เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 536 ปรมาจารย์ในบ้านไผ่
บทที่ 536 ปรมาจารย์ในบ้านไผ่
ช่วงเวลาที่สองพ่อลูกกำลังจะขยับตัวไม่ได้ เสียงกรีดร้องโหยหวนเหล่านั้นก็หายไปในทันที
ความมืดรอบตัวก็สลายไปด้วย แสงสีเหลืองนวลส่องลงมา เขาถึงเดินออกไปได้
“ปรมาจารย์ฉู่…”
แม้สองพ่อลูกตระกูลเฉินจะคาดเดาว่าฉู่ลั่วต้องเป็นคนทำลายแผนผังแน่นอน แต่พวกเขาก็ยังมองด้วยท่าทางกระตือรือร้น
ฉู่ลั่วเอ่ย “แผนผังถูกทำลายแล้วค่ะ”
พวกเขาสีหน้าประหลาดใจ
พ่อเฉินมองไปที่สมาชิกฝั่งทายาทคนที่สองอย่างดุร้าย “ปรมาจารย์ฉู่ครับ ในเมื่อท่านสามารถทำลายแผนผังได้แล้ว ไม่ทราบว่าพอจะมีวิธีให้พวกเขาได้รับกรรมไหมครับ?”
สมาชิกฝั่งทายาทคนที่สองมองสองพ่อลูก และหันไปหาฉู่ลั่วอย่างหวาดกลัว
“ไม่ต้องให้ฉันลงมือหรอกค่ะ” ฉู่ลั่วก้าวเข้ามา ความเย็นภายในบ้านหายไป “หลังจากแผนผังถูกทำลาย โชคที่พวกเขาแย่งไปจากพวกคุณจะค่อย ๆ หายไป ดวงชะตาของพวกคุณจะฟื้นคืนมา และพวกเขา…”
“เรื่องชั่วร้ายที่พวกเขาทำไว้มากมายตลอดหลายปีนี้ จะส่งผลสะท้อนกลับที่รุนแรง”
เฉินอันอี้ยังไม่ยอมแพ้ เขากัดฟันพูด “นั่นเบาเกินไป”
ทำร้ายครอบครัวเขาจนพบเจอโศกนาฏกรรมมาตลอด ปล่อยให้สูบเลือดสูบเนื้อ แล้วจะปล่อยให้พวกเขาเจอจุดจบง่าย ๆ แบบนี้เหรอ
“พ่อครับ พวกเราจะทำยังไงดี?”
อารองยังคงแน่วแน่ “ท่านปรมาจารย์บอกแล้ว แผนผังนี้ไม่มีใครทำลายได้ พูดไร้สาระอะไร!”
แววตาเย็นชาของเขากวาดมองเฉินอันอี้ “เป็นหมาที่เลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ หลายปีมานี้บ้านพวกเราเลี้ยงดูพวกแกไม่ดีเหรอ?”
“ในเมื่อพวกแกยืนกรานจะสู้กับตระกูลฝั่งเรา ก็อย่าอยู่ในเมืองหนานอีก!”
อารองตระกูลเฉินมองพวกเขาอย่างเหยียดหยาม “แค่ผู้หญิงนักต้มตุ๋นคนหนึ่ง พวกแกก็เชื่อเหรอ? ตระกูลฝั่งทายาทคนแรกเสื่อมถอยลงแล้วจริง ๆ ”
“นายท่าน นายท่าน…” ในที่ไกลออกไป ชายวัยห้าสิบปีแต่งกายด้วยชุดสูทวิ่งออกมาจากข้างนอกพร้อมสีหน้าที่มีแต่ความตื่นตระหนก “นายท่าน สวนดอกไม้ระเบิดแล้วครับ!”
อารองของตระกูลเฉิน “…ว่ายังไงนะ?”
“สวนดอกไม้ระเบิดครับ!”
สีหน้าอารองกลายซีดเผือด เขาเป็นลมล้มลงไปทันที
สวนดอกไม้เป็นจุดศูนย์กลางของแผนผังที่ท่านปรมาจารย์สร้างไว้ให้พวกเขาในตอนนั้น
สมาชิกฝั่งทายาทคนรองรีบพากันแบกลุงสองของตระกูลเฉินออกไป
สองพ่อลูกตระกูลเฉินเห็นภาพนี้ก็มีความสุขมาก
พ่อลูกตระกูลเฉินยังกังวลเล็กน้อย “ปรมาจารย์ฉู่ครับ พวกเขาจะเชิญปรมาจารย์มาอีกหรือเปล่า?”
ฉู่ลั่วมองแผ่นหลังที่จากไปด้วยความตื่นตระหนกก็ยกยิ้ม “แผนผังที่ทำให้พลังหยินเสียหายแบบนี้ ไม่ใช่ใครก็ทำได้”
เฉินอันอี้พูดเสียงเบา “แล้วถ้าพวกเขาเชิญปรมาจารย์ที่เชิญมาตอนนั้นล่ะครับ? ว่ากันว่าคนของลัทธิเต๋า มีชีวิตยืนยาวเหรอครับ? ถ้าปรมาจารย์ที่ทำร้ายคนคนนั้นยังมีชีวิตอยู่จะทำยังไง?”
