เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 439 เพื่อนบ้าน

บทที่ 439 เพื่อนบ้าน

เจ้าของแอ็กเคาน์วิ่งไปถึงด้านข้างของบ้านหลังนั้น ก่อนจะหันหน้าไปมองบ้านหลังข้าง ๆ ซึ่งมีวัชพืชขึ้นรกเต็มไปหมด

เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้น “หลังนี้เหรอครับ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ค่ะ”

คนข้องใจรู้สึกเหมือนพลังในร่างกายถูกดูดออกไป หากไม่ได้ตำรวจที่อยู่ข้างกันช่วยประคองไว้ เขาคงล้มลงไปบนพื้นแล้ว

ตำรวจถามขึ้น “ข้างบ้านเป็นใครครับ?”

“เป็นเพื่อนบ้านของผมครับ ไอ้อันธพาลนั่นมันซ่อนตัวอยู่ที่นี่เหรอครับ? มันจะมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ได้ยังไง? มันซ่อนตัวอยู่ในที่แบบนี้จริงเหรอ?”

“เพื่อนบ้านผมเป็นศาสตราจารย์อายุหกสิบกว่าปีครับ”

หรือเพราะแบบนี้ ไอ้อันธพาลนั่นถึงได้มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่?

ตำรวจกดกริ่งที่ประตู ไม่นานนัก ศาสตราจารย์เฒ่าก็เดินออกมา เมื่อเห็นกลุ่มคนจำนวนมากอยู่ด้านนอก ก็ชะงักไปชั่วขณะ “พวกคุณคือ…”

“ศาสตราจารย์ฉี ผมเอง”

“ในบ้านของคุณมีฆาตกรอยู่ครับ!”

คนข้องใจดึงศาสตราจารย์ฉีออกมา ก่อนตำรวจจะกรูกันเข้าไปข้างใน

ศาสตราจารย์ฉีนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตะโกนเสียงดัง “นี่ทำอะไรกัน พวกคุณกำลังบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลนะ!”

คนข้องใจอธิบายสั้น ๆ “ศาสตราจารย์ฉี ไอ้สารเลวที่ฆ่าเสี่ยวหยวนของผมอยู่ในนี้!”

ศาสตราจารย์ฉีชะงัก ก่อนจะสะบัดมือเขาออก “คุณกำลังพูดไร้สาระอะไร? ในบ้านมีแค่ผมกับลูกชาย จะมีฆาตรกรที่ฆ่าลูกสาวของคุณที่ไหนกัน”

เขาพูดขณะวิ่งเข้าไปข้างใน พร้อมบอกกับตำรวจว่า “พวกคุณบุกรุกเข้ามาในบ้านผมไม่ได้ ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล”

“ประชาชนมีหน้าที่ให้ความร่วมมือในการตรวจสอบ” หัวหน้าทีมสืบสวนยืนอยู่ในห้องรับแขก มองไปรอบ ๆ ก่อนสายตาจับจ้องร่างที่นั่งอยู่บนโซฟา

ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี ขากางเกงของเขานั้นว่างเปล่าและกำลังกำลังห้อยอยู่ เมื่อเผชิญหน้ากับตำรวจที่บุกเข้ามา ชั่ววินาทีหนึ่งก็มีอาการตื่นตระหนก

“พ่อครับ ให้พวกเขาหาเถอะ! พวกเขาสงสัยว่าไอ้อันธพาลที่ฆ่าเสี่ยวหลวนคนนั้นจะซ่อนตัวอยู่ในบ้านของเรา ทุกวันนี้ยังตามหาตัวไม่เจอเลย”

ศาสตราจารย์ฉีขมวดคิ้ว

ตำรวจค้นหาทั่วบ้าน ทั้งข้างในและข้างนอก

“หัวหน้า ไม่มีเลยครับ”

“ไม่มีครับ”

“หัวหน้า หาหมดทุกที่แล้ว บนฝ้าในห้องน้ำก็ดูแล้วครับ แต่ไม่มีเลย”

“ห้องใต้ดินก็หาแล้ว ไม่พบครับ”

คนข้องใจไหล่ตก “ไม่มีเหรอครับ? หรือว่าหาไม่เจอ?”

