เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 473 บูชายันต์

บทที่ 473 บูชายันต์

พวกเขาเดินตามกงป๋อชีไปถึงสถานที่รวมตัว

“เป็นต้นไม้เซียนต้นนั้น”

เย่อวิ๋นชูกระซิบเสียงเบา

แต่ต้นที่อยู่ตรงหน้าแตกต่างจากต้นไม้เซียนเหี่ยวเฉาที่พวกเขาเห็นมาก่อนหน้านี้

ต้นไม้เซียนต้นนี้มีใบเขียวชอุ่ม แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปไกลราวกับจะกลายเป็นป่า

ท่ามกลางภาพลวงตาอันมืดมน มีเพียงต้นไม่เซียนต้นนี้ที่มีชีวิตชีวา

ชาวบ้านทุกคนมายืนอยู่หน้าต้นไม้เซียน ทุกสายตากับมองมันด้วยความศรัทธา บางคนถึงกับประสานมือ และพูดพึมพำกับต้นไม้

ตอนที่กงป๋อชีมาถึง ทุกคนก็หลีกออกเพื่อเปิดทางให้เขาทันที

“นายท่านกงป๋อ”

“สวัสดีนายท่านกงป๋อ”

“นายท่านกงป๋อ”

ตลอดทางที่กงป๋อชีเดินไป มีคนจำนวนไม่น้อยทักทายอย่างสุภาพ โดยเขาเพียงยิ้มตอบ

จี้ไจ่เดินมาข้างฉู่ลั่วพลางกระซิบว่า “กงป๋อชีคนนี้มีบางอย่างแปลก ๆ! เขาเพิ่งย้ายมาได้สองปี ความนิยมของเขาจะมาเกินไปหน่อยหรือเปล่า”

ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ไม่ว่าจะชายหรือหญิงต่างก็มองกงป๋อชีด้วยความเคารพนับถือ

กงป๋อชีเดินขึ้นไปบนเวทียกสูง ป้าฮวายืนอยู่ข้างเขา พร้อมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

“เหล่าชาวบ้านในอิ๋งเซียง พวกเขาเหล่านี้ได้ทำลายเซียนพู่กันและงานวิวาห์ผีแล้ว”

เขาเพิ่งพูดจบ สีหน้าของชาวบ้านที่อยู่ข้างล่างก็ตื่นเต้น เสียงพูดคุยกันดังจอแจไม่หยุด

“หากทุกคนไม่เชื่อ ก็ให้พวกเขาแสดงให้ดูได้”

กงป๋อชีให้พวกฉู่ลั่วใช้พู่กันหยกอัญเชิญเซียนพู่กัน

แต่เซียนพู่กันไม่ปรากฏตัวออกมา

จากนั้นจึงให้พวกเขาเอาซองแดงออกมา และเช่นเคยไม่มีการตอบสนองใด

ชาวบ้านที่อยู่ข้างล่างเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงเฮออกมาดังกึกก้อง

กงป๋อชีที่อยู่บนเวทียกสูง เผยรอยยิ้มและมองชาวบ้านดีอกดีใจ

“พี่ลั่ว ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติคะ พวกเขาดีใจเกินไปหรือเปล่า”

เย่อวิ๋นชูขยับเข้าใกล้ฉู่ลั่วด้วยความหวาดกลัว

หางเจียซิ่นก็ขนลุกเช่นกัน

ฉู่ลั่วหันไปมองกงป๋อชี เขาก็กำลังมองมาทางนี้ก่อนเผยรอยยิ้มอย่างสง่างามให้เธอ

ฉู่ลั่ว “…”

เธอหันไปหาจี้ไจ่อีกครั้ง

สีหน้าเขาย่ำแย่มาก ส่ายหน้าให้ไม่หยุด

กงป๋อชีทำท่ากดมือลง ชาวบ้านก็เงียบลงทันที ทุกคนมองเขาด้วยแววตาเป็นประกายลุกโชน

ลมยามค่ำคืนพัดมา พัดให้กิ่งใบของยอดต้นไม้เซียนสั่นไหว สีเขียวชอุ่มของมันดูมืดมนมากในยามวิกาล

กงป๋อชีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องที่ต้นไม้ใหญ่ “ต้นไม้เซียนปกป้องคุ้มครองพวกเรามาพันปี ตอนนี้พลังของตนไม้เซียนลดลงไปมาก พวกเราในฐานะที่เป็นคนใต้การคุ้มครองของต้นไม้เซียน มีหน้าที่ต้องฟื้นฟูพลังชีวิตของต้นไม้เซียน”

“ฟื้นฟูพลังชีวิต”

“ฟื้นฟูพลังชีวิต!”

