เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 387 แววตาที่ไม่เคยเห็น

บทที่ 387 แววตาที่ไม่เคยเห็น

ฉู่เหิงถอยหายใจออกมาเบา ๆ เขานั่งลงบนเก้าอี้ ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “แม่ครับ แม่เป็นคนติดต่อไปหาฝ่ายขายของแต่ละที่ใช่ไหม”

ซ่งเชียนหย่าหลุบสายตาลง “แม่ไม่รู้ว่าลูกกำลังพูดอะไร”

“แม่ติดต่อไปที่ฝ่ายขายหลายแห่ง ไม่ให้พวกเขาขายบ้านให้ลั่วลั่ว ใช่ไหม?”

ซ่งเชียนหย่าโกรธจนวางกำไลข้อมือลง เธอมองฉู่เหิงด้วยท่าทางดื้อรั้น “แม่เอง ทำไมล่ะ? ลูกรู้ไหมว่าเธอเลี้ยงอะไรเอาไว้ในบ้านหลังนั้น?”

“ปรมาจารย์ทุกคนบอกว่า ของพวกนั้นทำร้ายเธอ ทำร้ายตระกูลฉู่ของเรา!”

“ลูกไม่สังเกตเหรอ ตั้งแต่ลั่วลั่วเริ่มไลฟ์สตรีมเกี่ยวกับการทำนายโชคชะตาอะไรนั่น ตระกูลฉู่ของเราก็ไม่สงบอีกเลย?”

“อาเหิง แม่หวังดีกับเธอนะ และหวังดีกับตระกูลฉู่ด้วย”

ตอนแรกฉู่เหิงคิดว่าตัวเองจะโกรธและเดือดมาก

แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและจนปัญญาของซ่งเชียนหย่า เขาก็รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมา

ชายหนุ่มยื่นมือไปจับมือของซ่งเชียนหย่ามากุมไว้ “แม่ครับ ลั่วลั่วเป็นลูกสาวของแม่ แม่ยังจำได้ใช่ไหม?”

“แม่จำได้อยู่แล้ว”

“เมื่อก่อนแม่เคยบอกว่า ขอแค่ลั่วลั่วกลับมา แม่จะชดใช้ให้เธอ ยังจำได้ไหมครับ?”

ซ่งเชียนหย่าพยักหน้า

“แล้วตอนนี้แม่ชดเชยให้เธอหรือยังครับ? บ้านตระกูลฉู่เธอก็อยู่ไม่ได้ ตอนนี้แม้แต่บ้านหลังที่อยู่ข้างนอกก็อยู่ไม่ได้อีก แม่กำลังทำให้เธอไม่มีที่อยู่ในเมืองเจียงนะครับ แม่รู้หรือเปล่า?”

“แม่รู้ไหมว่าตอนนี้คนข้างนอกพูดถึงลั่วลั่วยังไงบ้าง?”

ซ่งเชียนหย่ากะพริบตาปริบ ในใจเกิดความรู้สึกกดดันขึ้นมา พลางขมวดคิ้ว “แม่หวังดีกับลั่วลั่ว แค่อยากให้ลั่วลั่วกลับบ้านเท่านั้นเอง”

เธอพูดเสียงเบามาก

ฉู่เหิงยังอยากกล่าวต่อ แต่ก็เห็นฉู่หร่านหย่อนก้นนั่งลงข้างซ่งเชียนหย่า และยื่นมือมากอดแขนแม่ไว้พร้อมเอนศีรษะพิงไหล่เธอ “แม่คะ แม่อย่าเสียใจไปเลย ลั่วลั่วเป็นเด็กดี เธอต้องเข้าใจแม่แน่นอนค่ะ”

ท่าทางที่เคยอ่อนโยนของฉู่เหิงกลายเป็นเย็นชาทันที

กลับกัน ตอนนี้สีหน้าผิดหวังของซ่งเชียนหย่าสดใสขึ้นมา เธอลูบแขนฉู่หร่านเบา ๆ พลางพูดพร้อมถอนหายใจ “ฉู่หร่านยังเป็นเด็กดีเสมอ ถ้าลั่วลั่วเป็นเหมือนลูกก็คงจะดี”

