เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 438 ฆาตกรฆ่าคน
บทที่ 438 ฆาตกรฆ่าคน
ไม่นาน รายชื่อของผู้โชคดีทั้งสองก็ปรากฏออกมา
หลังจากฉู่ลั่วติดต่อไปหาแล้ว ก็ทำการเชื่อมต่อไลฟ์สตรีมกับผู้โชคดีคนแรก ‘คนข้องใจ’ ทันที
เมื่อเชื่อมต่อสำเร็จ ชายคนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบกว่าปีก็ปรากฏตัวขึ้นบนหน้าจอ
สีหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาหลุบต่ำ ผมยุ่งเหยิง ใบหน้าของเขาแสดงอาการเหมือนคนป่วยทางจิตออกมา เขาดูโทรมมากทีเดียว
ห้องด้านหลังของเขามืดมาก สามารถเห็นสภาพภายในห้องได้ผ่านแสงสว่างจากหน้าจอมือถือของเขาเท่านั้น
บนพื้นเต็มไปด้วยขยะ บนโต๊ะก็มีของวางระเกะระกะเต็มไปหมด
เมื่อเชื่อมต่อสำเร็จ เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้กล้อง ทั้งดีใจและตื่นเต้น “คุณเจ้าของช่อง ผมรู้มาว่าคุณเก่งมาก พวกเขาพูดกันว่าคุณเก่งมาก คุณต้องช่วยผมได้แน่นอนใช่ไหมครับ?”
ฉู่ลั่วถาม “คุณอยากฟังเรื่องราวไหมคะ?”
“ผมไม่อยากฟังเรื่องราวครับ ผมแค่อยากรู้ว่าคนที่ฆ่าลูกสาวของผมอยู่ที่ไหน? มันไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนแล้ว!”
เขาตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง ดูแล้วสภาพจิตเขาคงไม่ปกติมาก ๆ
ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมถูกท่าทางแบบนี้ของเขาทำให้ตกใจ
[ตกใจหมดเลย ไม่ใช่คนโรคจิตใช่ไหม!]
[ไม่ได้เป็นโรคจิตนะ สองปีก่อนข่าวเคยรายงานเรื่องนี้ด้วย ตอนนี้ยังตามตัวฆาตกรคนนั้นไม่เจออีกเหรอ?]
[เรื่องอะไรเหรอ?]
[คดีเมื่อสองปีก่อนใช่ไหม? ลืมไปนานแล้วนะเนี่ย]
ในยุคที่อินเทอร์เน็ตพัฒนาไปไว ไม่ว่าเรื่องฮือฮาแค่ไหน ไม่นานก็จะถูกแทนที่ด้วยเรื่องที่สร้างความฮือฮาได้มากกว่านั้น
เดิมทีคนข้องใจก็ไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นในช่องไลฟ์สตรีมอยู่แล้ว เขาพูดออกไปตรง ๆ ว่า “สองปีก่อน ลูกสาวที่เพิ่งขึ้นมัธยมต้นของผมกลับบ้านมาในช่วงวันหยุด ผมกับแม่ของเธอรออยู่ที่บ้านตลอด แต่รออยู่นานเธอก็ไม่กลับมาสักที”
“หลังจากนั้นก็มีตำรวจมาบอกผมว่า ลูกสาวของผมตายแล้ว”
“คนที่ฆ่าลูกสาวของผมเป็นอันธพาลคนหนึ่ง เป็นอันธพาลที่ตามจีบลูกสาวของผม”
“หลังจากไอ้อันธพาลคนนั้นมันรู้ข่าว ก็หนีไปแล้ว”
“สองปีแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่ามันไปอยู่ที่ไหน?”
“ตอนที่ภรรยาของผมออกไปตามหาตัวฆาตกร ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ผม… ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรแล้ว ผมแค่อยากตามหาฆาตกรคนนั้นให้เจอ”
“คุณเจ้าของช่อง ผมรู้ว่าคุณเก่งมาก ขอแค่คุณยอมช่วยผมตามหาฆาตกร คุณจะให้ผมทำอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น”
“ผมมีเงิน ผมมีที่ใจกลางเมืองในเมืองซี ผมยังมีวิลล่าอีกสองหลัง มีรถหรูอีกหลายคัน ผมให้คุณหมดเลยก็ได้”
“ผมขอแค่อย่างเดียว ตามหาฆาตกรคนนั้น”
เขายิ่งพูดดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้าง ในนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชัง
ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมไม่ได้ตกใจแล้ว แต่ถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ แทน
[น่าสงสารจัง]
[ตอนนั้นก็ได้ยินมาว่าเป็นลูกสาวของคนมีเงิน คิดไม่ถึงว่าจะมีเงินขนาดนี้]
[แถมภรรยาของเขาก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ นี่ช่าง…]
[เจ้าของช่อง ถ้าตามหาได้จริง คุณก็ช่วยเขาตามหาเถอะ!]
[เจ้าของช่อง ช่วยเขาด้วย]
[ตำรวจทำอะไรกันอยู่ ทำไมถึงตามหาตัวฆาตกรไม่เจอล่ะ?]
