เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 643 ความทรงจำกลิ่นกุหลาบ

บทที่ 643 ความทรงจำกลิ่นกุหลาบ

“ถ้ามีใครในโรงเรียนรังแกเธอ ให้โทรบอกพี่รอง เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“ม.ปลายไม่เหมือน ม.ต้น ไม่ต้องไปสนใจพวกผู้ชาย”

“เข้าใจแล้วค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ!”

รถหรูสีดำจอดอยู่หน้าโรงเรียนอย่างมั่นคง ฉู่หร่านเปิดประตูรถยิ้ม ๆ “พี่รอง หนูไปรายงานตัวก่อนนะคะ”

พูดจบก็วิ่งไปทางโรงเรียน

ฉู่จิงดันแว่นดำอย่างระอา กำลังจะขับรถออกไป แต่ก็เหลือบไปเห็นเอกสารที่ถูกทิ้งไว้บนที่นั่งข้างคนขับ

“ยัยเด็กซุ่มซ่าม”

เขาหยิบเอกสารแล้วเดินไปทางโรงเรียน

รั้วโรงเรียนมัธยมปลายเปี่ยมไปด้วยความเยาว์วัยมีชีวิตชีวา ทำเอาฉู่จิงที่เพิ่งจบมหาวิทยาลัยคลี่ยิ้มด้วยความคิดถึง

เขาเลี้ยวผ่านหัวมุม…

“โอ๊ย!”

ร่างหนึ่งชนกับเขาอย่างจัง พร้อมกลิ่นหอมจากดอกไม้ และกุหลาบที่กระจัดกระจายไปทั่ว

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ”

เสียงใสกังวานดังขึ้น

ฉู่จิงก้มหน้า เห็นเด็กสาวในชุดนักเรียนสีฟ้าขาวล้มจ้ำเบ้ากับพื้น

เธอไม่สนว่าตัวเองล้มแล้วรีบเก็บดอกกุหลาบบนพื้นทีละก้าน

ฉู่จิงก้มลงช่วยเก็บดอกกุหลาบ

ใต้แว่นดำ ภาพทุกอย่างถูกคลุมด้วยความมืด

ฉู่จิงจ้องมองใบหน้าเด็กสาวครู่หนึ่ง ตวัดนิ้วเกี่ยวแว่นดำลงมา ถึงมองเห็นคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

ดวงหน้าที่เจือความไร้เดียงสาอย่างเด็กสาวแรกรุ่น กระนั้นแววสวยสะพรั่งได้ฉายออกมาแล้ว

ปอยผมบนหน้าผากปลิวไสวน้อย ๆ ท่ามกลางสายลม

เมื่อแหงนสายตา ดวงตาคู่นั้นวาววามราวกับมองทะลุเข้าไปในใจคน

“ขอบคุณค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่เมื่อกี้ชนคุณ”

ฉู่จิงกำลังโต้ตอบ แต่มือถือของเธอพลันดังขึ้น ทันทีที่กดรับก็เอ่ยขึ้นทันควัน “มาแล้ว ๆ ดอกไม้มาแล้ว”

กดวางสายปุ๊บ เด็กสาวก็กอดกุหลาบช่อใหญ่วิ่งออกไป วิ่งไปพลางหันมาเอ่ยไปพลาง “ขอโทษนะคะอาจารย์!”

เอ่ยจบก็วิ่งไปไกลจนมองไม่เห็นเงา

ฉู่จิง “…”

อาจารย์?

เขาเหรอ

ชายหนุ่มก้มมองการแต่งตัวของตัวเอง แบรนด์เนมทั้งตัว ดูยังไงก็ไม่เหมือนการแต่งตัวของอาจารย์!

“พี่รอง มองอะไรอยู่คะ”

ฉู่หร่านวิ่งเข้ามา

“เจ้าเด็กเบ๊อะ ฉันเอาเอกสารมาให้เธอ” ฉู่จิงใช้เอกสารตีหัวน้องสาวเบา ๆ

…

ฟู่ว

ฉู่จิงเบิกตาโพล่ง เขาลุกจากโซฟาเดี่ยวเดินไปห้องน้ำ ส่องกระจกไปพลางรำลึกถึงอดีต

นั่นเป็นครั้งเดียวที่เขาได้พบจั่วโยวโยว

พริบตาอันตราตรึง

ตอนนั้น เขาไม่รู้จักชื่อเธอด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้…

เขากลับพบว่าตัวเองจำได้ชัดเจนแม้กระทั่งอากาศในวันนั้น ทุกพยางค์ที่เอื้อนเอ่ย เสื้อผ้าที่เธอใส่ และกลิ่นหอมจากดอกกุหลาบ

กระทั่งเวลาเธอยิ้ม แพขนตาที่สั่นไหวน้อย ๆ เขายังจำได้แม่น

นี่เขา… ไม่ลืมอะไรสักนิดเลยเหรอ

แค่ครั้งเดียวเท่านั้นที่พบกัน

ฉู่จิงยกมือตบหน้าตัวเองเรียกสติ

เขาเดินไปอยู่ริมหน้าต่าง สายตาทอดมองสวนดอกไม้ด้านล่าง มีผู้ป่วยไม่น้อยกำลังเดินทอดน่องบนพื้นหญ้า

เมืองอวิ๋นนั้นอากาศดี ทิวทัศน์งดงาม พืชพรรณออกดอกออกผลสะพรั่ง

สายตาของเขาทอดลงบนร่างคนโตและร่างคนเล็กคู่หนึ่ง

แวบเดียวที่ได้เห็นหน้าตอนนั้น ชวนให้ใจเต้นระส่ำระสาย

ตอนนี้…

พวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว

ฉู่จิงนึกถึงใบหน้าซีดเซียวซูบผอม และร่างกายอ่อนแรงของจั่วโยวโยว ยากจะเอาไปปะติดปะต่อกับเด็กสาวอ่อนเยาว์มีชีวิตชีวาในอดีต

ทำไมพวกเขาถึงมีลูกด้วยกันได้?

เธอที่มีอนาคตสดใส ทำไมถึงมาตกระกำในนรกบนดินอย่างหมู่บ้านเหลี่ยงโถว

เพราะอะไรกัน…

ความคิดสารพันวนเวียนอยู่ในหัวฉู่จิง ทันใดนั้น สายตาเขาเปลี่ยนไปฉับพลัน

ชายหนุ่มเห็นเงาร่างหนึ่งเข้าใกล้สองแม่ลูกคู่นั้น

ฉู่จิงหมุนตัววิ่งลงไปทันที

…

ฉู่จ้านประคองฉู่หร่านเข้าใกล้สองแม่ลูก จั่วโยวโยวกับเสี่ยวยาที่อยู่ในบรรยากาศอบอุ่นเมื่อสักครู่เบนสายตามามองทั้งคู่

เด็กน้อยยังดี มองเพียงปราดเดียวก็เบนสายตากลับ

ทว่า… พริบตาที่จั่วโยวโยวเห็นฉู่หร่าน สายตาอบอุ่นเปลี่ยนไปทันที ความเคียดแค้นพวยพุ่งออกจากแววตา

เพียงวินาทีเดียวเท่านั้น เธอปราดเข้าใส่ฉู่หร่าน!

ขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งสติ จั่วโยวโยวคร่อมฉู่หร่านไว้ใต้ร่างและออกแรงบีบคอ

“ฉันจะฆ่าเธอ ฉันจะฆ่าเธอ!”