เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 388 มอบของขวัญ

บทที่ 388 มอบของขวัญ

ตระกูลเฉิงทั้งสามคนมาถึงหน้าคฤหาสน์แล้ว ด้านหลังของพวกเขามีบอดี้การ์ดถือของขวัญมากมายหลายอย่าง

ซ่งเชียนหย่าเดินเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า เธอจับมือกับคุณนายเฉิง และพูดคุยอย่างระมัดระวัง

คุณนายเฉิงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสวยงามราคาแพง แต่เธอกลับมีความเป็นมิตรมาก “เชียนหย่า! ฉันไม่ได้อยากว่าเธอหรอกนะ แต่ตอนนี้เธอไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ไม่พาลูกสาวออกมาเจอผู้อาวุโสอย่างพวกเราบ้าง”

ซ่งเชียนหย่าทำท่าเหมือนถอนหายใจ แต่ในความเป็นจริงก็พูดอย่างโอ้อวดว่า “คุณก็รู้นี่คะ ช่วงนี้เธอยุ่งมาก ในอินเทอร์เน็ตมีแต่ข่าวของเธอ”

คุณนายเฉิงพยักหน้า “ใช่ ใช่ ใช่ ฉันเองก็ติดตามเธอเหมือนกัน ตระกูลฉู่ของพวกเธอเลี้ยงลูกสาวได้ดีนะ ทั้งสวยทั้งเก่ง ไม่เหมือนลูกสาวตระกูลเรา!”

ผู้หญิงสองคนชมกันไปชมกันมา ท่าทางมีความสุข

ส่วนนายท่านเฉิงกับฉู่เหิงก็พูดคุยกันสองสามประโยค แล้วนายท่านเฉิงก็ให้คนยกของขวัญเข้ามา “ของพวกนี้เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา! พวกคุณอย่าได้รังเกียจไปล่ะ!”

ฉู่เหิงให้แม่บ้านกับหัวหน้าพ่อบ้านรับของขวัญไว้ และเริ่มพูดคุยกับนายท่านเฉิงอีกครั้ง แต่นายท่านเฉิงกลับมองไปทั่วบ้าน

“คุณลุงเฉิง มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?”

นายท่านเฉิงยิ้มเขิน “อยากเจอน้องสาวของเธอน่ะ”

ฉู่เหิงชะงักไป ก่อนจะมองฉู่หร่านที่นั่งอยู่ข้างคุณหนูเฉิง

นายท่านเฉิงส่ายหน้า “ไม่ใช่หร่านหร่าน แต่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ ฉู่ลั่ว ฉู่ลั่วที่ใช้ชื่อว่าเมฆใสเฝ้ามองตะวันคนนั้นน่ะ”

ฉู่เหิงใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “อย่างนั้นที่คุณลุงเฉิงนำของขวัญมาให้ที่บ้านของพวกเรา เป็นเพราะลั่วลั่วเหรอครับ?”

นายท่านเฉิงพยักหน้า “พวกเธอไม่รู้หรอกเหรอ? ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองเจียงกำลังพูดคุยกันให้เซ็งแซ่เพราะฉู่ลั่วเลยล่ะ”

ฉู่เหิงพลันส่ายหน้า

นายท่านเฉิงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และให้เขาดูการค้นหายอดนิยม

ฉู่หร่านที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินที่นายท่านเฉิงพูด สีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปแล้ว

ตอนนั้นเอง คุณหนูเฉิงยิ้มพลางเอ่ยถามว่า “หร่านหร่าน น้องสาวของเธอล่ะ?”

เธอกระซิบเสียงเบาข้างหูฉู่หร่าน “เมื่อก่อนเธอเอาแต่พูดว่า เธอกังวลว่าฉู่ลั่วจะรังแกเธอไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ฉันว่าฉู่ลั่วดูไม่เหมือนคนแบบนั้นนะ! ว่ากันว่า คนที่บำเพ็ญพลังวิญญาณจะมีความต้องการทางวัตถุน้อยมากไม่ใช่เหรอ? ฉู่ลั่วไม่มีทางแย่งของของเธอหรอก”

ว่าแล้วก็ยิ้มร่า “เธอน่ะ! ต่อไปก็คิดไร้สาระให้น้อย ๆ หน่อยนะ”

ฉู่หร่านพยายามฝืนยกมุมปาก และเอ่ยตอบเล็กน้อย

กระทั่งคนตระกูลเฉิงให้ของขวัญเรียบร้อยก็จากไป รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าของซ่งเชียนหย่าหายวับ พลันเธอมองของขวัญเหล่านั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง

ซ่งเชียนหย่าจับมือฉู่เหิงด้วยความตกใจ “พวกเขาเอาของขวัญมาให้เพราะลั่วลั่วเหรอ?”

