เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 631 ฝ่าฝืนสวรรค์

บทที่ 631 ฝ่าฝืนสวรรค์

ฝ่าฝืนสวรรค์คือวิชาต้องห้ามที่เหนือจินตนาการ!

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมภูเขาแม่น้ำถึงสลับกัน หยินหยางไม่เป็นหนึ่งเดียว

ฝ่าฝืนสวรรค์ ยากดุจพลิกฟ้าในตำนานของลัทธิเต๋า มันยากเย็นราวกับย้ายภูเขาถมทะเล

คนของลัทธิเต๋าที่อยู่ในองค์กรหลายคน ต่างก็เดินเข้ามาดูวิชาต้องห้ามตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ด้วยความสามารถของพวกเราในตอนนี้ จะทำลายวิชาฝ่าฝืนสวรรค์ได้หรือไม่?”

นี่คือ…

จี้ไจ่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “ผมจะลองดูครับ”

ทุกคนถอยหลังออกไป รวมทั้งฉู่ลั่วด้วย

ซู่เซี่ยงหยางเดินมาหยุดตรงหน้าฉู่ลั่ว “วิชาต้องห้ามนี้ร้ายกาจมากเลยเหรอครับ?”

“วิชาต้องห้ามเทียมเซียน มีแต่คนที่บำเพ็ญไปจนขั้นที่เป็นเทียมเซียนเท่านั้น ถึงจะใช้วิชาต้องห้ามแบบนี้ได้”

เทียมเซียน！

ซู่เซี่ยงหยางตื่นตระหนก “คุณทำลายได้ไหม?”

“ได้ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น…”

เธออธิบายแทนคำปฏิเสธ “จี้ไจ่เป็นศิษย์ของสำนักหยินหยาง สืบทอดค่ายกลต้องห้ามมาตั้งแต่บรรพบุรุษ เขามีพรสวรรค์ทางด้านนี้ค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยางมองตรงไปข้างหน้า

เฝ้ามองจี้ไจ่หยิบยันต์สิบกว่าแผ่นออกมาจากกระเป๋ากางเกง ปากท่องคาถาปล่อยยันต์ลอยขึ้นกลางอากาศกระจายออกไปสิบกว่าทิศทาง กลายเป็นค่ายกลรูปร่างประหลาด

วินาทีต่อมา เขากัดนิ้ว แล้วรีบวาดยันต์ลงบนค่ายกลต้องห้ามตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

อักขระกระจายไปตามค่ายกลต้องห้าม ก่อนจะกลายเป็นค่ายกลขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่

“ค่ายกลคู่เทพเจ้าภูตผี”

คนที่รู้จักต่างร้องอุทานออกมา พวกเขามองจี้ไจ่อย่างไม่อยากจะเชื่อ “เขาสามารถสร้างค่ายกลคู่เทพเจ้าภูตผีได้จริง”

“สมกับเป็นจี้ไจ่!”

คนรุ่นใหม่หัวกะทิของลัทธิเต๋า

ยิ่งเขียนอักขระลงไปเท่าไหร่ สีหน้าของจี้ไจ่ก็ยิ่งซีดลงเท่านั้น ร่างกายของเขาสั่นไปทั้งตัว

“พลังวิญญาณของเขาจะรับมือไหวไหม?”

มีบางคนเห็นว่ามุมปากของจี้ไจ่มีเลือดสด ๆ ไหลออกมา ตามมาด้วยโลหิตไหลออกมาจากดวงตา…

“ค่ายกลคู่เทพเจ้าภูตผี ไม่ได้วาดออกมาได้ง่าย ๆ”

“จะห้ามไว้ไหม?”

“เข้าไปห้ามตอนนี้ เขาจะยิ่งบาดเจ็บหนัก!”

ทุกคนทำได้เพียงดูจี้ไจ่วาดยันต์จนถึงขีดเส้นสุดท้าย กระทั่งเขากระอักเลือดออกมาจากปาก

ร่างกายทั้งร่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง ก่อนถูกคนข้าง ๆ ประคองเอาไว้

เขาผลักคนที่อยู่ด้านข้างออก แล้วใช้เลือดสดที่นิ้วแตะลงไปตรงกลางค่ายกลเบา ๆ พร้อมกับตะโกน

“สลาย!”