ฉู่หร่านยิ้มออดอ้อน “ทุกคนต่างก็มีความพิเศษของตัวเองค่ะ ลั่วลั่วก็เหมือนกัน เธอไม่ต้องเป็นเหมือนหนูก็ได้ แม่คะ ต่อไปแม่อย่าพูดแบบนี้อีกนะคะ ถ้าแม่พูดแบบนี้ ลั่วลั่วจะเสียใจมากค่ะ”

ภาพความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูกสาวที่ดีแบบนี้ ทำให้สีหน้าของฉู่เหิงย่ำแย่ลง

เขามองฉู่หร่านด้วยสายตาเย็นชา แต่น้องสาวตัวปลอมกลับยิ้มหวานให้ ราวกับว่าไม่เห็นสีหน้าของฉู่เหิง

อีกทั้งในดวงตาของเธอยังมีแววเยาะเย้ยอยู่หลายส่วน

ฉู่เหิง “…”

ฉู่หร่านในตอนนี้ไม่คิดจะเสแสร้งต่อหน้าเขาอีกต่อไปแล้ว

แววตาชายหนุ่มเย็นชายิ่งกว่าเดิม

“คุณชายใหญ่ คุณผู้หญิง นายท่าน คุณนายและคุณหนูตระกูลเฉิงมาครับ บอกว่าจะมาขอบคุณคุณหนูของพวกเรา”

ซ่งเชียนหย่าชะงักไป พลางมองฉู่หร่านอย่างไม่เข้าใจ

ฉู่หร่านเองก็ชะงัก วินาทีต่อมาเธอถึงได้ลุกขึ้น ดึงกระโปรงตัวเองเล็กน้อย แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “หนูก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรค่ะ แม่คะ แม่ไม่ใช่ไม่รู้จักหนูสักหน่อย ทุกครั้งที่หนูทำเรื่องดี ๆ หนูไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลย”

ซ่งเชียนหย่าพยักหน้าทันที “ก็จริง ลูกเป็นคนแบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตมีตั้งกี่คนที่มาขอบคุณลูกถึงที่บ้าน”

ฉู่หร่านปิดปากหัวเราะ เธอยืนขึ้น เตรียมจะเดินออกไปหน้าบ้าน แต่ก็ไม่ลืมถามขึ้นว่า “พี่ใหญ่ ไม่ไปรับแขกด้วยกันเหรอคะ?”

ฉู่เหิงลุกขึ้นมา

แล้วฉู่หร่านก็เดินเข้าไปกอดแขนเขาอย่างสนิทสนม ก่อนจะพูดกระซิบว่า “พี่ใหญ่ พี่เหมือนจะเย็นชากับหนูมากกว่าเมื่อก่อนนะคะ เพราะอะไรเหรอ? เพราะฉู่ลั่วใช่ไหม?”

เธอพูดพลางเอียงคอมองเขา

ฉู่เหิงสบสายตาน้องสาวตัวปลอมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนกับฉู่หร่าน น้องสาวในความทรงจำเขาชัด ๆ รอยยิ้มก็หวานเหมือนกัน แต่เพราะอะไร…?

เมื่อก่อนเขาไม่เคยสังเกตเห็นเลยว่าแววตาของน้องสาวคนนี้เย็นชา ทั้งยังมีความอวดดีและยั่วยุอีกด้วย

ทำไมเมื่อก่อนเขาถึงคิดว่าฉู่หร่านที่เติบโตมาด้วยความรักความเอาใจใส่ของตระกูลฉู่ จะถูกคนรังแกได้นะ?

ฉู่หร่านที่มีการสนับสนุนจากตระกูลฉู่ มีพี่ชายอย่างพวกเขาหนุนหลัง จะถูกคนรังแกได้อย่างไร?

ตอนนี้ฉู่หร่านไม่สนท่าทางแฝงความนัยที่ฉู่เหิงแสดงออกมาสักนิด เธอกอดแขนพี่ชายใหญ่พลางเดินออกไป