เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 660 แม่ลูกได้รับบาดเจ็บ

บทที่ 660 แม่ลูกได้รับบาดเจ็บ

ซ่งเชียนหย่าปกป้องฉู่หร่าน สองมือกอดลูกสาวคนโปรดไว้อย่างปวดใจ “หร่านหร่าน ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”

ฉู่หร่านสะอื้นซบอยู่ในอ้อมกอดของซ่งเชียนหย่า ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก

ซ่งเชียนหย่ายิ่งรู้สึกปวดร้าว หันมามองฉู่จิงด้วยสายตาดุร้าย พร้อมกับด่าทอเขา “ลูกแค้นเคืองอะไรนัก กับน้องสาวของตัวเองจะฆ่าให้ตายเลยเหรอ?!”

ฉู่จิงผู้ถูกพี่ชายใหญ่จับแขนเอาไว้ หรี่ตามองฉู่หร่านในอ้อมกอดของซ่งเชียนหย่า แล้วหัวเราะขมขื่น “ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าผมไปทำอะไรให้เธอโกรธแค้นกันแน่?”

ฉู่หร่านยังคงร้องไห้ ร่างกายสั่นเทา

ซ่งเชียนหย่ารีบประคองเธอ ก่อนจะพาตัวออกไป

ฉู่จิงจะเดินไปข้างหน้า แต่ก็ถูกฉู่เหิงดึงแขนเอาไว้ “ฉันจะพานายไปโรงพยาบาล”

โดยไม่สนว่าฉู่จิงจะขัดขืนหรือไม่ ฉู่เหิงก็ลากเขาออกไปแล้ว

เมื่อออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลฉู่ ฉู่เหิงก็ยัดฉู่จิงเข้าไปในรถ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฉู่ลั่ว “อืม รั้งไว้ได้แล้วล่ะ แต่ว่า…”

ฉู่เหิงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่ตนเองเห็นให้ฟัง “ทั้งสองคนไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

สองคนที่พูดถึง ก็คือจั่วโยวโยวกับเสี่ยวยา

ฉู่ลั่วเงียบไปสองวินาที “หัวหว่านโทรมา บอกว่าพวกเธออยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ”

…

หัวหว่านพาจั่วโยวโยวกับเสี่ยวยาที่มาอยู่ตี้จิงได้สองวันแล้ว ไปเคารพหลุมศพของพ่อแม่จั่วโยวโยวที่เมืองเจียง

หัวหว่านกับคนอื่น ๆ ไม่ได้เข้าไป แต่รอพวกสองแม่ลูกอยู่ด้านหน้าสุสาน

ตอนที่ได้รับสายจากฉู่ลั่ว หัวหว่านกำลังเอนตัวพิงรถเล่นโทรศัพท์ด้วยความเบื่อหน่าย

คนที่มาด้วยมีเพียงจิ่งเจียเหยียนผู้กำลังใส่หูฟังเล่นเกม เล่นไปด่าไป

จากนั้นเสียงโทรศัพท์ของหัวหว่านก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของฉู่ลั่ว จึงรีบรับสายทันที

“พวกเธอเหรอคะ? พวกเธออยู่ในสุสานค่ะ! ใช่ค่ะ วันนี้พวกเรามาไหว้พ่อแม่เธอที่เมืองเจียง”

“ได้ค่ะ ฉันทราบแล้ว พวกเราจะไปตอนนี้เลย”

ทันทีที่สายตัดไป หัวหว่านก็เคาะกระจกบอกจิ่งเจียเหยียน “เร็วเข้า พวกเราเข้าไปในสุสานกัน คุณหนูไม่ให้พวกเรารออยู่ที่เมืองเจียง ให้รีบพาสองแม่ลูกกลับตี้จิงทันที”

หัวหว่านเพิ่งพูดจบ จิ่งเจียเหยียนก็รีบก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว

หัวหว่านมองเข้าไปอย่างตกใจก็เห็นที่บนบันไดสุสาน จั่วโยวโยวกับลูกสาวกำลังกลิ้งลงมาจากข้างบน!

