เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 570 คลังสมบัติระดับชาติ

บทที่ 570 คลังสมบัติระดับชาติ

เจ้าของแอ็กเคานต์ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งที่ตอนแรกกระวนกระวายอยู่ไม่สุข และรู้สึกว่าตัวเองเสียหน้าพลันเบิกตากว้าง “ของจริง พวกนี้น่ะเหรอ?”

เขาชี้ไปยังภาพวาดแบบเดียวกันที่อยู่ในตู้กระจกสำหรับจัดแสดง

“ค่ะ”

ทันทีที่ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งได้ยินก็รู้สึกได้ว่าเวลาเฉิดฉายของตนเองมาถึงแล้ว สามารถกู้หน้าคืนมาได้แล้ว

เขายกโทรศัพท์มือถือมาตรงหน้าตู้กระจก ก่อนจะอ่านป้ายแนะนำด้านล่าง “ภาพลั่วเสินฟู่!*[1] สมัยราชวงศ์ซ่ง!”

เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

รูปภาพอีกหลายรูปล้วนเป็นภาพลั่วเสินฟู่ทั้งสิ้น นอกจากยุคสมัยที่แตกต่างกัน ภาพวาดทั้งหมดล้วนเป็นภาพเดียวกัน แค่มองดูก็ไม่สามารถเห็นความแตกต่างได้

ฉู่ลั่วยกนิ้วขึ้นมาคำนวณ รวมกับคำตอบที่ฮั่วเซียวหมิงมอบให้ เธอจึงพยักหน้าท่าทางจริงจัง “ภาพวาดพวกนี้เป็นของจริงทั้งหมด”

เธอไม่ได้คิดจะทำนายถึงสิ่งของพวกนี้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าวัตถุโบราณในห้องนี้จะเป็นของจริงทั้งหมด

ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ก็ค่อนข้างใหญ่แล้ว!

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้ว บ้านผมไม่มีทางขายของปลอมหรอก ยังถือว่าคุณเทพธิดาตามีแวว รู้จักดูสินค้า!”

เขาอ่านความคิดเห็น ก่อนจะพูดอย่างอวดดี “ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าบ้านผมไม่ได้ขายของปลอม!”

แต่คนในช่องแสดงความคิดเห็นกลับไม่ยอมรับ เอาแต่บอกว่าเป็นของปลอม บางคนยังเริ่มเข้ามาด่าฉู่ลั่วในช่องไลฟ์สตรีมอีกด้วย

[เจ้าของช่องสมรู้ร่วมคิดใช่ไหม! เพื่อจะขายวัตถุโบราณ แต่คนเราไม่ว่าใครก็รู้ว่าวัตถุโบราณชิ้นเดียวไม่ได้มีหลายชิ้น เจ้าของช่องยังกล้าพูดว่าเป็นของจริงอีก]

[เจ้าของช่องรู้เรื่องวัตถุโบราณเหรอ? ได้ยินมาว่าเจ้าของช่องไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ!]

[แน่นอนว่าหนทางที่ดีที่สุดของเน็ตไอดอลคือการขายสินค้า แต่เจ้าของช่องไม่เหมือนคนอื่น เดินไปบนเส้นทางที่สูงกว่านั้น ก็คือการขายวัตถุโบราณ!]

[นี่ แฟนคลับของคุณเทพธิดาล่ะ? ตอนนี้คุณเทพธิดาจะควักกระเป๋าสตางค์พวกเธอออกมาแล้ว พวกเธอจะให้ไหม?]

[ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ในช่องไลฟ์สตรีมมีแต่พวกยาจก วัตถุโบราณแค่ชิ้นเดียวยังซื้อไม่ได้เลย!]

ฉู่ลั่วพูดขึ้นมาว่า “ต้นฉบับภาพวาดลั่วเสินฟู่ของกู้ข่ายจือสูญหายไปนานแล้ว แต่เพราะสถานะในวงการภาพวาดอักษรของเขา ทำให้จิตรกรที่มีชื่อเสียงในยุคโบราณมากมายจึงคัดลอกภาพวาดของเขาขึ้นมา”

“ภาพวาดลั่วเสินฟู่ที่เปิดเผยต่อสาธารณชนมีทั้งหมดเจ็ดภาพและมาจากสมัยราชวงศ์ซ่ง ถูกแยกไปเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์เจ็ดแห่งทั้งในและนอกประเทศ”

“แต่ภาพวาดเหล่านี้ ก็เป็นภาพที่ถูกคนอื่นคัดลอกมาเช่นกัน”

แม้จะไม่ใช่ของจริง แต่กลับมีมูลค่ามาก

ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งหัวเราะร่าอย่างมีความสุข เขาเดินไปตรงหน้าหยกอีกชิ้นหนึ่ง “อันนี้ของจริงหรือเปล่าครับ? บนนี้เขียนไว้ว่า ภาพวาดงานเลี้ยงยามราตรีของหานซีไจ่*[2] เป็นของจริงไหมครับ?”

