เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 475 การบูชายัญนองเลือด

บทที่ 475 การบูชายัญนองเลือด

TW : มีฉากบรรยายการใช้ความรุนแรงกับเด็ก

เหล่าซุปตาร์ล่าผีมารวมตัวกันอยู่ข้าง ๆ ฉู่ลั่ว

ฉู่หร่านลูบข้อมือที่แดงเพราะถูกมัด พลางกระซิบถาม “ลั่วลั่ว ในเมื่อยันต์ของเธอเป็นตัวแทนของพวกเราได้ ทำไมถึงไม่บอกพวกเราล่ะ? เมื่อกี้พวกเรากังวลกันมากเลยนะ”

“อวิ๋นชูตกใจจนเกือบจะร้องไห้อยู่แล้ว”

“…” สีหน้าเย่อวิ๋นชูเปลี่ยนไปทันที “หรือเธอไม่ได้ตกใจจนจะร้องไห้?”

“แน่นอนว่าฉันก็เป็นด้วยสิ!” ฉู่หร่านตอบโดยไม่หลบเลี่ยง “ฉันถึงแปลกใจไง ในเมื่อลั่วลั่วมีวิธีแล้วทำไมถึงไม่บอกพวกเรา ปล่อยให้พวกเรากลัวกันขนาดนี้?”

ฉู่ลั่วเหลือบตามองหล่อนด้วยสายตาเย็นชา “เพราะว่าเป้าหมายของพวกเราคือต้องทำลายค่ายกลของจริงแล้วออกจากภาพลวงตา ถ้าซ่อนลมหายใจกันล่วงหน้า แล้วจะรู้เรื่องราวได้ยังไง?”

ฉู่หร่าน “…”

เหยียนอันอี้พูดกับฉู่หร่าน “เสี่ยวหร่าน เรื่องในด้านนี้พวกเราเชื่อฟังปรมาจารย์ฉู่กันเถอะ! ปรมาจารย์ฉู่ ต่อไปต้องทำยังไงครับ?”

ฉู่หร่านยังเตรียมที่จะพูดอะไรต่ออีก แต่ฉู่จิงดึงแขนน้องสาวตัวปลอมเอาไว้และใช้สายตาห้ามปราม

หล่อนได้แต่หุบปากอย่างคับข้องใจ ทว่าฝางไคจี้ก้าวไปข้างหน้า ผลักแขนของฉู่จิง แล้วเอาตัวไปป้องกันฉู่หร่านเอาไว้ ทั้งยังมองเพื่อนเป็นนัยท้วงติงและโกรธเคือง

ฉู่จิงถอนหายใจ แล้วหันไปฟังฉู่ลั่วอธิบายเรื่องราวต่อไป

ฝางไคจี้มองฉู่หร่านอย่างปลอบใจ พลางลูบหัวเธออย่างรักใคร่พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

ทำเอาผู้ชมในช่องไลฟ์ของพวกเขาต่างตื่นเต้นกัน

[กรี๊ด! หวานจังเลย! ฉันไม่ต้องมีความรักก็ได้ แต่คู่จิ้นของฉันจะต้องหวานกันฉ่ำ!]

[นี่มันเทพนิยายอะไรกัน! ถ้าใครบอกว่าระหว่างพวกเขาสองคนเป็นแค่มิตรภาพล้วน ๆ นะ ฉันจะเขียนคำนี้กลับหน้ากลับหลังไปเลย!]

[ฉู่หร่านมีคู่หมั้นแล้วเข้าใจไหม ฐานะของคู่หมั้นฉู่หร่านเองก็ไม่ธรรมดานะ]

[เหมาะสมกันจัง!]

[ว้าว ๆๆ! รักกันเลย ๆ!]

[การรวมตัวกันของหนุ่มหล่อสาวสวย ฉันฟินแล้ว]

[การได้เห็นความรักหวานแหววกันในรายการเรียลลิตีเหนือธรรมชาตินี่ เป็นสิ่งที่ฉันแสวงหามาตลอดชีวิตเลยจริง ๆ!]

[ดาราที่ฉันรักที่สุดสองคน! ถ้าพวกเขาได้เล่นละครด้วยกันสักเรื่อง ฉันจะเลิฟมากเลย!]

ส่วนช่องไลฟ์อื่น ๆ ผู้ชมที่ได้เห็นฉากนี้ผ่านกล้องต่างก็วิจารณ์กันอย่างดุเดือดเช่นกัน

[คนอื่นเขาเครียดกันว่าต่อไปต้องทำยังไง มีทางช่วยเด็ก ๆ ไหม มีแค่สองคนนี้นี่แหละหวานกันอยู่ได้!]

[ดูต่อไม่ไหวแล้ว! ฝางไคจี้กับฉู่หร่านนั่นกำลังทำอะไรกันแน่? ฉู่ลั่วกำลังอธิบายว่าต่อไปจะต้องทำยังไงนี่? พวกเขาสองคนยังจะมาสวีตกันอีก!]

[ยังจะมีคนฟินสองคนนี้อีกเหรอ สมองไหลกันหมดรึไง ฉู่หร่านมีคู่หมั้นแล้วโว้ยยย! อย่าเห็นอะไรก็ฟินกันไปซะหมดสิ!]

