เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 366 เพื่อนสมัยเด็กผู้เฝ้ารอ
บทที่ 366 เพื่อนสมัยเด็กผู้เฝ้ารอ
[ว้าว! น้องสาวตัวน้อยน่ารักจังเลย!]
[เป็นผีเหรอ? เจ้าของช่องบอกว่าไม่ใช่ผีนี่?]
[เอฟเฟกต์พิเศษ ต้องเป็นเอฟเฟกต์พิเศษแน่นอน]
[ฮ่า ๆๆ! เอฟเฟกต์พิเศษสำหรับใช้งานบนอินเทอร์เน็ตแน่นอน]
[ต้องเป็นเอฟเฟกต์พิเศษแน่ ๆ แถมยังเป็นเอฟเฟกต์ที่ทำได้ดีด้วย ไม่กะพริบเหมือนเมื่อสิบปีก่อน ทำให้ปรากฏตัวได้ทันทีเลย]
[เป็นคนมีเงินก็ดีแบบนี้! ไลฟ์สตรีมอยู่ยัง ใช้เอฟเฟกต์แบบเรียลไทม์ได้ด้วย]
เจ้าของแอ็กเคานต์พี่ชายสุกปานกลางเบิกตากว้างมองเด็กหญิง “เธอเป็นผีเหรอ? ฉันจะบอกให้นะ ตรงนี้มีปรมาจารย์ที่เก่งมาก ๆ อยู่จริง เขากำจัดเธอได้นะ!”
“เสี่ยวเหว่ย…” คุณย่านั่งตัวตรงแล้ว “ไห่ถังไม่ได้มีเจตนาร้าย”
“คุณย่า เธอ… เธอเป็นผีนะครับ!”
“นายสิผี!” ไห่ถังทำแก้มพองลมด้วยความโกรธ ก่อนจับมือคุณย่าไว้ “ถังถัง หลานชายเธอโง่เง่ามาก ๆ เลยนะ อย่าไปเล่นกับเขาเลย!”
พี่ชายสุกปานกลาง “เธอ… ยัยเด็กนิสัยเสีย เธอบอกว่าใครโง่นะ! ฉันเป็นนักศึกษาปริญญาเอกของ 985*[1] เชียวนะ เธอบอกว่าฉันโง่เหรอ!”
ไห่ถังเอียงคอ เธอส่งเสียงเย็นชาออกมา
พี่ชายสุกปานกลางมองคุณย่าด้วยความโกรธ “คุณย่าครับ คุณย่ามองเห็นเธอเหรอ? คุณย่ามองเห็นเธอมาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?”
“อืม เธอเป็นเพื่อนของย่าเอ่ย ชื่อไห่ถัง”
“ไห่ถัง นี่หลานชายของฉัน เสี่ยวเหว่ย”
พี่ชายสุกปานกลางกับไห่ถังมองหน้ากัน ก่อนต่างฝ่ายจะสะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็ว
ไห่ถังไม่สนใจพี่ชายสุกปานกลาง เธอขึ้นไปนอนคว่ำอยู่บนตักหญิงชราเหมือนแมวเซา และพูดคุยหัวเราะคิกคักกับคุณย่า
พี่ชายสุกปานกลางเดินไปหลบใต้ชายคา คอยเฝ้ามองอย่างระมัดระวัง “คุณเจ้าของช่อง ไห่ถังอะไรนั่น เป็นตัวอะไรเหรอครับ?”
“เธอไม่ใช่ผีเหรอครับ? ทำไมจู่ ๆ ถึงปรากฏตัวออกมา?”
“ทำไมคุณย่าของผมถึงบอกว่าเธอเป็นเพื่อนล่ะ”
[ดูจากอายุก็ควรจะเป็นเด็กนะ หรือจะเป็นเพื่อนสมัยเด็กของคุณย่า หลังจากตายไปแล้วก็อยู่กับคุณย่ามาตลอด?]
[ฉันคิดว่าใช่นะ]
[เมื่อกี้จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา ฉันตกใจแทบแย่]
[ไม่ถูกสิ! เด็กคนนี้ดูน่ารักมากขนาดนี้ สวยมากด้วย ดูไม่เหมือนผีเลยสักนิด!]
[เด็กน้อยหน้าตาน่ารักขนาดนี้ จะเป็นผีไปได้ยังไงล่ะ?]
