เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 659 ฉู่จิงคลุ้มคลั่ง
บทที่ 659 ฉู่จิงคลุ้มคลั่ง
นิ้วของฉู่จิงสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ แม้กระทั่งหัวใจของเขาก็สั่นสะท้าน
เขามองไปที่ฉู่เหิงอย่างไม่รู้ตัว ก็เห็นเพียงแผ่นหลังของพี่ชายใหญ่เท่านั้น
ฉู่จิงกลืนน้ำลายก่อนจะอ่านข้อมูลต่อไป
ยิ่งอ่าน สีหน้าของเขายิ่งย่ำแย่
ยิ่งอ่านมือของเขายิ่งสั่นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาทั้งสองข้างค่อย ๆ เต็มไปด้วยเลือด จากนั้นก็มีน้ำตาคลอออกมา
เขากระแทกเอกสารทั้งหมดลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นพุ่งตัวออกไปข้างนอก
ฉู่เหิง “!?”
“อาจิง!”
ฉู่เหิงรีบตามไป
แต่เมื่อวิ่งออกมาหน้าอาคาร ฉู่จิงก็ขับรถออกไปแล้ว
ฉู่เหิงรีบโทรหาฉู่จิงด้วยความร้อนใจ พร้อมกับวิ่งไปที่รถของตัวเอง
แต่ฉู่จิงก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์เลย
เขาจึงทำได้เพียงโทรหาฉู่ลั่ว
…
ฉู่จิงนั้นขับรถมาถึงบ้านตระกูลฉู่แล้ว
“คุณชายรอง…!?” พ่อบ้านหยางร้องเรียก แล้วก็ต้องตกใจกับสีหน้าดุร้ายของฉู่จิง
“ฉู่หร่านล่ะ?”
พ่อบ้านหยาง “อยู่กับคุณผู้หญิงที่สวนดอกไม้ครั…”
เขายังไม่ทันพูดจบ ฉู่จิงก็พุ่งตัวไปที่สวนดอกไม้แล้ว
ในสวนดอกไม้ ฉู่หร่านกำลังตัดกิ่งดอกไม้อยู่กับซ่งเชียนหย่า สองแม่ลูกพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข
จนกระทั่งมีเงาร่างหนึ่งบุกเข้ามาราวกับปีศาจ
ฉู่จิงเข้าไปคว้าแขนของฉู่หร่าน ตะคอกด้วยความโกรธ “จั่วโยวโยวไม่ได้ทำอะไรให้เธอ ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ด้วย!?”
ฉู่หร่านหน้าตาเหลอหลา “พี่รอง หนูไม่รู้ว่าพี่กำลังพูดอะไร?”
ฉู่จิงจับแขนเธอเอาไว้อย่างแรง “วางยาจั่วโยวโยวแล้วส่งมาที่บนเตียงของฉัน ไม่ใช่ฝีมือเธอเหรอ?”
“ยุให้ผู้ชายที่แอบชอบตัวเองลักพาตัวจั่วโยวโยวไปขาย ไม่ใช่ฝีมือเธอเหรอ?”
ฉู่หร่านพยายามขัดขืน ตีแขนฉู่จิงอย่างแรง “หนูไม่รู้ว่าพี่รองกำลังพูดอะไร? แม่คะ! แม่! หนูเจ็บแขนมากเลยค่ะ”
ซ่งเชียนหย่าเดินเข้ามาขวาง “ฉู่จิง ลูกทำอะไร? ทำไมลูกถึงทำกับน้องสาวแบบนี้!”
ฉู่จิงไม่ได้สนใจคำพูดของซ่งเชียนหย่าเลย “ฉู่หร่าน บอกเหตุผลฉันมา”
ในมือของฉู่หร่านยังถือกรรไกรตัดกิ่งดอกไม้ไว้ในมือ เธอสะบัดมันไปมาพลางดิ้นขัดขืน “พี่รอง หนูเจ็บ พี่ปล่อยหนูนะ!”
กรรไกรกรีดลงบนแก้มของฉู่จิง จนผิวหนังปริออกมาทันที
แต่ฉู่จิงเหมือนไม่รับรู้ถึงความเจ็บเลย เขาปัดกรรไกรในมือของฉู่หร่านให้ร่วงลงไป ปล่อยให้เลือดไหลอาบแก้ม
“เพราะอะไร?”
“ทำไมต้องทำกับหล่อนแบบนั้น?”
“ทำไมต้องทำกับพวกเขาสองแม่ลูกขนาดนี้?”