“เขายังอยู่ก็ดีค่ะ แผนผังถูกทำลายแล้ว ผลกรรมต้องย้อนกลับไปหาเขาแน่นอน เขาเป็นคนสร้างแผนผัง การสะท้อนกลับจะรุนแรงกว่าคนของบ้านรอง”
ฉู่ลั่วมองสองพ่อลูกตระกูลเฉินที่แสดงสีหน้ากังวลออกมา “ถ้าเขามาอีกจริง ๆ คนแรกที่เขาจะจัดการก็คงเป็นฉันที่ทำลายแผนผังของเขา จัดการกับฉันเสร็จถึงจะเป็นคราวของพวกคุณ… ไม่ต้องกังวลค่ะ”
พ่อลูกตระกูลเฉิน “…”
รู้สึกเหมือนได้รับคำปลอบใจ แต่ก็เหมือนไม่ได้รับการปลอบใจยังไงไม่รู้
…
ภูเขาลึก
บ้านไม้ไผ่มีแสงไฟสว่าง
“อาจารย์” เด็กน้อยอายุเจ็ดแปดปีนอนคว่ำอยู่บนเตียง เขาทำตาโต พลางเอ่ยถามอย่างคาดหวังว่า “อาจารย์ พรุ่งนี้พวกเราออกจากเขาไปเที่ยวเล่นได้แล้วใช่ไหมครับ?”
ชายที่ถูกเรียกว่าอาจารย์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปลูบเส้นผมอ่อนนุ่มของอีกฝ่าย “แน่นอน อาจารย์รับปากเธอแล้ว ถ้าทำตามที่อาจารย์บอกเสร็จแล้ว อาจารย์ต้อง…”
ผู้ชายท่าทางเหมือนละทางโลกสวมชุดนักพรตลัทธิเต๋าสีกรมท่า แววตาดูไม่แยแสต่อโลกภายนอก
แต่ยังไม่ทันพูดจบ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง เลือดพุ่งขึ้นจากลำคอมาจนถึงเพดานปาก!
ชั่วพริบตา เส้นเลือดก็ปูดโปนขึ้นมาเต็มใบหน้าของเขา
อั้ก!
เลือดสดพ่นออกมาจากปาก กระจายเต็มหน้าลูกศิษย์
“อาจารย์ อาจารย์เป็นอะไรครับ?”
เด็กน้อยไม่ได้สนใจเลือดสดบนหน้าของตน แต่มองอาจารย์ด้วยความเป็นห่วง
ชายคนนั้นเบิกตโพล่ง เขาบีบมือซ้ายของเด็กชายเอาไว้ ก่อนจะใช้นิ้วแทนมีดกรีดลงไปบนผิวหนังของเด็กชาย
ขณะที่เด็กน้อยกำลังร้องไห้ เขาก็ฉีกเสื้อของเด็กออก เผยให้เห็นแผงอก และใช้เลือดเขียนลงไป
บนอกถูกวาดแผนผังเอาไว้
ชายคนนั้นวาดอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มีแสงสีแดงสว่างขึ้นมา
เมื่อเขียนขีดสุดท้ายเสร็จ
“อ๊ากกกกกก”
เด็กน้อยก็กรีดร้อง ดวงตาถลน ร่างกายบิดเบี้ยวหงิกงอเป็นก้อนกลม กระดูกในร่างกายราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นหักเป็นท่อน
“อา… อาจารย์”
มีร่องรอยจากการที่เด็กน้อยตะเกียกตะกายบนพื้นด้วยความเจ็บปวด จนกระทั่งค่อย ๆ แน่นิ่งไป
ในตอนที่เด็กน้อยกำลังกรีดร้องอย่างทรมาน ชายคนนั้นได้นั่งสมาธิ มือทั้งสองข้างประสานกัน เพื่อกดความเจ็บปวดจากผลสะท้อนกลับ
จนกระทั่งสีหน้าของเขากลับมาเป็นปกติ ถึงได้มองร่างที่ตายอย่างอนาถของลูกศิษย์ด้วยแววตามืดมน
ชายผู้นั้นมองลงไปจากมุมสูง ก่อนจะค่อย ๆ คุกเข่าลง ใช้มือปิดดวงตาที่ถลนออกมาเพราะความเจ็บปวดของเด็กชาย สีหน้าโศกเศร้าของเขาหายไป เหลือไว้เพียงความสังเวช “ศิษย์รัก อาจารย์จะต้องแก้แค้นให้เธอแน่ ไม่ว่าใครก็ตามที่พรากลูกศิษย์ของฉันไป ฉันจะไม่ปล่อยมันเอาไว้!”
ใครกันแน่ ที่กล้าทำลายแผนผังของเขา
ใครกันแน่ ที่กล้าพรากลูกศิษย์ไปจากเขา!?
YOU MAY ALSO LIKE
