เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 472 ฉันรู้จักเขา

บทที่ 472 ฉันรู้จักเขา

กงป๋อมีชื่อเต็มว่ากงป๋อชี เกิดในตระกูลคหบดีที่ร่ำรวย ครอบครัวมีฐานะ แต่น่าเสียดายที่บิดามารดาจากไปเร็ว ร่างกายของเขาก็อ่อนแอไม่สู้ดี ทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ของตระกูลจึงถูกบรรดาลุงและน้าแบ่งไปแล้ว

เขาเอาสมบัติของตัวเองมาส่วนหนึ่ง ก่อนจะย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านอิ๋งเซียง และพบว่าชาวบ้านที่อิ๋งเซียงนั้นอยู่กันอย่างสงบสุขเรียบง่าย น่าเสียดายที่งมงายกันมากเกินไป

“นายท่านกงป๋อไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เหรอคะ?” ฉู่ลั่วที่เงียบมาตลอดถามขึ้น

กงป๋อชีไอออกมาสองครั้ง “พวกเราล้วนเป็นคนที่ได้รับการศึกษาแบบใหม่ ย่อมรู้ว่าบนโลกนี้ไม่ได้มีภูตผีปีศาจอะไรอยู่เลย ทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งที่จิตใจมนุษย์สร้างขึ้นมา”

เหล่าคนที่เพิ่งเผชิญหน้ากับเซียนพู่กันและวิวาห์ผีเมื่อสักครู่ ต่างก็มีสีหน้าแปลกไป

แต่ฉู่ลั่วกลับมองไปยังรูปปั้นซึ่งถูกคลุมเอาไว้ด้วยผ้าสีแดงตรงมุมห้อง “นายท่านกงป๋อไม่เชื่อ แต่กลับอันเชิญเทพเหรอคะ?”

“คุณหมายถึงสิ่งนั้นเหรอครับ? นั่นเป็นรูปปั้นที่ป้าฮวาอันเชิญมา ได้ยินว่าเป็นเทพเจ้าโบราณที่มีชื่อเสียงมากในพื้นที่นี้ คอยปกป้องคุ้มครองคนในท้องถิ่นมาหลายร้อยปี หลังจากป้าฮวาอันเชิญกลับมา ผมก็รู้สึกไม่ดีหากไปขัดเธอ เลยเก็บรูปเคารพนี้เอาไว้ครับ”

ฉู่ลั่วถาม “ฉันขอดูหน่อยได้ไหมคะ?”

“ตามสบาย” กงป๋อชีถอนหายใจ “ดูเหมือนชาวบ้านทุกครัวเรือนในพื้นที่ต่างก็อันเชิญเทพเจ้าโบราณองค์นี้มาไว้ในบ้าน ว่ากันว่าเทพเจ้าโบราณองค์นี้ช่วยบรรพบุรุษของเขากำจัดภูตผีปีศาจเมื่อหลายปีก่อน ทำให้พวกเขาอยู่รอดในโลกที่วุ่นวายต่อไปได้”

“ดังนั้น พวกเขาจึงนับถือเทพเจ้าโบราณองค์นี้มาหลายชั่วอายุคน”

ตั้งแต่ที่เจ้ามาในห้องนี้ ฉู่ลั่วก็รู้สึกว่ารูปปั้นนี้แปลกมาก

เจ้านิกายหญิงเดินไปหา ค่อย ๆ ดึงผ้าสีแดงที่คลุมมันออก ถึงได้เห็นรูปปั้นนั้นทั้งหมด ก่อนแสดงสีหน้าประลาดใจอย่างหาได้ยากออกมา

กงป๋อชียังคงพูดต่อไป “มีตำนานมากมายเกี่ยวกับเทพเจ้าโบราณองค์นี้ครับ ทุกครัวเรือนต่างก็เล่าเรื่องของเทพเจ้าออกมาบ้านละเรื่องสองเรื่อง แต่เรื่องราวก็มีหัวข้อหลักคล้ายกันหนึ่งอย่าง ก็คือเป็นการบอกว่าเทพเจ้าโบราณองค์นี้ทำเรื่องดีมากมาย”

“หากบนโลกนี้มีเทพอยู่จริง เหตุใดจึงปล่อยให้เสินโจว*[1] ถูกทำลาย ประชาชนตกทุกข์ได้ยาก”

เขาส่ายหน้า พลางถอนหายใจออกมาหลายครั้ง

จี้ไจ่เดินไปหยุดข้างฉู่ลั่วแล้วถามด้วยความสงสัย “มีอะไรแปลกไปหรือเปล่า?”

