เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 476 ขาดเด็กแค่คนเดียว

บทที่ 476 ขาดเด็กแค่คนเดียว

TW : มีฉากบรรยายการใช้ความรุนแรงกับสตรีมีครรภ์

บนแท่นสูงนั้น กงป๋อชีใช้สองมือรวบรวมพลัง ปากก็ท่องคาถาไปด้วย

ค่ายกลเปิดออกแล้ว พลังหยินพุ่งขึ้นฟ้าต่างมุ่งไปทางต้นไม้เซียนที่เขียวชอุ่ม

เหล่าผีร้ายที่ส่งเสียงกรีดร้อง ในชั่วพริบตาก็ถูกพลังที่แข็งแกร่งดูดเข้าไปในต้นไม้เซียน

ค่ายกลหยินยี่สิบสี่ทิศ…

โดยทั่วไป มันไม่ใช่ค่ายกลดูดกลืนวิญญาณ แต่เป็นค่ายกลรวมพลังหยิน เป็นสิ่งที่พวกผีร้ายเอาไว้ใช้ฝึกวิชาสายมารต่าง ๆ

ทว่ากงป๋อชีไม่ใช่ผู้บำเพ็ญสายมาร วิชาที่เขาใช้ล้วนเป็นวิชาของลัทธิเต๋า

งั้นเขาทำเพื่อ ‘ต้นไม้เซียน’ ต้นนี้งั้นเหรอ?

ฉู่ลั่วเงยหน้ามองต้นไม้เซียนที่ดูดกลืนผีร้ายกับเลือดสด ๆ ไป กิ่งก้านใบไม้ของมันมีการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิตแล้วสั่นสะเทือนไปในขณะที่ลมสงบ

“ต้นไม้เซียนคืนชีพแล้ว!”

ไม่รู้ว่าเป็นชาวบ้านคนไหนที่ตะโกนขึ้นมาอย่างดีใจ จากนั้นชาวบ้านทุกคนก็เงยหน้าขึ้นมองฉากนั้น

“ต้นไม้เซียนคืนชีพแล้ว”

กงป๋อชีเองก็มองต้นไม้เซียนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเช่นกัน เพียงแต่เขากับเหล่าชาวบ้านผู้เลื่อมใสนั้นตื่นเต้นต่างกันอยู่อย่างหนึ่ง ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภ

สายตาแบบนี้ ฉู่ลั่วเคยเห็นมาก่อนแล้ว

ชื่อหยางและซางหัวเองก็มีแววตาแบบเดียวกัน

เธอหันไปมองต้นไม้เซียนที่กิ่งก้านสั่นสะเทือนมากขึ้นเรื่อย ๆ กิ่งก้านของมันยิ่งงอกงาม ใบของมันก็ยิ่งสีสดเข้ม …เขียวขจีจนแทบจะกลายเป็นสีดำแล้ว

ในขณะที่กิ่งก้านมันสั่นสะเทือนราวกับจะมีชีวิตขึ้นมา การเจริญเติบโตของต้นไม้เซียนก็หยุดชะงักไป

สายตาของกงป๋อชีมีดมนลงทันที สีหน้าก็ดูมืดมนลงไปในชั่วพริบตา

ชาวบ้านที่เลื่อมใสศรัทธาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองต้นไม้เซียนที่คืนชีพนั้นสงบนิ่งด้วยท่าทีผิดหวัง

“นายท่านกงป๋อ ต้นไม้เซียน… ยังไม่คืนชีพเหรอ?”

กงป๋อชีเก็บอาการทางสีหน้าแล้วส่ายหน้าให้ชาวบ้าน “ยัง อาจจะเป็นเพราะการบูชายัญของเรายังแสดงความเลื่อมใสไม่มากพอ”

“พวกเราเอาเด็กดีที่สุด ฉลาดที่สุดสังเวยให้ต้นไม้เซียนไปแล้ว พวกเราแสดงความเลื่อมใสมากแล้วนะขอรับ”

พวกชาวบ้านโต้แย้ง

กงป๋อชีทอดถอนใจ “เพราะต้นไม้เซียนก็คือต้นไม้เซียน”

“พวกเราบูชายัญมาสามครั้งแล้วนะ!”

