เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 750 ป้ายวิญญาณเรียงราย

บทที่ 750 ป้ายวิญญาณเรียงราย

จี้ไจ่เตือนฉู่ลั่วอยู่ด้านข้าง “นี่คือเหมิ่งหยวนลี่ ไม่ใช่วิญญาณร้ายทั่วไป ทำให้ยอมเชื่อฟังไม่ได้ง่าย ๆ หรอก”

“ภัยจากพิษกู่สร้างผลร้ายมาจนถึงทุกวันนี้ ขืนรับเธอไว้ ไม่รู้จะเกิดหายนะอะไรขึ้นอีก”

ยายเฒ่าเถาเอ่ยเสียงเข้ม “เหมิ่งหยวนลี่ตายไปแล้ว เธอเป็นแค่ร่างเกิดใหม่ผู้บริสุทธิ์”

จี้ไจ่หัวเราะเสียงเย็น “ร่างเกิดใหม่ผู้บริสุทธิ์เหรอ? ตอนนั้นถ้าไม่ใช่ท่านเจ้านิกายมีอาคมกล้าแกร่ง พิษกู่คงทำร้ายท่านและคนที่ไม่เกี่ยวข้องในที่นี้แล้ว”

“ฉันไม่ได้จะทำร้ายหล่อนสักหน่อย! ฉันแค่อยากขู่หล่อนเท่านั้น แล้วฉันก็ไม่ทำร้ายคนข้างกายด้วย!” เถาซูเหยียนตะเบ็งเสียง เนื่องจากเป็นเสียงของเด็กมันจึงแหลมเล็กน่าเอ็นดู

“ท่านเจ้านิกาย” จี้ไจ่คำนับฉู่ลั่วอย่างเป็นทางการพร้อมสีหน้าขึงขัง น้ำเสียงจริงจัง “พิษกู่ปรากฏสู่สังคมอีกครั้ง ถือเป็นภัยร้ายที่เกินความคาดหมายแล้ว ถ้ายังเก็บเหมิ่งหยวนลี่คนนี้ไว้อีก…”

“พิษกู่ถูกสกัดโดยปรมาจารย์กู่ ไม่เกี่ยวกับเด็กคนนี้” ยายเฒ่าเถาตีรถเข็น โมโหจนแทบยันตัวขึ้นยืน แต่เพราะต่อว่าเสียงดัง จึงไออย่างรุนแรงอีกครั้ง

เธอใช้มือปิดปาก เนื่องจากไอโขลก ๆ เลือดสด ๆ จึงทะลักออกจากหว่างนิ้ว

เถาซูเยียนร้อนใจแทบไม่ไหว ดวงตาแดงก่ำ โมโหจนตาเบิกกว้าง “ไปเลยนะ! พวกคุณออกไปเลย!”

เด็กน้อยน้ำตาไหลมองยายเฒ่าเถาที่กระอักเลือด “หนูไม่ต้องการพวกเขา หนูต้องการแค่ยาย แค่ยายเท่านั้น!”

เธอปล่อยโฮออก ดูไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงธรรมดา

ทว่าสีหน้าเคร่งขรึมของจี้ไจ่ยังไม่เปลี่ยนไป เพียงกัดฟันบอกกับฉู่ลั่ว “พวกเราไปกันเถอะครับ”

ปรมาจารย์หนุ่มดึงฉู่ลั่วออกไปข้างนอก เดินไปพลางกระซิบไปพลาง “เหมิ่งหยวนลี่ปรากฏตัวแล้ว เราควรส่งข่าวให้องค์กรศักดิ์สิทธิ์ทราบ ไม่ว่าจะประหาร หรือจองจำเธอ…”

โครม!