[สองปีแล้ว คดียังไขไม่ได้ จนบีบให้ครอบครัวของเหยื่อต้องกลายเป็นแบบนี้]
“มีรูปลูกสาวของคุณไหมคะ?”
“มี มี มีครับ” คนข้องใจรีบหยิบกรอบรูปที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา ใช้แขนเสื้อเช็ดแรง ๆ และยกขึ้นมาต่อหน้ากล้อง “นี่คือลูกสาวของผม นี่คือภรรยาของผม ส่วนนี่คือผมครับ”
ในรูปภาพครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกกำลังยืนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขภาพใต้แสงอาทิตย์ มือซ้ายของเด็กสาวคล้องแขนพ่อ มือขวาก็คล้องแขนแม่ และเอียงคอหัวเราะคิกคัก
ฉู่ลั่วมองเด็กสาวอยู่สักพักหนึ่ง “ฉันรู้แล้วค่ะว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน”
คนข้องใจรับยืนขึ้นมาทันที “จริงเหรอครับ? ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
เขารีบร้อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หยิบกุญแจรถ และพุ่งตัวออกไปข้างนอก เขาวิ่งไปพลางพูดไปว่า “ขอแค่หาที่อยู่ของมันเจอ ขอแค่หาตัวมันเจอ…”
ด้านนอกในเมืองซีกำลังมีฝนตก
คนข้องใจวิ่งฝ่าฝนห่าใหญ่ เข้าไปในรถของตนเอง พร้อมเอามือถือวางไว้เรียบร้อย “คุณเจ้าของช่อง คุณบอกมาได้เลยครับว่าให้ไปทางไหน”
“รอเดี๋ยวค่ะ”
คนข้องใจร้อนใจเป็นอย่างมาก “รออะไรครับ! ถ้ายังรอต่อไป ไม่แน่ว่าเขาอาจจะหนีไปแล้ว”
“เขาหนีไม่ได้หรอกค่ะ”
ทีมสืบสวนคดีแห่งอาชญากรรมเมืองซี
“เร็ว เร็ว เร็ว จะออกเดินทางแล้ว!”
ตอนนี้ในวงการตำรวจมีคำพูดคำพูดหนึ่งว่า เวลาที่เบื่อให้เฝ้าไลฟ์สตรีม อาจจะมีคดีอะไรรออยู่ก็ได้
ตอนนี้ถึงคราวของพวกเขาในเมืองซีแล้ว!
ไม่นานรถตำรวจหลายคันก็ออกเดินทาง ฉู่ลั่วถึงได้พูดว่า “ตอนนี้ออกเดินทางได้แล้วค่ะ”
“ขับตรงไปข้างหน้า แล้วเลี้ยวซ้าย”
“เลี้ยวขวา”
“แล้วก็ไปทางซ้ายอีกค่ะ”
ขับรถไปเรื่อย ๆ คนข้องใจก็กวาดมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที “นี่… นี่คือ…”
“ถึงแล้วค่ะ”
มีเสียงเหยียบเบรคทันทีที่ฉู่ลั่วพูดออกมา
คนข้องใจกำพวงมาลัยรถแน่น เขาหายใจเร็วมาก สายตามองออกไปข้างนอกอย่างหวาดกลัว
“นี่คือ…”
“นี่คือบ้านของผม”
หลังเกิดเรื่องกับลูกสาว ภรรยามักจะเหม่อลอยอยู่เสมอ เพื่อจะดูแลภรรยา เขาจึงพาเธอย้ายบ้านไป
คนข้องใจไม่ได้กลับมาที่นี่นานมากแล้ว
แต่เมื่อกลับมาอีกครั้ง ได้เห็นภาพที่คุ้นเคย ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ผ่านไป ก็ไหลกลับเข้ามาในสมองทันที
“คุณกำลังล้อเล่นใช่ไหม!?”
เขาหันไปมองกล้อง น้ำเสียงดุดันมาก
ฉู่ลั่วเอ่ย “เธออยู่ที่นี่ค่ะ อยู่ติดกับศาลาโบราณที่มีน้ำไหลของวิลล่าค่ะ”
คนข้องใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเริ่มค้นหารอบบริเวณบ้านทั้งหมด
เขาหาไปทีละหลัง ๆ ทันใดนั้นก็เห็นตำรวจกำลังค้นหาหลังคุ้นตาที่อยู่ออกไปไม่ไกล
คนข้องใจไม่ได้พูดอะไร เขายังคงค้นหาไม่หยุด
ทันใดนั้น ตำรวจที่อยู่ทางนั้นก็ร้องตะโกนออกมา “หาเจอแล้วครับ!”
คนข้องใจสาวเท้าวิ่งไปตามเสียงนั้น ไม่รู้เพราะความตื่นเต้น หรือเป็นเพราะเขาวิ่งเร็วเกินไป ขาของเขาจึงขัดกันเอง จนเกือบจะล้มลงไปแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
