เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 568 ผู้ชายธรรมดาที่มั่นหน้า

บทที่ 568 ผู้ชายธรรมดาที่มั่นหน้า

หัวหว่านที่มองอยู่ด้านข้างแอบกัดลิ้นในใจ นี่คือความรู้ที่พวกคนรวยเรียนรู้กันสินะ!

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหยกชิ้นนี้แกะสลักเป็นสัตว์อะไร แต่อีกฝ่ายกลับสามารถบอกเกี่ยวกับที่มาของของชิ้นนี้ได้มากมาย

สุดยอด!

เจ้าของแอ็กเคานต์ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งกำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินฉู่ลั่วพูดที่มาของหยก และวิธีจำแนกแล้ว

เขากำลังจะทำท่าเสแสร้งต่อไปอีกหน่อย ใครจะรู้ว่าถูกฉู่ลั่วขัดแบบนี้ เขาส่งเสียงไม่พอใจออกมาจากลำคอ ขึ้นไม่ได้ลงก็ไม่สุด

จึงได้แต่พูดย้ำออกมาอีกประโยคว่า “เธอรู้ไหมว่าของชิ้นนี้ราคาในตลาดอยู่ที่เท่าไหร่?”

ฮั่วเซียวหมิงเอ่ย “ก่อนหน้านี้หยกปัดเป่าที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์เหนือใต้ ราคาอยู่ที่สามสิบล้าน แต่ของเขา…”

“ของที่ฝังพร้อมศพ” ฉู่ลั่วเอ่ย

ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งที่เตรียมจะพล่ามต่อชะงักไป “ของฝังพร้อมศพอะไร?”

ฉู่ลั่วกล่าวต่อ “บนของฝังพร้อมศพมีพลังหยินของคนตาย ไม่เหมาะให้คนเป็นเอามาสวมไว้”

ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่ง “…”

เขาก้มหน้ามองจี้หยกที่ตัวเองสวมเอาไว้กับตัว ก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากลำคอ

[ฮ่า ฮ่า ฮ่า ของที่มีราคาที่สุดคือของที่ฝังพร้อมศพ!]

[ไม่สนใจหรอกว่าราคาเท่าไหร่ แต่ก็คงทำได้แค่เก็บซ่อนไว้นั่นแหละ]

[อี๋! ใส่ของที่ฝังพร้อมกับศพ จะมีผลกระทบอะไรหรือเปล่า?]

[แน่นอนอยู่แล้ว! ของที่ฝังพร้อมกับศพมีพลังหยินรุนแรงมาก โดยเฉพาะของที่ฝังพร้อมกับศพจากสถานที่บางแห่ง หลังหยินจะรุนแรงที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหยกเลือด ยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก]

ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งถอดจี้หยกออกจากคอ วางไว้บนโต๊ะ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ เขาอ่านข้อความเสียดแทงใจจากช่องไลฟ์สตรีม แต่กลับไม่ได้โกรธมากนัก “บ้านฉันไม่ได้มีแค่จี้หยกชิ้นนี้หรอกนะ ต่อให้หยกนี่จะเป็นของที่ฝังพร้อมศพ ก็น่าจะเป็นเพราะพ่อแม่ของฉันโชคไม่ดี ซื้อมาผิด”

ชาวเน็ตด่าทอไม่หยุด เขาก็แข็งค้างไปเล็กน้อย “ไม่เชื่อเหรอ? บ้านฉันมีวัตถุโบราณเยอะมากจริง ๆ พ่อแม่ของฉันชอบสะสมของพวกนี้”

[โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย ยังมีวัตถุโบราณอีกเยอะเหรอ? วัตถุโบราณที่บ้านนายจะมีสักเท่าไหร่เชียว จะมากกว่าในพิพิธภัณฑ์หรือเปล่า ถึงได้ชอบซื้อของพวกนี้มากเป็นพิเศษ? เชอะ รู้ไหมว่าวัตถุโบราณดี ๆ หน่อยราคาเท่าไหร่!]