เสียงร้องอุทานของแม่บ้านสาวยังไม่ทันออกมาจากลำคอ จิ่งเจียเหยียนก็กลับร่างเดิม และพุ่งตรงเข้าไปแล้ว

ปีศาจงูสวาทตัวใหญ่ยักษ์หยุดสองแม่ลูกที่กลิ้งลงมาไว้

…

ณ โรงพยาบาล

ฉู่เหิงกดไหล่ของฉู่จิง ขัดขวางเขาที่กำลังจะลุกขึ้นยืน “พวกเธอสองแม่ลูกไม่เป็นอะไร”

“ทำไมจู่ ๆ ถึงตกลงมาจากบันไดได้? มีคนทำร้ายพวกเธอเหรอครับ? ใครกัน?”

ฉู่เหิงหลุบสายตาลง “ไม่มีคนทำร้าย แค่บันไดขั้นหนึ่งมันไม่แน่น ทั้งสองคนไม่ได้เหยียบให้มั่นคง ก็เลยล้มลงมา”

ขั้นบันไดสุสานสูงขนาดนั้น หากไม่ได้คนของฉู่ลั่วช่วยเอาไว้ ถ้าสองแม่ลูกกลิ้งลงมา เกรงว่าชีวิตคงไม่เหลือแล้ว

ไม่ใช่แค่เสียชีวิต แต่… ต้องตายอย่างน่าอนาถด้วย

คิดมาถึงตรงนี้ ฉู่เหิงก็อดจะกลัวจนตัวสั่นไม่ได้

สายตาของเขาจับจ้องรอยแผลบนใบหน้าของฉู่จิง ก่อนจะนึกถึงสีหน้าหวาดกลัวของฉู่หร่าน

“สุสานของตระกูลจั่ว เป็นสุสานที่ดีเป็นอันดับต้น ๆ ของเมืองเจียง ได้รับการบำรุงรักษาทุกปี บันไดจะไม่แน่นได้ยังไงครับ!” ฉู่จิงหันไปมองฉู่เหิง ปล่อยให้พยาบาลทำความสะอาดแผลที่หน้าของเขา

ฉู่เหิงถาม “…ใกล้จะทำแผลเสร็จแล้ว นายไม่อยากไปดูสองแม่ลูกหน่อยเหรอ?”

ฉู่จิง “…”

น้องรองเงียบลงไป หลังจากทำแผลเสร็จแล้ว เขาก็ยืนขึ้น และเดินตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยของจั่วโยวโยวกับเสี่ยวยา

เขาผลักประตูห้องคนไข้ให้เปิดออก ก่อนจะเดินเข้าไปช้า ๆ

เตียงผู้ป่วยวางอยู่สองข้างซ้ายขวา เตียงหนึ่งมีจั่วโยวโยวนอนอยู่ ส่วนอีกเตียงมีเสี่ยวยา

หัวหว่านเห็นเขาเดินเข้ามาก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะเห็นฉู่เหิงที่อยู่ข้างหลังฉู่จิง

ฉู่เหิงส่ายหน้าให้เธอ หัวหว่านจึงไม่ขวางฉู่จิง แค่สะกิดจิ่งเจียเหยียนเบา ๆ แล้วพาหล่อนออกไปจากห้องผู้ป่วย

ฉู่เหิงก็เดินออกไปด้วย ทิ้งให้น้องชายอยู่ข้างในเพียงลำพัง

ฉู่จิงยืนอยู่ที่เดิมสักพักหนึ่ง ก็เดินไปที่เตียงผู้ป่วยของเสี่ยวยา

บนใบหน้าขาวของเด็กตัวน้อยเปื้อนไปด้วยยาล้างแผลสีม่วง มือเท้าเล็กมีผ้าพันแผลพันไว้ แม้แต่ตอนที่หลับ คิ้วสวยของเธอยังขมวด ริมฝีปากก็เม้มแน่น

ฉู่จิงมองอยู่เงียบ ๆ สักพักหนึ่ง ก็ไปเดินวนรอบเตียงผู้ป่วยของจั่วโยวโยว

เขานั่งลงช้า ๆ มองหญิงสาวที่บนใบหน้ามีรอยเขียวช้ำบนเตียงผู้ป่วยอย่างเงียบงัน