เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 626 เข้าหมู่บ้านอีกครั้ง

บทที่ 626 เข้าหมู่บ้านอีกครั้ง

ฉู่ลั่วที่เย็นชาและห่างเหินมาตลอด แสดงความสามารถและความเป็นผู้นำออกมา

อีกด้าน จี้ไจ่ก็จัดการกับอุปกรณ์ของตนเอง พร้อมกับสวมชุดหูฟัง “ท่านเจ้านิกาย จำเป็นต้องติดต่อไปหาคนของลัทธิเต๋าที่อยู่บริเวณกำลังสนับสนุนหรือเปล่าครับ?”

“ฮวงจุ้ยของหมู่บ้านเหลี่ยงโถวสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์”

จี้ไจ่เข้าใจได้ในทันที “รอให้ตรวจสอบเรื่องนี้ชัดเจนก่อน ลัทธิเต๋าในเมืองอวิ๋นต้องได้รับการแก้ไข”

ขณะที่พูด สีหน้าของเขาก็มีแววดุร้ายขึ้นมาเล็กน้อย

ทุกคนที่อยู่บนรถมองหน้ากันไปมองกันมาอย่างตกใจ

ปรมาจารย์จี้ไจ่ก็แสดงสีหน้าที่ทำให้คนเห็นแล้วเลิ่กลั่กได้เหมือนกันสินะ

ท่านเจ้านิกาย!

ปรมาจารย์จี้ไจ่เรียกปรมาจารย์ฉู่ลั่วว่า ‘เจ้านิกาย’

คำเรียกนี้…

หลังจากฉู่ลั่วติดต่อเรียบร้อยแล้ว ก็โทรศัพท์ไปหาอีกหลายสาย

ทั้งตำรวจ โรงพยาบาล ยังมีโทรไปหาสำนักงานอะไรสักอย่างด้วย

จนกระทั่งใกล้ถึงหมู่บ้านเหลี่ยงโถว ฉู่ลั่วถึงได้หยุดการติดต่อ เธอหันหน้ามาพร้อมยื่นยันต์ให้ปึกหนึ่ง

“หนึ่งคนต่อหนึ่งแผ่น”

เฉียวโจวรีบแจกจ่ายทันที

ฉู่ลั่วเตือนอีกครั้ง “ตามมาอย่างใกล้ชิด อย่าวิ่งไปไหน ไม่ว่าเห็นอะไรอย่าตกใจนะคะ”

เฉียวโจวพยักหน้าอย่างแรง “เข้าใจแล้วครับ พวกเราจะเป็นเหมือนโดรนถ่ายภาพที่ไร้ความรู้สึกเลยครับ”

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อได้ยินฉู่ลั่วพูดเตรียมการอย่างรัดกุม เลือดของเขาถึงได้เดือดพล่านขึ้นมา

รถหยุดลงด้านนอกของหมู่บ้านเหลี่ยงโถว ฉู่ลั่วกับจี้ไจ่พาคนของรายการลงจากรถไปพร้อมกัน

ไกลออกไปมีรถประมาณสิบกว่าคัน รออยู่ตรงนั้น

ซู่เซี่ยงหยางวิ่งเหยาะ ๆ มาหา “หมู่บ้านเหลี่ยงโถวถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีแมลงวันหลุดรอดออกไปได้แม้แต่ตัวเดียว”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “เห็นคนออกมาหรือเปล่าคะ?”

“ไม่มี”

ฉู่ลั่วพยักหน้า ก่อนจะบอกกับคนของรายการ “ทำตามที่แจ้งไปก่อนหน้านี้นะคะ”

“เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้วครับ”

ฉู่ลั่วมองฉู่จิง “…มีอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มี”

“ดีค่ะ คนอื่นเตรียมพร้อมรับคำสั่งนะคะ หลังได้ข้อมูลแล้ว ฉันจะแจ้งให้พวกคุณทราบ”

คนกลุ่มหนึ่งเดินตรงไปยังหมู่บ้านเหลี่ยงโถว

ช่วงที่พวกเขาออกไปเป็นตอนเช้าตรู่ ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงแล้ว ข้างหน้าหมู่บ้านกำลังครึกครื้น

“ยัยลูกชู้ ยัยลูกชู้”

“ยัยใบ้ ไม่พูดจา มีแม่เป็นกางเกงเปิดก้น”

“แม่เป็นกางเกงเปิดก้น”

“ยัยใบ้ ยัยใบ้…”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยัยนี่โคตรโง่เลย”

เพิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน ก็เห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นถูกล้อมอย่างโหดร้ายยิ่งกว่าเมื่อสองวันก่อน

เด็กผู้ชายหลายคนเอาก้อนหินมาปาใส่ บางคนที่ล้อมรอบตัวเธอเอาไว้พากันร้องเพลงด่า

แต่เมื่อเห็นคนของรายการปรากฏตัว เด็กทุกคนก็หยุดชะงัก พริบตาเดียวก็วิ่งหนีออกไปหมดแล้ว