“เธอรู้บ้างไหม พวกเขาสองแม่ลูกได้รับความทุกข์ทรมานยังไงบ้างที่หมู่บ้านเหลี่ยงโถว? ทำไมถึงทำแบบนี้?”
“ฉู่หร่าน เธอทำได้ยังไง! ทำได้ยังไง!”
ฉู่หร่านตกใจใบหน้าที่เปื้อนเลือดของฉู่จิงจนร้องไห้โฮออกมา “หนูไม่รู้เรื่อง หนูไม่รู้ว่าพี่กำลังพูดอะไร! พี่รอง พี่ได้ยินลั่วลั่วพูดอะไรมาใช่ไหม?”
“พี่รังเกียจที่หนูไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของพี่…”
เพียะ!!
ยังไม่ทันพูดจบประโยค
ฉู่จิงก็ตบหน้าเธอไปหนึ่งที
ฉู่หร่านมองพี่รองอย่างตกตะลึง
แม้กระทั่งซ่งเชียนหย่าก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาเช่นกัน
ฉู่จิงถลึงตามองฉู่หร่าน ก่อนคว้าแขนของเธอเต็มแรง ลากมายังด้านข้างบ่อน้ำพุในสวนดอกไม้
เขากดน้องสาวตัวปลอมลงบนแท่นบันได กดหัวให้เธอมองตัวเองในน้ำ
“เธอดูใบหน้านี้ของตัวเอง”
“ฉู่หร่าน ดูหนังหน้าตัวเองเอาไว้ให้ดี”
“หน้าเธอมันเหมือนใครในบ้านนี้สักคนไหม?”
ฉู่หร่านพูดไม่ออก เธอทำได้เพียงกรีดร้องเสียงดัง
“เธอพูดถูก เธอไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของพวกเรา แต่หลายปีมานี้ พวกเรายังดีกับเธอไม่พออีกเหรอ?”
ฉู่จิงถามด้วยความรู้สึกทั้งโกรธทั้งเจ็บปวด “ฉันดีกับเธอไม่พอเหรอ? อยากได้อะไรฉันก็ให้เธอหมดไม่ใช่เหรอ?”
“เธอได้รับความรักมากที่สุดในบ้านหลังนี้”
“ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร พวกเราก็จัดการแทนเธอหมด”
“ทำไมถึงได้พูดแบบนี้ออกมา?”
“ต่อให้พวกเรารู้ว่าเธอไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ พวกเราก็ปฏิบัติกับเธออย่างดีไม่ใช่เหรอ?”
“ของที่เธอกิน เธอใช่ เธอใส่ มีอะไรขาดเหลือหรือเปล่า? เรื่องที่เธอก่อ พวกเราไม่ได้จัดการให้หรือไง?”
“ฉู่หร่าน เธอกล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง!?”
ฉู่จิงเกือบจะกดหัวฉู่หร่านลงไปในน้ำแล้ว แต่เขาเพียงแค่ออกแรงกดไว้ ไม่ได้ไปถึงขั้นนั้น
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ
ไม่เข้าใจทำไมฉู่หร่านต้องทำร้ายเขาแบบนี้?
เสียงร้องตกใจของคนรับใช้ในสวนดอกไม้ดังขึ้นมา เสียงของผู้เป็นแม่ก็หวีดแหลมเช่นกัน
ซ่งเขียนหย่าพุ่งเข้ามาดึงแขนฉู่จิงออก “ลูกเป็นบ้าอะไร? ปล่อยน้องสาวของลูกเดี๋ยวนี้ ปล่อยเธอ!”
เห็นฉู่จิงยังไม่ปล่อยมือ ซ่งเชียนหย่าจึงออกแรงทุบตีลูกชาย
แต่ฉู่จิงก็ยังไม่ปล่อยมือ
เขาอยากได้คำตอบจากปากของฉู่หร่าน
ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามาราวกับสายลม เขาดึงแขนของฉู่จิง พร้อมกับดึงมือที่กำลังกดฉู่หร่านเอาไว้ออกมา “อาจิง นายใจเย็นลงหน่อย!”
ฉู่เหิงเห็นรอยแผลบนใบหน้าของฉู่จิง ตอนนี้มันอาบไปด้วยเลือดสด
ไม่ได้เหลือภาพลักษณ์สูงส่งของราชาภาพยนตร์เลย แต่เหมือนผีร้ายที่ฟื้นคืนชีพจากนรกมากกว่า
YOU MAY ALSO LIKE
