เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 440 คนแก่กับคนพิการ
บทที่ 440 คนแก่กับคนพิการ
คนข้องใจส่ายหน้า “คุณเจ้าของช่อง ผมต้องการตามหาตัวอันธพาลที่ฆ่าลูกสาวของผม! ตอนนี้มันน่าจะอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี ไม่ใช่ศาสตราจารย์ฉีอยู่แล้ว”
ศาสตราจารย์ฉีสะบัดแขนของคนข้องใจออก “ที่นี่ไม่มีอันธพาลที่พวกคุณกำลังตามหา บ้านผมเพิ่งปรับปรุงใหม่ได้หนึ่งเดือน ตอนนั้นมีคนเข้าออกตลอด ถ้าเขาซ่อนตัวอยู่ที่นี่จริง คงถูกเจอตัวไปนานแล้ว”
เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา เหล่าตำรวจก็พากันถอนหายใจ
ใช่แล้ว!
พวกเขาได้ออกประกาศจับอันธพาลคนนั้นไว้
หากอันธพาลคนนั้นซ่อนอยู่ที่นี่จริง มีคนเข้าคนออกตลอด อีกฝ่ายก็คงถูกเจอตัวไปนานแล้ว
ฉู่ลั่วอาจจะคำนวณผิดพลาดจริง ๆ!
ต่อให้เป็นคนใหญ่คนโตแค่ไหน ก็ต้องมีช่วงเวลาที่ผิดพลาดบ้าง
คนข้องใจก็คิดถึงตรงจุดนี้เช่นกัน สีหน้าของเขาย่ำแย่ลงกว่าเดิม
“ขอโทษครับ ผมรบกวนคุณแล้ว”
เขากำลังจะเดินออกไป แต่เสียงของฉู่ลั่วก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันบอกแล้วนะคะ ฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวของคุณอยู่ในบ้านหลังนี้ อยู่ตรงหน้าคุณ”
คนข้องใจโกรธมาก เขาหันกล้องไป “ตรงหน้าผม? ตรงหน้าผมตรงไหนล่ะ มีใครอยู่ตรงไหนกัน!”
กล้องหันไปหาศาสตราจารย์ฉี ก่อนจะหันไปหาลูกชายของเขา
คนข้องใจ “…”
เขาค่อย ๆ หันกล้องกลับมา และชี้ไปยังลูกชายของศาสตราจารย์ฉี “คุณเจ้าของช่อง คนที่คุณบอก คงไม่ใช่เขาใช่ไหม?”
“ผมบอกแล้วว่า ผมต้องการตามหาเด็กผู้ชายอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีซึ่งเป็นฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวของผม คนที่เคลื่อนไหวไม่สะดวกอย่างเขา จะฆ่าคนได้ยังไง?”
หากไม่ได้กำลังไลฟ์สตรีมอยู่ หากไม่ใช่เพราะยังมีสติอยู่บ้าง คนข้องใจคงด่ากราดไปนานแล้ว
นี่มันสตรีมเมอร์บ้าบออะไรกัน!
ทำไมถึงมีคนมากมายบอกว่าเธอเก่งหนักหนา!
เก่งกับผีสิ!
“เขานั่นแหละค่ะ”
สายตาของคนข้องใจชะงักงัน เขาหันไปมองลูกชายของศาสตราจารย์ฉีโดยไม่รู้ตัว มองร่างกายที่ผอมและอ่อนแอของอีกฝ่า จรดขากางเกงที่ว่างเปล่า ก็ส่ายหน้าเบา ๆ “จะเป็นเขาได้ยังไง?”
ตำรวจบอกชัดเจนแล้วว่า อันธพาลที่สะกดรอยตามลูกสาวเขาเป็นคนลงมือฆ่าเธอ
ทันใดนั้นเจ้าของแอ็กเคาน์ก็รู้สึกท้อแท้ “ช่างเถอะ ผมจะวางสายแล้ว”
เขาบ้าไปแล้วจริง ๆ ถึงได้เชื่อว่าสตรีมเมอร์ในอินเทอร์เน็ตจะช่วยอะไรได้
คนข้องใจกำลังจะตัดการเชื่อมต่อ ทันใดนั้นหัวหน้าทีมก็พูดขึ้นมาว่า “รอเดี๋ยวครับ”
เขารับโทรศัพท์มือถือมา พลางถามว่า “ท่านปรมาจารย์ คุณแน่ใจใช่ไหมครับ ว่าฆาตกรอยู่ในบ้านหลังนี้? และอยู่ตรงหน้าพวกเรา?”
ฉู่ลั่วพยักหน้า “ฉันแน่ใจค่ะ”
อยู่ในบ้านหลังนี้
อยู่ตรงหน้าพวกเขา
ในบ้านหลังนี้นอกจากศาสตราจารย์ฉีและลูกชาย ก็ไม่มีคนอื่นอีกแล้ว
ดังนั้น เจ้าของช่องบอกว่าฆาตกรไม่ใช่คนที่พวกเขาประกาศจับคนนั้น แต่เป็น… ศาสตราจารย์ฉีกับลูกชาย?
คนแก่หนึ่งคน กับคนพิการหนึ่งคน จะฆ่าคนได้อย่างไร?
สายตาของหัวหน้าทีมจับจ้องที่สองพ่อลูกตระกูลฉี
เขาประเมินสองพ่อลูกคู่นี้อย่างละเอียด
เป็นพ่อลูกคู่นี้น่ะเหรอ?
เป็นพวกเขาเหรอ?
พวกเขาทำงานสืบสวน เคยเจอคดีเหนือความคาดหมายมาหลายแบบ และเห็นคนแปลก ๆ มาเยอะ
“ตอนนี้เชิญพวกคุณออกไปได้แล้ว ถ้าพวกคุณไม่ออกไป ผมจะร้องเรียนพวกคุณ” ศาสตราจารย์ฉีสีหน้าย่ำแย่มากแล้วตอนนี้
หัวหน้าทีมส่งโทรศัพท์คืนให้คนข้องใจ ก่อนจะยิ้มอย่างเป็นทางการ “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนแล้วครับ พวกเราออกไปกันก่อนเถอะ!”
คนกลุ่มนั้นออกไปจากบ้าน
คนข้องใจกำโทรศัพท์มือถือแน่น เขาพอจะคาดเดาบางอย่างได้จากสีหน้าของหัวหน้าทีมแล้ว ลมหายใจของเขาไม่มั่นคง สายตาจ้องมองบ้านตระกูลฉีอย่างดุร้าย
เขามองโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง “คุณเจ้าของช่อง ฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวของผมคือพวกเขาจริงเหรอครับ?”
ฉู่ลั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ถ้าหาหลักฐานเจอ ก็ใช่พวกเขาค่ะ แต่ถ้าหาหลักฐานไม่เจอ ก็ไม่ใช่พวกเขา”
เธอหยุดไปพักหนึ่ง ก่อนพูดกับคนข้องใจว่า “รอให้เรื่องของคุณแก้ไขเรียบร้อยก่อน คุณค่อยมาหาฉันนะคะ”
สายตาของเธอมองผ่านไปด้านหลังของคนข้องใจ เพ่งความสนใจไปยังดวงวิญญาณโปร่งใสที่สวมชุดนักเรียน
วิญญาณเด็กมัธยมต้นยืนมองพ่อของตนเองจากที่ไกล ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร
คนข้องใจพยักหน้า ก่อนจะตัดการเชื่อมต่อ
YOU MAY ALSO LIKE