[ไม่คิดว่าฝางไคจี้ทำตัวสนิทสนมมากเกินไปเหรอ? เขาไปใกล้ชิดกับฉู่หร่านในฐานะอะไรล่ะ?]

[เออ ก็จริง พี่ชายก็ไม่ใช่ ไปตัวติดคู่หมั้นคนอื่นเขาได้ไงก่อน]

[ฉันมาดูเรียลลิตีลี้ลับนะ ไม่ได้มาดูละครน้ำเน่า!]

[คนแบบไหนกันถึงมาฟินคู่นี้เนี่ย!]

ไม่ไกลจากพวกเขา กงป๋อชีเริ่มพิธีบูชายัญแล้ว

ฉู่ลั่วบอกกับคนอื่น ๆ “ภาพต่อไปอาจจะมีการนองเลือด ไม่เหมาะกับการถ่ายทอดสด พวกคุณออกไปก่อนเถอะค่ะ”

“ฉันจะอยู่ดูว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วจะทำลายค่ายกลของภาพลวงตาได้ยังไง”

ทุกคนพยักหน้า

ฉู่ลั่วยื่นมือไปปิดกล้องตรงหน้าอกตัวเองไว้

ห่างออกไปมีเสียงร้องโหยหวนของเด็กน้อยแทรกเข้ามา คนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นได้ยินต่างก็ขนหัวลุก แต่พวกชาวบ้านกลับตะโกนกันอย่างตื่นเต้นราวกับว่าได้เห็นปาฏิหาริย์ยิ่งใหญ่อะไรแบบนั้น

“พวกคุณรีบไปเถอะ!”

จี้ไจ่เดินนำพวกเขาออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามองฉู่ลั่วอย่างเป็นห่วง

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ฉู่ลั่วบอกกับเขา

จี้ไจ่ถึงได้รีบนำทางพวกแขกรับเชิญออกไปอย่างโล่งใจขึ้นหน่อย

หลังจากมองพวกจี้ไจ่จนออกไปแล้ว ฉู่ลั่วก็หันหลังเดินไปทางกลุ่มคนพวกนั้น

เธอเดินไปอยู่ข้างแท่นสูง มองพวกชาวบ้านหยิบมีดออกมากรีดหัวใจของพวกเด็ก ๆ จนมีแต่เลือดนองเต็มไปหมด

แต่ในค่ายกล คนที่มาแทนที่พวกเขาคือกลุ่มคนสวมชุดเมื่อสมัยสาธารณรัฐหลายคน

พวกชาวบ้านหยิบมีดคมออกมาแล้วฟันไปอย่างโหดเหี้ยม

ส่วนหัว แขน และขาทั้งสองข้าง…

พวกเด็กถูกกรีดเอาหัวใจออกมา

พวกผู้ใหญ่ถูกหั่นออกเป็นห้าส่วน

ฉู่ลั่วไม่ได้ดูการบูชายัญนั้น แต่ค่อย ๆ เงยหน้ามองต้นไม้เซียน

เมื่อการบูชายันต์เริ่มต้น ใบไม้ของต้นไม้เซียนก็ดูเขียวชอุ่มมากยิ่งขึ้น

กิ่งก้านที่งอกงามก็ยิ่งงอกงาม ราวกับว่าจะเติบโตไปบดบังท้องฟ้าและดวงตะวัน

ในขณะเดียวกัน พลังหยินในสถานที่บูชายัญก็ยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ

วิญญาณเด็กที่ถูกทำร้ายอย่างโหดเหี้ยมถูกพลังหยินเหล่านี้โจมตีจนกลายเป็นผีร้าย ผู้ใหญ่ที่ถูกหั่นแบ่งเป็นห้าส่วนก็เช่นกัน

เหล่าผีร้ายมองพวกชาวบ้านกับกงป๋อชีที่กำลังบ้าคลั่งด้วยสายตากระหายเลือด

แต่ค่ายกลกักขังพวกเขาไว้ พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่ส่งเสียงกรีดร้องเท่านั้น

กงป๋อชีกวาดสายตามองพวกผีร้ายเหล่านั้นอย่างไร้อารมณ์ แล้วค่อย ๆ หันไปหาพวกชาวบ้าน เขายกสองมือขึ้นฟ้าพร้อมตะโกนว่า “ทุกคน ร่วมจิตภาวนาให้ต้นไม้เซียนคืนชีพ”

พวกชาวบ้านต่างคุกเข่าลงกับพื้น แม้แต่พวกที่เพิ่งฆ่าคนและควักหัวใจอยู่สด ๆ ร้อน ๆ ก็คุกเข่าลงอย่างเลื่อมใส หน้าผากจรดลงพื้นจนเปื้อนเลือดอุ่น ๆ ที่คลุ้งกลิ่นคาว

ฉากการแสดงความศรัทธาและนองเลือดนี้ ทำให้ฉู่ลั่วรู้สึกแปลกแยกเป็นอย่างมาก

ใครจะไปคิดว่าพวกชาวบ้านที่กำลังคุกเข่าสวดภาวนาพวกนี้ จะเป็นคนเดียวกันกับที่ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมโดยปราศจากความลังเลเมื่อครู่