จากนั้นก็มีเสียงบางอย่างแตกดังขึ้นมาอย่างชัดเจน

วิชาต้องห้ามถูกทำลายแล้ว!

จี้ไจ่เผยรอยยิ้มออกมา ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะมืดสนิท …เขาหมดสติไป

คนที่อยู่ด้านข้างรีบประคองไว้ “จี้ไจ่ จี้ไจ่…”

ฉู่ลั่วเอ่ย “เขาเสียพลังวิญญาณเยอะเกินไปเลยหมดสติค่ะ ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไร”

“แล้วเขา…”

เธอยกมุมปาก “ยินดีกับเขาด้วย ฝีมือเขาบรรลุไปอีกขั้นแล้ว”

“…”

คนที่ตอนแรกยังเป็นห่วงมาก ตอนนี้กลับมองจี้ไจ่ที่สลบอยู่ด้วยความอิจฉา

ในยุคสมัยที่พลังวิญญาณลดน้อยลง นักพรตคนหนึ่งอยากบรรลุได้สักขั้นเป็นเรื่องยากขนาดไหน?

จี้ไจ่ที่ก้าวหน้ากว่าคนอื่นอยู่แล้ว ได้บรรลุไปอีกขั้น ยิ่งเพิ่มความห่างชั้นไปอีกเท่าไหร่?

“เอาละ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้กันนะ” ซู่เซี่ยงหยางพาทุกคนเดินเข้าไปในถ้ำ

ภายในมืดมาก แต่ยังได้ยินเสียงเครื่องมือกระทบกัน

“อยู่ข้างใน”

ทุกคนวิ่งตามเสียงไป ด้วยแสงไฟสว่างอยู่ตรงด้านในสุดของถ้ำ พวกเขาสามารถมองเห็นบรรยากาศด้านในได้อย่างชัดเจน

ทุกคนต่างก็ตกใจกับภาพที่อยู่ตรงหน้า

“เดรัจฉาน!”

บางคนกัดฟันก่นด่าออกมา จากนั้นจึงรีบถอดเสื้อคลุมกับเสื้อเชิ้ตของตนเองออก เอาไปคลุมบนร่างของผู้หญิงที่เปลือยเปล่า

ภายในถ้ำมีผู้หญิงอยู่ยี่สิบกว่าคน มือเท้าทั้งสองข้างถูกล่ามเอาไว้ด้วยโซ่เหล็ก

แม้จะเห็นคนเข้ามา แต่พวกหล่อนกลับนิ่งเฉย ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

และในมุมถ้ำมีศพกองอยู่หลายสิบศพ บางศพเหลือแต่กระดูกไปแล้ว บางศพยังตายได้ไม่นาน

ฉู่ลั่วเดินไปตรงหน้าผู้หญิงผอมแห้งคนหนึ่งตรงมุมถ้ำ ค่อย ๆ คุกเข่าลง ยื่นมือออกไปเปิดผมยุ่งเหยิงของผู้หญิงคนนั้นออก

ผู้หญิงมองเธอนิ่ง ดวงตาของเธอว่างเปล่า ราวกับคนโง่

ฉู่ลั่วถอดเสื้อคลุมของตนเองออกแล้วคลุมลงบนตัวเธอ “ฉันคือฉู่ลั่ว”

ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย “พ่อแม่ของคุณให้ฉันมารับคุณค่ะ”

ผู้หญิงที่ตอนแรกไม่มีสติรับรู้อะไร เมื่อได้ยินประโยคนี้ เธอก็ร้องไห้โฮออกมา เธอพยายามดิ้นรนอย่างหนัก ด้วยมือที่ถูกล่ามโซ่ของเธอ

ฉู่ลั่วเอ่ย “ลูกสาวของคุณอยู่ข้างนอก เธอยังมีชีวิตอยู่”

ผู้หญิงร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

เสียงสะอื้นนี้ราวกับปลดปล่อยความรู้สึกของทุกคน เหล่าหญิงสาวที่นิ่งเฉยมาตลอดราวกับสูญเสียจิตวิญญาณต่างพากันร่ำไห้ออกมา

เหล่าผู้เสียหายคร่ำครวญอย่างหมดจิตหมดใจ ทำเอาเหล่าผู้เฝ้ามองปวดร้าวตามไปด้วย