เขาไม่ทันพูดจบประโยค

พลังวิญญาณอันมหาศาลพลันจู่โจมมาจากด้านหลัง โจมตีใส่จี้ไจ่จนปลิวไปกระแทกกำแพงรั้วอย่างจัง

การโจมตีนี้รุนแรงกว่าของเถาซูเยียนมาก ปรมาจารย์หนุ่มร่วงลงไปกองกับพื้น และกระอักเลือดออกมาอีกหลายคำ พร้อมดวงตาจ้องเขม็งเข้าไปในห้องอย่างคาดโทษ

ฉู่ลั่วก็หันกลับไปมองยายเฒ่าเถาที่นั่งอยู่บนรถเข็น

พลังวิญญาณดุดันนั้นมาจากยายเฒ่าที่กำลังจะตายอยู่รอมร่อ

การโจมตีนี้แทบเอาพลังชีวิตหล่อนไปกว่าครึ่ง เวลานี้ใบหน้าหล่อนซีดราวกระดาษ ลมหายใจถี่กระชั้น กระนั้นมือข้างหนึ่งยังจับแขนเถาซูเยียนไว้ไม่ให้ลงมือ

เถาซูเยียนร้องไห้จนหายใจไม่เป็นจังหวะ น้ำหูน้ำตาไหลเต็มใบหน้า

หลังหอบหายใจหลายอึก ดวงตาพร่าเลือนของยายเฒ่าเถามองจ้องฉู่ลั่ว “เจ้านิกาย ตามฉันมา”

“อย่าไปนะครับ”

มีร่างกลับชาติมาเกิดของเหมิ่งหยวนลี่คนหนึ่งไม่พอ แม้แต่ยายเฒ่าที่จะตายแหล่ไม่ตายแหล่ยังมีพลังวิญญาณแข็งกร้าวขนาดนี้

ฉู่ลั่วตั้งสองนิ้วชิดกัน กระดาษยันต์แผ่นหนึ่งลอยออกจากปลายเล็บของเธอ เหินไปหาจี้ไจ่

เมื่อยันต์แปะกับตัวปรมาจารย์หนุ่ม เขาก็นอนหมดสติอยู่บนพื้น

ฉู่ลั่วตามยายเฒ่าเถาเข้าไปยังห้องห้องหนึ่งในชั้นหนึ่ง

หญิงชราไม่ให้เถาซูเยียนตามเข้าไปด้วย แต่ให้ฉู่ลั่วเข็นรถเข็นเธอเข้าไป

ภายในห้องมืดสลัว ผ้าม่านถูกปิดอย่างแน่นหนาไม่ให้แสงลอดเข้ามา มีเพียงตรงกำแพงที่มีป้ายวิญญาณสามสี่อันตั้งเรียง หน้าป้ายวิญญาณทุกป้ายต่างมีรูปถ่ายใบหนึ่ง ด้านหน้ารูปถ่ายทุกใบมีเทียนจุดไว้

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ฉู่ลั่วถึงเห็นอย่างชัดเจนว่าชื่อบนป้ายวิญญาณทั้งหมดล้วนเป็นคนเดียวกัน

ซูเยียน!

หลี่ซูเยียน

หวังซูเยียน

ซ่งซูเยียน…

ไม่ว่าแซ่อะไร แต่ทั้งหมดต่างมีเพียงชื่อเดียว

ซูเยียน!

ยายเฒ่าเถาเขยิบไปด้านหนึ่ง เริ่มจุดธูปให้ทุกป้ายวิญญาณ

“หลี่ซูเยียน ครั้งแรกที่ฉันพบเธอเพิ่งจะมีอายุห้าขวบ เวลานั้นสถานการณ์อลหม่าน ฉันมีชะตาต้องโดดเดี่ยวแต่กำเนิด ไม่มีเด็กคนไหนในละแวกข้างเคียงยอมเล่นกับฉัน พวกผู้ใหญ่ยังรังเกียจฉัน”

“จากนั้นวันหนึ่ง เด็กคนนั้นก็ปรากฏตัว”

ฉู่ลั่วมองเด็กสาวในรูปถ่ายซึ่งมีอายุราว ๆ สิบห้าสิบหก หน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ ดวงตาเจือแววยิ้มแย้ม

“เธอยอมเล่นกับฉัน ไล่เด็กที่ชอบรังแกฉันไปมากมาย ช่วยเบิกเนตรหยินหยาง และสอนวิชาเต๋าแก่ฉัน”

“ต่อมา วันหนึ่งเธอมาที่บ้านฉันตอนเที่ยงคืน แต่ตอนนั้น… เธออยู่ในสภาพวิญญาณแล้ว”