หัวหน้าทีมก็มีสีหน้าสงสัย

ศาสตราจารย์ฉีพูดด้วนสีหน้าเย็นชา “ค้นเสร็จแล้วใช่ไหม? ค้นเสร็จก็ไปได้แล้ว!”

คนข้องใจไร้ซึ่งชีวิตชีวา เขาก้มหน้าเดินออกมาข้างนอกอย่างไร้เรี่ยวแรง

ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงก็ดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือ “คุณอยากตามหาฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวคุณไม่ใช่เหรอ? เขาอยู่ในบ้านหลังนี้ไงคะ”

คนข้องใจยกโทรศัพท์ขึ้นมา “เขาไม่อยู่ คุณไม่ได้ยินเหรอ? เขาไม่ได้อยู่ที่นี่! คุณมันหลอกลวง!”

แชทไหลเป็นน้ำ

[เป็นไปไม่ได้! เจ้าของช่องบอกว่าอยู่ที่นี่ แล้วจะไม่อยู่ที่นี่ได้ยังไง?]

[เจ้าของช่องก็เป็นคน อาจจะมีเวลาที่คำนวณผิดพลาดได้]

[เป็นไปได้ไหมว่าเขาอาจจะซ่อนตัวดีเกินไป ในละครหรือในภาพยนตร์ก็มีออกบ่อยไม่ใช่เหรอ? ที่คนร้ายซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ใครก็หาไม่เจอ]

[หาให้ละเอียดสิ! ในตู้เสื้อผ้าล่ะ! ใต้เตียงล่ะ! หาหรือยัง]

ทางด้านตำรวจมีคนที่ดูไลฟ์สตรีมอยู่ เมื่อเห็นความคิดเห็นเหล่านี้ก็แสดงสีหน้าเอือมระอาออกมา

พวกเขาเป็นตำรวจ จะไม่รู้ได้ยังไงว่าที่ไหนสามารถซ่อนตัวได้บ้าง?

ที่สามารถหลบตำรวจได้เหมือนในละครโทรทัศน์ เพราะในนั้นใช้เอฟเฟกต์พิเศษต่างหาก

ยกเว้นว่าบ้านหลังนี้จะมีชั้นลอย หรือไม่ก็มีพื้นที่ใต้ดินอยู่ตรงไหนสักแห่ง ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางซ่อนคนไว้ได้

“เขาอยู่ค่ะ”

ฉู่ลั่วพูดอย่างหนักแน่นมาก

คนข้องใจมองไปทางตำรวจ

ตำรวจเองก็มองหน้ากัน พวกเขาอยากพูดว่าไม่มีแน่นอน เพราะค้นหาทุกซอกทุกมุมแล้ว

แต่ฉู่ลั่วยืนกรานขนาดนี้ ตำรวจจึงเริ่มคิดแล้วว่าพวกตนยังค้นไม่หมดทุกซอกทุกมุมหรือเปล่า

ศาสตราจารย์ฉีลุกขึ้นมา “ที่ต้องค้นพวกคุณก็ค้นหมดแล้ว ตอนนี้เชิญออกไปจากบ้านผม…”

“ศาสตราจารย์ฉี ให้พวกเราค้นอีกรอบเถอะครับ” ครั้งนี้ คนข้องใจจะเป็นคนค้นหาด้วยตัวเอง

ศาสตราจารย์ฉีส่ายหน้า “ไม่ได้ นี่บ้านของผม พวกคุณบุกรุกเข้ามาตามใจก็เป็นเรื่องผิดแล้ว ยังคิดจะค้นอีกกี่รอบถึงจะพอใจ!”

เขาจับแขนของคนข้องใจไว้ และลากออกมาข้างนอก “ไปได้แล้ว!”

คนข้องใจไม่กล้าออกแรงขัดขืนมากเกินไป เพราะกลัวจะทำให้ศาสตราจารย์ฉีบาดเจ็บ เขาแค่มองโทรศัพท์มือถือด้วยความร้อนใจ “คุณเจ้าของช่อง เขาอยู่ที่นี่จริงเหรอครับ คุณแน่ใจใช่ไหม เขาอยู่ที่นี่จริงใช่ไหม?”

“เขาอยู่ที่นี่ค่ะ” ฉู่ลั่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเน้นย้ำว่า “อยู่ตรงหน้าพวกคุณ”

ตรงหน้า?

คนข้องใจมองศาสตราจารย์ฉีนิ่ง ๆ