เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 627 ขอโทษ
บทที่ 627 ขอโทษ
เมื่อผู้ใหญ่บ้านจากไป นอกจากจี้ไจ่กับฉู่ลั่ว คนอื่นต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง
เฉียวโจวลูบหัวใจที่เต้นอย่างบ้าคลั่ง “ก่อนหน้านี้ไม่ทันสังเกตเลยว่าหมู่บ้านนี้มีปัญหาขนาดนี้”
มีปัญหาแค่คนสองคนไม่น่ากลัวอะไร ที่น่ากลัวคือมีปัญหากันทั้งหมู่บ้าน!
“ผู้กำกับเฉียว ไม่มีสัญญาณครับ” ทีมงานหยิบโทรศัพท์ออกมา “เมื่อกี้สัญญาณยังเต็มอยู่เลย แต่จู่ ๆ ก็ไม่มีสัญญาณแล้วครับ”
“ถูกตัดสัญญาณแล้วล่ะ” เฉียวโจวก็มองมือถือของตนเอง ไม่มีสัญญาณเช่นกัน
“ท่านปรมาจารย์ พวกเราจะรออยู่แบบนี้เหรอครับ?”
ฉู่ลั่วยื่นของกินจำนวนหนึ่งให้เด็กหญิงที่ยืนบิดไปมาอยู่ข้าง ๆ พลางมองดูเธอกัดผลไม้คำเล็ก ๆ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองอย่างระมัดระวังเป็นครั้งคราว
“แกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วรอไปก่อนค่ะ ดูว่าพวกเขาจะทำอะไร”
…
“ผู้ใหญ่บ้าน เปิดเครื่องตัดสัญญาณแล้วครับ” ชายร่างผอมคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย “ถึงจะมีผู้หญิงมาไม่กี่คน แต่คนที่สวยที่สุดคนนั้น เป็นของผมนะ”
ผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่อาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้านก้าวออกมายกกำปั้นขึ้น “ฉันคุยกับผู้ใหญ่บ้านแล้ว ผู้หญิงคนนั้นเป็นของฉัน”
“แกมีสิทธิ์อะไร?”
“ถูกต้อง ผู้หญิงสวยขนาดนั้น นายรั้งไว้ได้ไหม?”
มีเสียงดังไปทั่วทั้งโถงบรรพบุรุษ
“เสียงดังเอะอะอะไรกัน!” ผู้ใหญ่บ้านตะคอกเสียงดัง “รอจัดการพวกนั้นเสร็จค่อยว่ากัน”
…
เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที
ฉู่ลั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้กลางลานบ้านพักเบื้องหน้าโต๊ะหนึ่งตัวที่มีของกินอยู่หลายอย่าง
เด็กผู้หญิงนั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง มือทั้งสองข้างถือแอปเปิลไว้หนึ่งลูก กัดเข้าไปคำเล็ก ๆ กัดไปก็มองพวกเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไปด้วย
ฉู่ลั่วเอ่ยเสียงเรียบ “พลังหยินบนตัวเธอรุนแรงมาก”
เด็กผู้หญิงร้อนรนจนรีบตะบี้ตะบันกิน “กร้อม กร้อม กร้อม!”
ฉู่ลั่วพูดต่อ “พลังหยินนี้ไม่ใช่ของเธอ และไม่ใช่หนี้กรรมที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดด้วย”
“กร้อม กร้อม กร้อม!”
ฉู่ลั่ว “เธอ…”
“เราไม่คุยกับเด็กแบบนั้นกันนะครับ” จี้ไจ่เดินเข้ามา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เพื่อนตัวน้อย หนูบอกพี่ชายหน่อย ว่าพลังหยินพวกนี้บนตัวหนูมาจากที่ไหน?”
เด็กหญิงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “กร้อม กร้อม กร้อม!”
จี้ไจ่พยายามครั้งแล้วครั้งเล่า ฉู่จิงก็เดินเข้ามา
อยู่ห่างจากโรงพยาบาล ห่างจากฉู่หร่าน ความรู้สึกหวาดกลัวอย่างหาสาเหตุไม่ได้ของเขาหายไปไม่น้อย
ราชาภาพยนตร์ออกความเห็น “ตอนที่ผมเพิ่งเดบิวต์ เคยเข้าร่วมรายการวาไรตี้เกี่ยวกับเด็กเล็กมาก่อน มา ผมคุยเอง…”
จี้ไจ่หลีกทางให้ ฉู่จิงคุกเข่าลง ให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกันกับเด็กหญิง “สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อฉู่จิง หนูชื่ออะไรเหรอ?”
