เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 420 อยากได้คำตอบอะไรกันแน่
บทที่ 420 อยากได้คำตอบอะไรกันแน่
ผ่านไปสักพัก เฉียวโจวก็เปิดประตูรถเดินเข้ามาลูบหน้าผาก “ยังหาหางเจียซิ่นไม่พบเลย ตำรวจบอกว่ารอบ ๆ นี้เป็นภูเขา หางเจียซิ่นอาจจะขึ้นไปบนเขา ตอนนี้จัดชาวบ้านไปหาบนเขารอบ ๆ อยู่ ยังมีสระน้ำแถว ๆ โรงเรียนอีกด้วย”
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น
ทุกคนยิ่งอารมณ์หม่นหมองยิ่งขึ้นไปอีก
เฉียวโจวเดินไปตรงหน้าฉู่ลั่วแล้วนั่งตรงข้ามเธอ พลางเอ่ยถามอย่างจริงจังมาก ๆ “ท่านปรมาจารย์ฉู่ หางเจียซิ่นไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอครับ?”
“ไม่เป็นอะไรค่ะ”
“งั้นจะหาเขาเจอไหมครับ?”
“พรุ่งนี้ก็หาเจอแล้วค่ะ”
ฉู่หร่านลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างโมโหมาก “ลั่วลั่ว! เธออย่าพูดถึงชีวิตคนคนหนึ่งออกมาง่าย ๆ แบบนี้ได้ไหม ผู้กำกับเฉียวโจวเขาเชื่อเธอ เธอก็จะพูดจาออกมามั่ว ๆ แบบนี้ได้เหรอ?”
“เธอบอกว่าเจียซิ่นไม่เป็นไร เขาก็จะไม่เป็นไรเลยงั้นเหรอ?”
“เธอบอกว่าพรุ่งนี้จะหาเจียซิ่นเจอ ก็จะหาเจียซิ่นงั้นสิ?”
“ถ้าเธอหาเจียซิ่นเจอได้ งั้นทำไมจะต้องรอจนถึงพรุ่งนี้ด้วยล่ะ!?”
ฉู่หร่านพูดฉอด ๆ
เย่อวิ๋นชูลุกขึ้นยืนเท้าเอว “คุณมีคุณสมบัติอะไรมาถามนั่นถามนี่ที่นี่ล่ะ?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณติดต่อหางเจียซิ่น เขาจะเกิดเรื่องเหรอ? ตอนนี้คุณกลับมาโทษท่านปรมาจารย์เนี่ยนะ? ถ้าหางเจียซิ่นเชื่อฟัง เขาจะเกิดเรื่องขึ้นไหม?”
ฉู่หร่านตาเบิกโต มองเย่อวิ๋นชูอย่างไม่อยากจะเชื่อ “คุณคิดว่าเป็นความผิดของฉันเหรอ? คุณคิดว่าเป็นความผิดของเจียซิ่นงั้นเหรอ? ตอนนี้เจียซิ่นจะเป็นจะตายก็ยังไม่รู้เลย คุณยังจะโทษเขาอีก?”
เย่อวิ๋นชูเตรียมจะพูดต่อ แต่เมื่อเห็นฉู่ลั่วยืนขึ้น เธอก็หุบปากไปทันที
ฉู่ลั่วมองหน้าฉู่หร่านพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เธอถามคำถามฉันตั้งมากมายขนาดนี้ อยากจะได้คำตอบอะไรจากฉันเหรอ?”
ฉู่หร่านเงียบไปในทันที
“ฉันบอกว่าหางเจียซิ่นไม่เป็นไร เธอไม่เชื่อ”
“ฉันบอกว่าพรุ่งนี้จะหาหางเจียซิ่นเจอ เธอก็ไม่เชื่อ”
“ดังนั้นนะฉู่หร่าน เธออยากจะได้คำตอบอะไรจากปากของฉันล่ะ?”
ฉู่หร่านเม้มปาก “แต่ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเจียซิ่นแล้วนี่?”