นายท่านกงป๋อแย้ง “ยังไม่พอ”

ชาวบ้านบางคนมองต้นไม้เซียนอย่างผิดหวัง

บางคนมองอย่างหวาดกลัว

บางคนมองเด็กที่อยู่บนแท่นสูงเหล่านั้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

จนในที่สุดก็มีคนถอนหายใจ “ฟังที่นายท่านกงป๋อบอก เราจะบูชายัญอีกครั้ง เพื่อคืนชีพต้นไม้เซียน!”

“อืม!”

“…หาเด็กอีกสิบหกคนเหรอ?”

“จะมีเด็กมากขนาดนั้นที่ไหนกัน?”

“ตอนนี้โลกภายนอกวุ่นวายขนาดนั้น คนที่ลูกหายไปก็เยอะมาก พวกเราต้องหาได้แน่”

พวกชาวบ้านหารือกันไปพลางเดินออกจากปรัมพิธี

บางคนเดินไปแบกศพของเด็กกลับบ้านตัวเอง ชาวบ้านบางคนก็ทำความสะอาดแท่นบูชา

ไม่นานนัก แท่นบูชาก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงกลิ่นเลือดที่รุนแรงในอากาศที่บ่งบอกว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นในสถานที่แห่งนี้

ป้าฮวาเดินเข้ามาสวมเสื้อคลุมให้กงป๋อชี “นายท่านคะ จะเผยแพร่ข่าวการกำจัดเรื่องความเชื่องมงายสู่ภายนอกต่อไหมคะ?”

“อื้ม”

“มีปรมาจารย์หายไปหลายคนแล้ว ทางลัทธิเต๋าอาจจะสังเกตเห็นได้”

“ภายในโลกที่วุ่นวายนี้ หากคนในลัทธิเต๋าไม่ปลีกตัวออกจากทางโลกก็คงจะไปปะปนอยู่ในโลกมนุษย์ ไม่มีใครสนใจพวกเขาหรอก”

“เผยแพร่ต่อไป”

ป้าฮวาพยักหน้า

กระทั่งกงป๋อชีกับป้าฮวาไปกันแล้ว แท่นบูชานั้นก็มีเพียงแค่ความเงียบงัน

ทันใดนั้น ต้นไม้เซียนก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ฉู่ลั่วพบว่าภาพลวงตาตรงหน้านี้เคลื่อนไปเร็วมาก ๆ ราวกับว่าห้วงเวลาได้ถูกคนที่ไม่มีตัวตนเลื่อนมันไปโดยที่เธอมองไม่เห็น

เพราะการบูชายัญ นับวันหมู่บ้านอิ๋งเซียงจึงตกต่ำลงเรื่อย ๆ

ถึงขนาดที่มีชาวบ้านบางคนอยากจะพาครอบครัวหนีไป แต่หลังจากถูกพบแล้วจับตัวกลับมา ทั้งครอบครัวก็ถูกลงโทษใต้ต้นไม้เซียน

พอไม่มีใครกล้าหนี ก็ไม่มีใครมาที่ใต้ต้นไม้เซียนตามอำเภอใจเช่นกัน จะมาเพียงแค่ตอนบูชายัญเท่านั้น

ภายใต้การดูแลจัดการของกงป๋อชี ก็ได้มีการบูชายัญอีกสองครั้ง แต่ต้นไม้เซียนก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทั้งสิ้น

นับวันพวกชาวบ้านก็ยิ่งหวาดกลัวต้นไม้เซียน ทั่วทั้งหมู่บ้านอิ๋งเซียงล้วนปกคลุมไปด้วยความมืดมน

ทุกครัวเรือนต่างก็มาผูกผ้าไว้

และในครั้งนี้…

กงป๋อชีก็ได้จัดงานบูชายัญขึ้นอีกครั้งแล้ว

ฉู่ลั่วมองหญิงตั้งครรภ์ท้องโตคนนั้นที่ถูกลากขึ้นไปบนแท่นบูชา หล่อนถูกปิดปากเอาไว้ มัดมือมัดเท้าแล้วถูกคนเอาไม้หามไปราวกับหมูตัวหนึ่งขึ้นไปวางบนแท่นบูชา

“อาเหมย ยังขาดเด็กไปอีกคน ขาดเด็กแค่คนเดียวเท่านั้น”

ในส่วนอื่นของค่ายกล ก็มีทั้งเด็กอายุไม่กี่ขวบและทารกเพิ่งคลอดไม่กี่เดือน

สถานการณ์แบบนี้ทำให้พวกเขาหวาดกลัวมาก ทั้งแท่นบูชามีแต่เสียงร้องไห้ของเด็กตัวเล็ก ๆ