เด็กหญิงที่กำลังตั้งใจกัดแอปเปิลหยุดการเคลื่อนไหวลงทันที
เธอเงยหน้าขึ้นมาท่ามกลางเส้นผมสกปรกรุงรัง
ถุย!
เด็กสาวถุยแอปเปิลใส่หน้าฉู่จิง ท่ามกลางความตกตะลึง แอปเปิลในมือน้อย ผลไม้ในตระกร้าบนโต๊ะ ทั้งหมดถูกหยิบมาปาใส่เขา
เธอปาผลไม้ไป พร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องไปด้วย
ฉู่จิง “…”
“คุณพูดอะไรกับเธอ ทำไมเธอถึงได้โต้ตอบรุนแรงขนาดนี้!?”
เด็กสาวตัวน้อยคนนี้ขี้กลัวมาก เห็นเธอถูกรังแกตั้งสองครั้ง แต่ก็ไม่เคยตอบโต้เลย
ฉู่จิงคนนี้ทำอะไรกันแน่ ถึงทำให้เด็กสาวตัวน้อยตอบโต้อย่างรุนแรงขนาดนี้ได้！
ฉู่จิงตอบ “ผมไม่รู้ ผมก็แค่แนะนำตัวเอง แล้วถามว่าเธอชื่ออะไรแค่นั้นเอง?”
เขากุมศีรษะที่ถูกของปาใส่จนเจ็บ แล้วถอยหลังไปอีกด้านหนึ่ง
ทีมงานรายการหลายคนเข้ามาปลอบโยนเด็กหญิงด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย ใช้เวลาสักพักกว่าจะทำให้เธอสงบลงได้
แต่ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นฉู่จิง ในดวงตาเล็ก ๆ นั้น จะเต็มไปด้วยความโกรธแค้นชิงชัง
ราวกับว่าเธอจะกลายร่างเป็นสัตว์ร้ายกระโจนเข้ามากัดเขาได้ในพริบตา
ฉู่จิง “…”
ฉ… ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเชียวเหรอ?
ก่อนหน้านี้ เขาได้รับความชื่นชอบจากพวกเด็ก ๆ มากไม่ใช่เหรอ?
“โธ่เอ๊ย ทำไมถึงได้วุ่นวายแบบนี้นะ!” ผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามา “เสี่ยวยา เธอก่อเรื่องวุ่นวายอีกแล้วใช่ไหม”
หลังจากดุเสี่ยวยาสองสามประโยค เขาก็หันมาขอโทษพวกฉู่ลั่ว “เด็กคนนี้ไม่มีคนอบรมสั่งสอน เป็นเด็กจากในป่าในเขาน่ะครับ”
“พวกเราติดต่อชาวบ้านเหล่านั้นเอาไว้แล้ว พวกคุณอยากถ่ายวิดีโอขอโทษก็ถ่ายได้เลย ส่วนเรื่องค่าชดเชยก็คุยเรียบร้อยแล้วครับ พวกเราไปกันเถอะ”
ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มใสซื่อบริสุทธิ์ แต่เมื่อกวาดสายตามองผู้หญิงหลายคนที่อยู่ในลานบ้าน ก็ชะงักไปเล็กน้อย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉู่ลั่ว ความโลภในสายตาอีกฝ่ายนั้นซ่อนอย่างไรก็ไม่มิด
ทุกคนต่างก็เห็น แต่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น เพียงเดินตามเขาไปรวมตัวยังสถานที่ชุมนุม
“ผู้ใหญ่บ้าน ทำไมในหมู่บ้านถึงไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตเลยครับ?” เฉียวโจวตั้งคำถามตามที่ได้ปรึกษากันมาก่อนหน้านี้
ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจ “พื้นที่ชนบทเช่นนี้ อินเทอร์เน็ตไม่เสถียรเป็นเรื่องปกติครับ ผ่านไปสักพักเดี๋ยวก็ดีเอง”
จนกระทั่งพวกเขาเดินผ่านท้ายหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังภูเขาอีกลูกหนึ่ง
เฉียวโจวถึงเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง “ผู้ใหญ่บ้าน แค่ขอโทษเท่านั้นเอง ต้องเดินมาไกลขนาดนี้เลยเหรอ?”
ผู้ใหญ่บ้านยังคงมีรอยยิ้มเต็มดวงหน้า “ยังไงเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของคนในหมู่บ้านของเรา จำเป็นต้องจริงจังสักหน่อยครับ พวกเราต้องไปยังสถานที่ที่ยิ่งใหญ่ เพื่อทำการขอโทษอย่างจริงใจ”
“ไม่นานก็ถึงแล้วครับ”
YOU MAY ALSO LIKE
