิด

เธอชื่อไห่ถัง

ถังถังเองก็ชื่อไห่ถัง

ถังถังยังเป็นคนเดียวที่มองเห็นเธอ และเล่นด้วยกันได้

พวกเราเป็นเพื่อนกัน

เพื่อน… ที่สัญญาว่าจะเล่นด้วยกันไปตลอดชีวิต

แต่ตอนที่ถังถังกลับมาก็เปลี่ยนไป ไม่ชอบเล่นกับเธอแล้ว วัน ๆ เอาแต่นอนอยู่บนเก้าอี้โยก

ถังถังแค่อยากมองดอกไม้ ถึงดอกไม้จะสวย แต่นอนมองทั้งวันก็น่าเบื่อ

เธออยากให้ถังถังออกไปเล่นด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน

แต่ถังถังบอกว่าตัวเองออกไปเล่นไม่ได้แล้ว

เจ้าของแอ็กเคานต์พี่ชายสุกปานกลางได้ยินคุณย่าพูดจบ ก็เก็บสีหน้าระแวดระวังไป

“คุณเจ้าของช่อง เธอจะไม่ทำร้ายคุณย่าจริง ๆ ใช่ไหมครับ?” พี่ชายสุกปานกลางเอ่ยถาม

“พลังภูตของเธอใสสะอาด ไม่ทำร้ายคนค่ะ แต่ว่า…” ฉู่ลั่วมองไปที่ไห่ถังน้อย “เธอเป็นแค่ภูตตนหนึ่งแต่ใช้พลังฝืนธรรมชาติ ทำให้ดอกไม้บานด้วยพลังภูต เธอรู้ไหมว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง?”

คุณย่าที่ตอนแรกมีสีหน้าเมตตา เมื่อได้ยินมาถึงตรงนี้ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองไปที่หน้าจอ “เสี่ยวเหว่ย สาวน้อยคนนี้กำลังพูดอะไร ผลลัพธ์อะไร”

ไห่ถังน้อยกลับไม่สนใจ “ฉันไม่กลัวหรอก!”

แต่หญิงชรากลับร้อนใจมาก “แม่หนูน้อย จะมีผลลัพธ์อะไรกันแน่?”

“เธอเป็นเพียงภูตน้อยที่จุติมาไม่นาน และก็ไม่รู้จักวิธีบำเพ็ญพลังวิญญาณ พลังภูตก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น การฝืนใช้พลังภูตทำให้ดอกไม้บาน มีแต่จะทำให้ตบะบำเพ็ญของเธอลดน้อยลงไป”

คุณย่าตกใจ

พี่ชายสุกปานกลางก็ตกใจเช่นกัน

แต่ไห่ถังน้อยกลับแกว่งขาไปมาอย่างไม่แยแส กระโปรงสีดอกไห่ถังแกว่งไปมากลางอากาศ

คุณย่ารีบจับมือเด็กหญิงไว้ “ไห่ถัง ฉันไม่ดูดอกไม้แล้ว เธออย่าทำให้ดอกไม้บานอีกเลย”

ไห่ถังเอียงคอ “แต่ถังถังชอบดูดอกไม้มากไม่ใช่เหรอ? ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่า ไม่นานถังถังก็จะตายแล้ว หลังจากตายไปแล้วก็จะพูดไม่ได้ และจะเล่นด้วยกันไม่ได้ด้วย”

“ถ้าถังถังอยากดูดอกไม้ ฉันก็จะให้เธอได้ดูดอกไม้”

คุณย่าเอาแต่ส่ายหน้า “ไม่ได้ ฉันไม่ดูแล้ว …ไม่ดูแล้ว”

ไห่ถังไม่เข้าใจ

ทั้งที่ถังถังอยากดูดอกไม้มาก เวลาที่เห็นพวกมัน อีกฝ่ายจะมีความสุขเป็นพิเศษ

แต่เพราะอะไร ตอนนี้ถึงบอกว่าไม่อยากดูแล้ว

“ถ้าฉันไม่ใช่ภูตน้อยแล้ว ฉันก็ค่อย ๆ บำเพ็ญพลังวิญญาณกลับมาได้!”

คุณย่าไม่เห็นด้วย เธอคว้าโทรศัพท์มือถือมาก่อนจะกำไว้แน่น “แม่หนูน้อย นี่… ควรทำยังไงดีล่ะ? เธอบำเพ็ญจนมีรูปร่างเป็นมนุษย์ไม่ง่ายเลยใช่ไหม?”

ฉู่ลั่วตอบ “แน่นอนค่ะ”

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสมัยที่พลังวิญญาณลดน้อยลง ไม่รู้ว่าภูตดอกไม้ตัวน้อยต้องรวบรวมพลังวิญญาณกี่ปี ถึงจะแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้สำเร็จ

“ไห่ถัง เธออย่าดื้อสิ รีบเก็บพลังภูตของเธอเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ดูดอกไม้แล้ว”

ไห่ถังน้อยพองแก้ม “ไม่เอา ถังถังชอบดูดอกไม้”

“ฉันไม่ดูแล้ว ไม่ดูแล้ว!” คุณย่าโบกมือ แต่เห็นว่าไห่ถังน้อยยังคงเมินเฉย จึงลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ “ทำไมเธอไม่เชื่อฟังเอาซะเลย ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ดูแล้ว”

ไห่ถังน้อยหายตัวไปแล้ว มีเพียงเสียงเล็ก ๆ ดังออกมาจากต้นไห่ถัง “ถังถังโกหก”

หญิงชราเงียบงัน “…”

พี่ชายสุกปานกลางรีบเข้ามาปลอบคุณย่าของตัวเอง “คุณย่าครับ อย่าเพิ่งร้อนใจไป พวกเราค่อย ๆ เกลี้ยกล่อมเธอเถอะนะครับ”