เทียบกับคำพูดหยอกล้อของชาวเน็ต พี่ชายสุกปานกลางกำลังกังวลจริง ๆ “คุณเจ้าของช่อง ไห่ถังคนนั้นจะทำร้ายคุณย่าของผมไหมครับ? ผีไม่ได้จะเอาคุณย่าไปใช่ไหมครับ?”
“ฉันไม่ใช่ผี ไม่ใช่ผีนะ!” ไห่ถังลุกขึ้นยืนทันที มือสองข้างเท้าเอว กระโปรงสีเดียวกับดอกไห่ถังสะบัดไปตามลม “ได้ยินหมดแล้วนะ นายคิดว่าพูดเสียงเบา แล้วฉันจะไม่ได้ยินเหรอ?”
“ถังถัง เขาเป็นคนโง่จริง ๆ นะ! ทำไมเธอถึงมีหลานโง่ขนาดนี้ได้ล่ะ!”
“เธอไม่ต้องเล่นกับเขานะ มาเล่นกับฉันดีกว่า!”
“พวกเราเล่นเหมือนเมื่อก่อนนะ นะ นะ”
ไห่ถังจับมือคุณย่า และมองคุณย่าด้วยสายตาออดอ้อน
แววตาของคุณย่าอ่อนโยน ขณะพูดอย่างเหนื่อยหน่าย “ร่างกายฉันไม่แข็งแรงแล้ว เล่นกับเธอไม่ได้แล้ว”
“ทำไมล่ะ?”
ไห่ถังไม่เข้าใจ
คุณย่าตอบ “เพราะฉันเป็นมนุษย์”
พูดจบ หญิงชราก็หันมามองหลานชายของตนเอง พูดกับเขาว่า “ไห่ถังเป็นเพื่อนของย่า เธอไม่ทำร้ายย่าหรอก”
เสี่ยวเหว่ยยังอดห่วงไม่ได้ “คุณย่า…”
“หลานมานี่สิ”
คุณย่าเรียกพี่ชายสุกปานกลางเข้าไปหา
เขายกเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ มานั่งข้างเก้าอี้โยก
ไห่ถังนั่งอยู่อีกฝั่งของคุณย่า ครั้นหลานชายกับเด็กน้อยมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็ส่งเสียงเย็นชาออกมา
หญิงชราถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เสี่ยวเหว่ย ไห่ถังเป็นเพื่อนของย่า เธออายุเท่ากับย่า”
“ไห่ถังก็คือ…” คุณย่าชี้ไปยังต้นไห่ถังที่ออกดอกบานสะพรั่งอยู่ทางนั้น “ไห่ถังก็คือต้นไห่ถังต้นนั้น”
ในปีที่เธอเกิด พ่อแม่ของเธอดีใจมากจึงปลูกต้นไห่ถังต้นนี้เอาไว้ที่ลานบ้าน
จนกระทั่งอายุได้ห้าขวบ ที่ใต้ต้นไห่ถังก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
เธอเติบโตมาพร้อมกับเด็กผู้หญิงคนนั้น เล่นด้วยกันมาตลอด
ต่อมา เมื่อเธออายุแปดขวบ พ่อกับแม่ก็พยายามเก็บเงิน และพาไปอยู่ในเมือง
ก่อนจากกัน คุณย่าไปบอกลาไห่ถัง ไห่ถังถามว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ เธอบอกว่าตัวเองก็ไม่รู้ รอให้โตก่อน เธอก็จะกลับมา
เธอยังจำวันที่จากไปได้ ไห่ถังที่สวมชุดสีแดงสดยืนอยู่ใต้ต้นไม้มองมาด้วยท่าทางน่าสงสาร ทั้งยังโบกมือลา กำชับว่าให้กลับมาให้ได้
แต่สุดท้าย… คุณย่าก็ไม่เคยกลับมา
*[1] 985 หมายถึง มหาวิทยาลัยอันดับต้น ๆ ของโลก เกิดจากเดือนพฤษภาคมในปี ค.ศ.1998 ประธานาธิบดีเจียงได้เข้าร่วมการฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง และคิดจะก่อสร้างมหาวิทยาลัยที่มีมาตรฐานตามมหาวิทยาลัยอันดับต้นของโลก เลยใช้เลข 985 ซึ่งเป็นปีกับเดือนที่เกิดเรื่องนี้ขึ้นมาใช้เรียกแทนมหาวิทยาลัยอันดับต้นของโลก
YOU MAY ALSO LIKE