ฉู่เหิงถาม “ไม่ใช่ลั่วลั่วแล้วจะเป็นใครล่ะครับ?”

คำพูดนั้นตีความได้มากมาย ไม่ว่าจะเป็น ‘คนอื่นเคยช่วยเหลือใครด้วยหรอ?’ หรือไม่ก็ ‘ตระกูลฉู่มีลูกสาวคนอื่นด้วยหรอ?’

ชายหนุ่มพูดไปพลางเหลือบมองฉู่หร่าน จนอีกฝ่ายแทบจะข่มอารมณ์ คงสีหน้าอ่อนโยนเอาไว้ไม่ไหว!

คุณแม่ยิ่งสับสนเข้าไปอีก “นั่น… นั่น…”

ไม่รอให้ซ่งเชียนหย่าร้อนรนเสร็จ พ่อบ้านก็รีบร้อนเดินเข้ามาอีกครั้ง พลางเอ่ยว่า “นายท่านอันกับภรรยา และนายท่านเหมยกับภรรยาก็มาหาครับ”

ของขวัญกองแล้วกองเล่าจากตระกูลร่ำรวยในเมืองเจียงต่างก็ถูกส่งมาให้ฉู่ลั่ว ซ่งเชียนหย่ายิ้มจนหน้าจะแข็งค้างไปหมดแล้ว

หลังจากแขกคนสุดท้ายนำของขวัญมาส่งให้ เธอก็นั่งลงบนโซฟาเงียบ ๆ สายตามองค้างอยู่ที่ของขวัญซึ่งแทบจะกองเป็นภูเขา

ฉู่หร่านนั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ

ของขวัญที่เกือบจะเต็มห้องรับแขกและถูกจัดวางรวมกันไว้อย่างเรียบร้อย เหมือนกำลังตบหน้าพวกเธอ

ฉู่เหิงกำชับกับพ่อบ้าน “เก็บของขวัญทั้งหมดนี้เอาไว้ให้ดี และทำสัญลักษณ์ของแต่ละตระกูลไว้ด้วย ถึงเวลาผมจะส่งไปที่ตี้จิง”

ชายหนุ่มดึงเสื้อคลุมที่วางเอาไว้อีกด้านหนึ่งขึ้นมา พาดไว้ที่แขน แล้วเตรียมตัวจะออกไป แต่ก็ถูกซ่งเชียนหย่ารั้งเอาไว้

“ตี้จิงเหรอ ทำไมต้องเป็นตี้จิง?”

ฉู่เหิงมองมารดาที่มีสีหน้าอัดอั้นตันใจ พลันเขาก็เกิดความรู้สึกเหนื่อยหน่าย “แม่ครับ แม่ทำให้ลั่วลั่วอยู่ที่เมืองเจียงไม่ได้แล้ว เธอก็ต้องไป แม่คิดว่าลั่วลั่วเป็นคนประเภทที่แม่บีบบังคับให้จนมุม แล้วจะกลับมาเหรอครับ?”

ซ่งเชียนหย่า “…”

เธอเหลือบมองฉู่หร่าน แต่แววตาของลูกสาวคนโปรดกลับจ้องมองไปที่กองของขวัญ ไม่ได้สนใจเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นตรงนี้เลย

ฉู่เหิงมองซ่งเชียนหย่าพร้อมเอ่ยอย่างจริงใจว่า “ลั่วลั่วเป็นลูกสาวของแม่ ลูกสาวที่แม่อุ้มท้องมาเกือบสิบเดือน เป็นลูกสาวที่แม่รอคอย… ใช่ไหมครับ?”

“แม่ลองคิดดูเอาเองนะครับ ลูกสาวของแม่ไม่มีบ้านให้กลับ ถูกไล่ให้ไปอยู่ข้างนอก เธอไม่สามารถซื้อบ้านให้ตัวเองได้ด้วยซ้ำ อย่าบอกว่าเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดเลยครับ เพราะไม่รู้ว่าต้องเกลียดกันขนาดไหนถึงทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้?!”

“ที่นี่ไม่มีใครสำนึกว่าตัวเองเป็นครอบครัวของเธอเลย ไม่ใช่ ‘บ้าน’ ให้กลับมาหรอกครับ”

ฉู่เหิงพูดจบ ก็เดินออกจากบ้านไปแล้ว

ซ่งเชียนหย่ายืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามไป เมื่อเห็นแผ่นหลังของฉู่เหิง ก็รีบถามว่า “ลูกก็0tไม่กลับมาแล้วเหรอ?”

“อวิ๋นเสาไม่ค่อยสบาย ผมจะไปอยู่กับเธอครับ”

ซ่งเชียนหย่าอ้าปากจะพูด แต่ก็กลั้นเอาไว้