เหลือเพียงเด็กผู้หญิงที่ล้มอยู่บนพื้น เธอรีบเก็บของกินบนพื้นขึ้นมายัดลงไปในกระเป๋าเสื้อสกปรก ก่อนจะก้มหน้าวิ่งออกไป

แต่วิ่งไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ถูกฉู่ลั่วคว้าไหล่เอาไว้

เด็กหญิงตัวน้อยพยายามดิ้นรน ปากส่งเสียงร้องไห้โฮ ดวงตากลมโตมองฉู่ลั่วด้วยความหวาดกลัว

ผ่านไปสักพักหนึ่ง ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ก็ล้อมวงเข้ามา

ผู้ใหญ่บ้านก็วิ่งเข้ามาพร้อมใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม “ทุกท่าน ยังมีธุระอะไรเหรอครับ?”

เฉียวโจวรีบพูดด้วยท่าทางอ่อนโยน “คืออย่างนี้ครับ แขกรับเชิญของพวกเราได้รับบาดเจ็บ หวังว่าพวกคุณจะออกมาขอโทษด้วยครับ”

“แม่หนูน้อยที่ชื่อฉู่หร่านคนนั้นใช่หรือเปล่า?”

“ใช่ ใช่ ใช่ เธอนั่นแหละครับ”

ผู้ใหญ่บ้านมองกล้อง

“ฉู่หร่านได้รับบาดเจ็บแล้ว ครอบครัวของเธออยากให้ชาวบ้านขอโทษ นี่ไม่ใช่การถ่ายทอดสดนะครับ แค่จะอัดวิดีโอขอโทษของพวกคุณส่งให้เธอเท่านั้น และเพื่อให้คนในครอบครัวเธอสบายใจ”

“ไม่ใช่การถ่ายทอดสดสินะ!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านลึกขึ้นเรื่อย ๆ เขาหันไปตะโกนบอกชาวบ้าน “ไม่ใช่ถ่ายทอดสด แค่ถ่ายวิดีโอขอโทษน่ะ!”

สีหน้าเคร่งเครียดของชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ผ่อนคลายลงทันที พวกเขาต่างเผยรอยยิ้มออกมา

ผู้ใหญ่บ้านเป็นแกนนำ พาพวกเขามาพูดด้วยน้ำเสียงฟังดูดี “แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเรา”

“แค่รับผิดก็จบเหรอ? ขอโทษด้วยสิ” ฉู่จิงเดินเข้าไปพร้อมสีหน้าโกรธเคือง มือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้อของผู้ใหญ่บ้าน “ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ต่อหน้ากล้อง พวกเราไว้หน้าพวกนาย ตอนนี้ปิดกล้องแล้ว ฉันจะบอกอะไรให้นะ ไม่ใช่แค่ขอโทษ แต่ต้องชดใช้ด้วย”

ผู้ใหญ่บ้านรีบจับข้อมือของฉู่จิง “ได้ ได้ ได้ ขอโทษ ขอโทษ ชดใช้ ชดใช้ พวกเราตกลงครับ”

“คุณปล่อยผมก่อน ผมจะไปเตรียมขอโทษและชดใช้”

ฉู่จิงปล่อยมือ ก่อนจะปัดมือด้วยสีหน้ารังเกียจ “ภูเขาแม่น้ำยากแค้น หล่อเลี้ยงคนดื้อรั้น*[1] ชิ!”

ผู้ใหญ่บ้านก้มหน้าประจบเอาใจ แต่ในแววตามีความโหดร้ายแฝงอยู่

เขานำทางฉู่ลั่วกับคนอื่น ๆ ไปที่หน้าบ้านพัก “ตอนนี้ทุกท่านพักผ่อนอยู่ที่นี่สักครู่นะครับ ผมจะไปเตรียมการก่อน”

“ยังไม่ตามมาอีก!” เขากวักมือเรียกเด็กผู้หญิงที่ฉู่ลั่วจับไหล่เอาไว้

หลังจากผู้ใหญ่บ้านปรากฏตัว เด็กหญิงก็เงียบลงและตัวสั่นอยู่ด้านหลังฉู่ลั่ว อยากวิ่งหนีแต่ก็ถูกฉู่ลั่วจับไหล่เอาไว้

เมื่อผู้ใหญ่บ้านพูด เธอก็ตัวสั่นจะวิ่งเข้าไปหาเขา แต่ฉู่ลั่วก็ไม่ยอมปล่อย “ผู้ใหญ่บ้าน ก่อนหน้านี้คุณเคยพูดว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้ ทำไมวันนี้ยังเกิดเหตุการณ์เหมือนเดิมอีก”

ผู้ใหญ่บ้านขอโทษอีกครั้ง แต่ไม่ได้พูดเรื่องพาตัวเด็กผู้หญิงไปอีก เขาหันหลังเดินจากไป

[1] ภูเขาแม่น้ำยากแค้นหล่อเลี้ยงคนดื้อรั้น (穷山恶水出刁民) หมายถึง สภาพแวดล้อมที่ไม่ดีย่อมหล่อเลี้ยงคนไม่ดีขึ้นมา