เขาขมวดคิ้วมองรูปปั้น “นี่ไม่ใช่เทพเจ้าที่มีในคัมภีร์ เป็นเทพเจ้าที่ชาวบ้านบูชากันเอง อาจจะเป็นเทพนอกรีตของคนในพื้นที่”

เทพนอกรีต คือนักพรตที่ยังไม่ได้บรรลุเป็นเซียนหรือไม่ก็เป็นปีศาจ พวกเขาจะช่วยเหลือมนุษย์เพื่อให้ได้รับการบูชาด้วยเครื่องหอม

มนุษย์ธรรมดาสร้างเทวสถานให้พวกเขา จุดธูปบูชาพวกเขา

แต่ก็ไม่ใช่เทพที่แท้จริง

จี้ไจ่มองรูปร่างของรูปปั้น “ดูจากอาภรณ์แล้ว น่าจะเป็นนักพรตสมัยราชวงศ์สุยหรือถัง”

“อายุไม่มาก แต่ทำให้ชาวบ้านเคารพบูชาได้ แสดงว่าการบำเพ็ญของเขาไม่ด้อยเลย และคงทำเรื่องดีมามากมาย”

เขาพูดจบ ก็เห็นสีหน้าแปลก ๆ ของฉู่ลั่ว “เป็นอะไรไปเหรอ?”

ฉู่ลั่วอ้าปาก เธอพูดออกมาเสียงเบา “ฉันรู้จักเขา”

จี้ไจ่ “…”

เขากำลังจะถามรายละเอียดของสถานการณ์ ด้านนอกก็มีเสียงฆ้องดังขึ้นมาเสียก่อน

แสงไฟด้านนอกสั่นไหว

จี้ไจ่เดินดูที่ริมหน้าต่างก็เห็นเหล่าชาวบ้านถือคบเพลิง บางคนก็ถือตะเกียงน้ำมันไปพร้อมตีฆ้องร้องป่าวเสียงดัง

ไม่นานนัก ด้านนอกก็มีชาวบ้านมารวมตัวกันมากมายแล้วเดินไปในทิศทางเดียวกัน

กงป๋อชีก็ลุกขึ้นยืนแล้ว “พวกเราก็ไปกันเถอะ!”

น้ำเสียงหนักแน่นของเขามีความตื่นเต้นปนอยู่ แม้แต่ใบหน้าซีดขาวก็ยังแดงขึ้นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น

ฉู่ลั่วกับจี้ไจ่มองหน้ากัน ก่อนจะสื่อสารกับคนอื่น ๆ ผ่านทางสายตา

เย่อวิ๋นชูกับหางเจียซิ่นขยับเข้าใกล้ฉู่ลั่วโดยไม่รู้ตัว

ฉู่ลั่วกระซิบถาม “พวกคุณได้พกยันต์ติดตัวไว้ไหมคะ?”

ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน

ฉู่จิงเองก็ลูบยันต์ในกระเป๋ากางเกงของตนเอง ขณะที่คิดจะพูด ฉู่ลั่วก็หันมามองแล้ว

เขาตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ฉันก็พกไว้”

อีกด้านหนึ่ง จี้ไจ่ก็ถามพวกฉู่หร่าน ทุกคนต่างก็แสดงท่าทีว่าตนเองพกยันต์มาด้วย

“ฉู่หร่าน คุณมีหยกแดง ถ้าเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น ช่วยปกป้องพวกเขาด้วย”

ฉู่หร่านกดคางลงพร้อมสีหน้าจริงจัง เธอบอกกับฝางไคจี้และเหยียนอันอี้ว่า “ฉันจะปกป้องพวกคุณเองค่ะ”

ฝางไคจี้เอ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องพึ่งหร่านหร่านแล้ว”

เหยียนอันอี้เองก็ยิ้มละไม “ขอบคุณมากหร่านหร่าน”

ฉู่หร่านยกมุมปากอย่างภาคภูมิใจ

[รู้สึกเหมือนจะมาถึงจุดไคลแมกซ์แล้ว]

[ไลฟ์สตรีมให้ความรู้สึกเหมือนละครทีวีเลย]

[กงป๋อชีคนนั้นดูเหมือนจะมีปัญหาอยู่นะ!]

[รูปปั้นนั้นหล่อมาก! พวกเธอเห็นแล้วใช่ไหม? ฉู่ลั่วเอาแต่จ้องรูปปั้นนั้นไม่วางตา]

[มีแต่ฉันเหรอที่รู้สึกว่าชาวบ้านพวกนั้นน่ากลัว]

[1] เสินโจว (神州) แปลตรงตัวว่าเมืองเทพ หรือที่รู้จักกันในชื่อ จิ่วโจว 九州 เป็นชื่อที่ใช้เรียกประเทศจีนและช่วงตอนกลางของประเทศจีนในสมัยโบราณ