ฉู๋ลั่วเอ่ยเสียงเรียบเฉย “ใช่ เกิดเรื่องขึ้นกับเขา แต่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน”
ฉู่หร่านมองคู่สนทนาตาโต ราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้
คนบนรถต่างก็มองไปทางฉู่ลั่วกันหมด
แม้ว่าเพิ่งจะได้ใกล้ชิดกันในช่วงเวลาสั้น ๆ วันสองวัน แต่พวกเขาก็พอจะเข้าใจฉู่ลั่วแล้ว
ฉู่ลั่วพูดน้อยมาก โต้แย้งยิ่งน้อยกว่า
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉู่หร่านไปยั่วยุเธอ แล้วก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พูดจาเสียดสีเธอ
แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่ฉู่ลั่วออกปากโต้เถียง
ในขณะที่ทุกคนประหลาดใจกันอยู่นั้น ก็อยากรู้ด้วยว่าทำไมฉู่ลั่วถึงทำแบบนี้?
“เกิดเรื่องขึ้นกับเจียซิ่นแล้วจะไม่เกี่ยวกับเธอได้ยังไง? เธอรับผิดชอบปกป้องเขานี่? เธอคือคนที่ผู้กำกับเฉียวเชิญมาปกป้องเขานี่?”
“ฉันคือคนที่ได้รับเชิญมาปกป้องทีมงาน ไม่ได้เป็นบอดีการ์ดให้เขาแค่คนเดียว” เมื่อเทียบกับน้ำเสียงประหลาดใจของฉู่หร่านแล้ว น้ำเสียงของฉู่ลั่วสงบกว่ามาก
“ฉันเคยเตือนเขาไปแล้วว่าไม่ให้ออกนอกห้องเรียน เขาก็ไม่ฟัง”
ฉู่หร่านเค้นถามต่อ “แล้วยันต์ล่ะ? เธอก็เคยพูดอยู่นี่ว่าขอเพียงพกยันต์ของเธอไว้ก็จะไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“ใช่ ขอเพียงพกยันต์ของฉันเอาไว้ก็จะไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“แต่ว่าเจียซิ่น…” ฉู่หร่านจะพูดว่าเกิดเรื่องขึ้นกับหางเจียซิ่น
“แต่ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรกับเขา” ฉู่ลั่วชี้ไปที่ตากล้องที่เดินตามหลังหางเจียซิ่น “เขากลับมาแบบปลอดภัยดี”
ตากล้องยื่นมือออกมาลูบยันต์ที่ฉู่ลั่วให้ แล้วหัวใจที่กระวนกระวายของเขาก็ค่อย ๆ สงบลง
ใช่เลย!
เกิดเรื่องขึ้นกับหางเจียซิ่น แต่ว่าเขายังอยู่ดี
เขาทำตามที่ฉู่ลั่วบอกทุกอย่าง ไม่แตกแถวเลยแม้แต่ก้าวเดียว
แล้วหางเจียซิ่นล่ะ?
วัยรุ่นขนาดนั้น แถมนิสัยใจร้อนด้วย ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?
ไม่ได้พกยันต์ไว้ดี ๆ หรือว่าไปทำอะไรอย่างอื่นหรือเปล่า?
“งั้นเจียซิ่นจะไม่กลับมาเหรอ?”
“รอให้หาเขาเจอก็จะรู้เอง”
แต่ฉู่หร่านกลับจี้ถามไม่หยุด “ลั่วลั่ว เธอมั่นใจขนาดนี้ จะหาเจียซิ่นเจอจริง ๆ เหรอ?”
ฉู่ลั่วตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบ “เธออยากให้ฉันหาเจอ หรืออยากให้ฉันหาไม่เจอกันแน่?”
“แน่นอนว่าต้องอยากให้เธอหาเจอสิ”
“งั้นก็ไม่ต้องกังวลว่าฉันจะหาไม่เจอ แล้วมาคอยหาข้อผิดพลาดของฉัน”
“ฉันเปล่านะ!”
ฉู่ลั่วมองอีกฝ่ายอย่างเรียบนิ่ง นั่งกลับไปบนที่นั่งของตัวเอง “งั้นก็ถือเสียว่าฉันเข้าใจเธอผิดก็แล้วกัน”
พูดจบแล้วก็หลับตาต่อ
YOU MAY ALSO LIKE