ฉู่ลั่วจ้องมองอยู่สักพัก จากนั้นเธอจึงหันไปหาฮั่วเซียวหมิง

เขาออกความเห็น “ดูผ่านหน้าจอผมเห็นไม่ชัด แต่ดูจากลายเส้นเหมือนจะเป็นของจริง”

ฉู่ลั่วยกมือขึ้นมาคำนวณ ก่อนจะพยักหน้า “เป็นของจริง และ… เป็นของแท้ด้วย”

ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีม “…”

นี่มันการพลิกผันครั้งใหญ่อะไรกัน?

ตอนแรกคิดว่าจะได้เห็นคนถูกตบหน้า คิดไม่ถึงว่าหน้าของพวกเขาต่างหากที่ถูกตบดังเพียะ

ชาวเน็ตที่ไม่รู้เรื่องวัตถุโบราณ หรือไม่ก็ได้ข้อมูลมาจากช่องความคิดเห็น หรือไม่ก็ไปค้นจากในอินเทอร์เน็ต ต่างก็ตกใจจนพูดไม่ออก

ที่นี่นับเป็นแหล่งเก็บรวบรวมสมบัติของชาติได้เลยนะ!

ปลิดชีพอย่างบ้าคลั่งได้ยินว่าของเหล่านี้เป็นของจริง และเห็นราคาที่คาดเดากันในช่องแสดงความคิดเห็น เขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก

เขาพูดกับกล้องทันที “ผมกำลังมองหาคู่แต่งงาน เงื่อนไขไม่เยอะ แค่สูง 168 เรียนจบปริญญาโท ผิวขาวหน้าตาดี รูปร่างดี นิสัยดี ทำอาหารเป็น”

พูดสิ่งเหล่านี้จบ เขาก็หยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดาย “คุณเทพธิดา ถ้าคุณได้เรียนมหาวิทยาลัยละก็ ผมจะแต่งงานกับคุณแน่นอน แต่คุณ… แม้แต่ปริญญาตรีก็ยังไม่จบ ไม่สิ คุณไม่ได้เรียนปริญญาตรีด้วยซ้ำ!”

“เฮ้อ!”

ฉู่ลั่วหน้าตาสวยมากจริง ๆ

น่าเสียดาย…

นอกจากชาวเน็ตที่อวยจนเวอร์แล้ว ยังมีชาวเน็ตบางคนที่มุ่งมั่นกับการด่าฉู่ลั่วไม่หยุด

[เจ้าของช่องทุ่มสุดตัวเพื่อขายวัตถุโบราณเลยนะ!]

[ผลงานของแท้หายไปแล้ว แต่กลับไปเจอในร้านขายวัตถุโบราณเล็ก ๆ เหอะ เหอะ เหอะ!]

[ไม่ใช่สิ… พวกเธอไม่รู้สึกแปลกบ้างเหรอ? ในร้านวางของปลอมไว้ แต่ในลานบ้านกลับวางของจริงที่เป็นสมบัติของชาติ ไม่แปลกเหรอ?]

[ฉันคาดเดาได้อย่างหนึ่ง แต่ฉันไม่กล้าพูด]

[ไม่ใช่หรอก …ไม่ใช่หรอกมั้ง! ตอนนี้กำลังไลฟ์สตรีมอยู่นะ?]

[1] ภาพลั่วเสินฟู่! (洛神赋图) หรือภาพบทกวีของเทพธิดาแห่งสายน้ำ (The Picture of The Ode of the River Goddess) เป็นสมบัติล้ำค่าที่ถูกเก็บอยู่ในพิพิธภัณฑ์พระราชวังต้องห้ามในกรุงปักกิ่ง (จำนวน 2 ชุด) เป็นภาพเขียนลงสีบนผืนผ้าไหม เป็นม้วนหนังสือยาวเหมือนการ์ตูนในสมัยนี้ แต่มีเรื่องราวหลากหลาย แต่หายไปแล้ว สำเนาหลักที่ส่งต่อมาในตอนนี้จึงเป็นสำเนาสี่ชุดจากสมัยราชวงศ์ซ่ง (อีกสองชุดอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประจำมณฑลเหลียวหนิงและ Freer Gallery of Art ประเทศสหรัฐอเมริกา) ภาพลั่วเสินฟู่ เป็นภาพเขียนของจิตรกรในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก นามว่า “กู้ข่ายจือ” (顾恺之)

[2] ภาพวาดงานเลี้ยงยามราตรีของหานซีไจ่《韩熙载夜宴图》เป็นภาพวาดของจิตรกรนามว่า “กู้หงจง” ซึ่งเป็นจิตรกรในสมัยราชวงศ์ถังใต้ เป็นภาพวาดบนผืนผ้าไหม ปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์พระราชวังกรุงปักกิ่ง