“ฟื้นฟูพลังชีวิต!”

เสียงของชาวบ้านดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน

ฉู่ลั่วกับคนอื่น ๆ รีบเข้ามารวมตัวกันทันที

“ชีวิตของพวกเขาเหล่านี้พิเศษยิ่งนัก สามารถทำลายสิ่งชั่วร้ายได้ ทั้งยังมีกันแปดคน เสริมกับหัวใจที่ยังเยาว์วัย ต้องเปิดค่ายกลศักดิ์สิทธิ์ได้แน่”

ขณะที่พูด ก็เห็นชาวบ้านเปิดทางอีกทางหนึ่ง มีชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งสวมหน้ากากประหลาด ด้านหลังของแต่ละคนมีเด็กผู้หญิงตัวน้อยแปดคนปรากฏออกมา

เด็ก ๆ ดูเหมือนอายุเพียงสี่ห้าขวบเท่านั้น ยามที่เผชิญหน้ากับกลุ่มคน พวกเขาต่างก็ยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา บางคนยังร้องทักทายคนรู้จักที่อยู่ในกลุ่มคนด้วย พวกเขาเรียกพ่อแม่ด้วยท่าทางดีใจ

ลมหายใจของจี้ไจ่ชะงัก “พวกเขาจะทำอะไร?”

ฉู่ลั่วตอบคำเดียว “บูชายันต์”

คนอื่น ๆ ได้ยินก็นิ่งค้าง

บูชายันต์!

เมื่อก่อนเคยเห็นแต่ในโทรทัศน์ แต่ตอนนี้มันกำลังจะเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเหรอ?

เหยียนอันอี้ชี้ไปที่เด็กน้อยเหล่านั้นด้วยมือสั่นเทา “ใช้เด็กเล็กน่ะเหรอ?”

ฉู่จิงพูดเพิ่มมาอีกหนึ่งประโยค “รวมพวกเราด้วย”

ที่กงป๋อชีพูด พวกเขาได้ยินหมดแล้ว

“แล้วจะทำยังไง? พี่รอง ถ้าเป็นการบูชายันต์จริง ๆ เป็น… เป็น…” ฉู่หร่านจับแขนของฉู่จิงไว้ด้วยความกลัว

ฉู่จิงพูดเสียงเบา “ไม่ต้องกลัว พี่รองจะปกป้องเธอ”

ฝางไคจี้ย้ำ “พี่ก็ด้วย หร่านหร่านวางใจ ฉันก็จะปกป้องเธอเหมือนกัน”

ฉู่หร่านพยักหน้า

เหยียนอันอี้กะพริบตาปริบ ๆ “…”

เมื่อกี้ไม่ได้คุยกันไว้ดิบดีแล้วเหรอ ฉู่หร่านจะเป็นคนปกป้องพวกเขาไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นพวกเขาปกป้องฉู่หร่านไปได้ล่ะ?

เหยียนอันอี้ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินไปอยู่ข้างฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์ฉู่ครับ ตอนนี้จะทำยังไงดี?”

สายตาของฉู่ลั่วจับจ้องไปที่เด็กกลุ่มนั้น “ภาพลวงตาก็คือภาพลวงตา เพราะเรื่องราวเคยเกิดขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าพวกเราจะทำยังไง ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นได้”

เหยียนอันอี้สูดเอาอากาศเย็นเข้าไป เขามองเด็กน้อยกลุ่มนั้นด้วยความตกใจ ก่อนจะกลับมาหาฉู่ลั่ว

เขาอ้าปากอยากจะกล่าวอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เขารู้สึกได้เพียงความหวาดกลัวที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจากก้นบึ้งของหัวใจ

ไม่ว่าจะผีที่น่ากลัว หรือสถานการณ์น่าตกใจ เขาก็ไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อน

คนเหล่านี้ล้วนเป็นมนุษย์… เป็นคนที่ยังมีชีวิต

ในบรรดาคนที่กำลังตื่นเต้นนั้น มีพ่อแม่ ญาติ และผู้อาวุโสของเด็กบางคนอยู่ด้วย พวกเขาต่างก็ยิ้มด้วยความตื่นเต้น ขณะที่กำลังผลักเด็กเหล่านี้ไปสู่ความตาย

คนเป็นน่ากลัวได้ถึงขนาดนี้…