[แนวป้องกันพังแล้ว แนวป้องกันพังแล้ว แนวป้องกันพังแล้วก็เริ่มเพิ่มเบี้ยในการใช้เล่นพนันให้ตัวเองไม่หยุด]

[ผู้ชายแบบนี้เจอมาเยอะแล้ว ทำเพื่อให้ตัวเองได้รับความเคารพ]

[เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจของตัวเขาเอง]

[มาดูเร็ว ความมั่นหน้าของใครร่วงลงพื้นไปหมดแล้ว! อ๊ะ ที่แท้ก็ของนายนี่เอง!]

[ฮ่า ฮ่า ฮ่า… วัตถุโบราณพวกนั้น ไม่รู้ว่าพวกเรามีคุณสมบัติพอจะได้เห็นหรือเปล่า! ล้อเล่นนะ!]

[พี่ชายเก่งมาก บ้านพี่ชายรวยมาก ไม่ทราบว่าน้องสาวจะไปดูวัตถุโบราณที่บ้านคุณได้ไหมนะ! ไม่ได้เหรอ! ไม่ได้ก็ช่างเถอะ! หัวสุนัข!]

[ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า…]

แต่เจ้าของแอ็กเคานต์ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งกลับเผยรอยยิ้มออกมา “คุณเจ้าของช่อง คุณพอจะรู้เรื่องวัตถุโบราณใช่ไหม?”

ไม่รอให้ฉู่ลั่วพูด เขาก็หัวเราะเยาะออกมา “ถ้าคุณเจ้าของช่องไม่รู้ก็ไม่เป็นอะไรนะ ในช่องไลฟ์สตรีมต้องมีคนรู้แน่นอน”

“ผมจะพาพวกคุณไปดู”

หนุ่มผมทองขับรถตรงไปยังร้านของครอบครัว “นี่คือร้านขายวัตุโบราณของบ้านผม”

ในร้านขนาดกะทัดรัดมีสมบัติล้ำค่ามากมายหลายอย่างถูกจัดแสดงอยู่ในตู้กระจก

ชุดน้ำชา เครื่องลายคราม ภาพวาดเก่าแก่ เหรียญเงินโบราณ ดาบสำริด…

เขาโบกมือใหญ่โต “นี่คือร้านของบ้านเรา อย่ามองว่ามันไม่ใหญ่ล่ะ เพราะมีคนมาที่ร้านของเราเยอะมาก”

“อันนี้รู้จักไหม? แจกันกระเบื้องของจักรพรรดิยงเจิ้งในสมัยราชวงศ์ชิง แม่ของผมต้องจ่ายไปห้าล้านกว่าหยวนถึงประมูลมาได้”

“ดาบสำริดเล่มนี้ ได้ยินพ่อของผมบอกว่าเป็นวัตถุโบราณจากสมัยจ้านกั๋ว ที่ประเมินค่าไม่ได้”

“ยังมีภาพวาดนี่อีก เป็นผลงานของกู้ข่ายจือ*[1]”

หนุ่มผมทองเดินมาตรงหน้าตู้กระจก และแนะนำของทีละชิ้น

ยิ่งแนะนำเท่าไหร่ สีหน้าของเขาก็ยิ่งภูมิใจมากขึ้นเท่านั้น

“ของพวกนี้ไม่มีทางเป็นของที่ฝังพร้อมกับศพหรอกนะ!”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ใช่ ของพวกนี้ไม่ใช่ของที่ฝังพร้อมกับศพ”

ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งหัวเราะอย่างได้ใจ “ผมว่าแล้ว!”

ฉู่ลั่วเอ่ยต่อ “แต่ว่ามันไม่ใช่ของจริงค่ะ”

ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่ง “…”

[1] กู้ข่ายจือ (顾恺之) เป็นจิตรกรที่ยอดเยี่ยมในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก