เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 753 ออกไปได้
บทที่ 753 ออกไปได้
เมืองอวิ๋น
ภายในบ้านเก่ามีฉู่ลั่วยืนอยู่ด้านนอก ยังไม่ทันเข้าไปก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเด็ก ๆ ดังออกมา
เธอยืนอยู่ข้างนอกพักใหญ่ ถึงเดินเข้าไปเคาะประตูเหล็ก
เสียงประตูเหล็กหนักอึ้งดังออกมา ส่งผลให้เสียงหัวเราะสดใสในลานชะงักกึก
ผ่านไปพักหนึ่ง ถึงมีเสียงวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา
เอี๊ยดดด
ประตูเหล็กถูกดึงออกพร้อมกับเสียงระคายหู
หัวน้อย ๆ ของเถาซูเยียนชะโงกออกจากรอยแยกประตู สบตาฉู่ลั่วผู้ยืนรออยู่ด้านหน้า ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบ ๆ เมื่อพบว่าไม่มีคนอื่นถึงยอมเปิดประตูเหล็ก
ฉู่ลั่วเดินเข้าไป
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเถาซูเยียนทำหน้าบูดบึ้ง ตาเบิกกว้าง ทำท่าทางปั้นปึ่ง
หลังถลึงตาใส่ฉู่ลั่วเสร็จแล้ว ก็วิ่งไปหายายเฒ่าเถา
“เธอมาแล้ว”
ยายเฒ่าเถายิ้มเปี่ยมเมตตา เอื้อมมือลูบผมซูเยียนพลางเงยหน้ามองฉู่ลั่ว “ฉันนึกว่าคุณจะพาคนของสำนักเต๋ามาด้วยซะอีก”
ฉู่ลั่วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงชรา ล้วงหยิบสมุดเล่มแดงออกมาก่อนจะยื่นให้
ยายเฒ่าเถามองแวบหนึ่งแล้วจึงรับมา
หล่อนเปิดออกดู ดวงตาที่เคยพร่ามัวพลันเบิกกว้าง ก่อนจะเงยหน้ามองฉู่ลั่วอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่คือ…”
“ทะเบียนราษฎร์ค่ะ ทะเบียนราษฎร์ของเถาซูเยียน ตอนนี้เธอ… อยู่ในทะเบียนบ้านเล่มเดียวกับฉันแล้ว”
“รอให้ผ่านช่วงพิจารณาไป เธอจะสามารถไปเรียนหนังสือได้เหมือนอย่างเด็กทั่วไป”
นิ้วของยายเฒ่าเถาสั่นเทาเล็กน้อย มองทะเบียนบ้านด้วยความตื้นตันระคนเหลือเชื่อ ไล้สายตาไปตามชื่อของเถาซูเยียนบนนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นฉับพลัน “เธอ… เธอแซ่เถา ไม่ใช้แซ่เดียวกับคุณ คุณยอมเหรอ”
“ไม่จำเป็นต้องใช้แซ่เดียวกับฉันค่ะ”
หญิงชรากล่าวเสียงสั่น “เด็กคนนั้น… จะชื่อเถาซูเยียน”
ฉู่ลั่วย้ำ “เธอสามารถใช้ชื่อเถาซูเยียนตลอดไปค่ะ”
นิ้วของยายเฒ่าเถาไล้ผ่านตัวอักษรบนทะเบียนบ้านเบา ๆ จากนั้นจึงดึงเถาซูเยียนเข้ามากา ชี้ให้ดูชื่อบนทะเบียนนั้น “จากนี้ไป เธอสามารถออกไปเที่ยวได้อย่างเด็กคนอื่น ๆ แล้วนะ”
ตาของเถาซูเยียนเป็นประกายระยิบระยับ
ยายเฒ่าลูบหัวเธอ
“ไปดูหนังได้”
“ไปเที่ยวสวนสนุกได้”
“ไปกินของอร่อยได้”
“สิ่งที่เด็กคนอื่นทำได้ เธอก็ทำได้”
เถาซูเยียนเอียงคอ ถามด้วยความสงสัยระคนตื้นตัน “เพราะนี่เหรอคะ?”
“อืม เพราะมีนี่ เธอถึงนับเป็นมนุษย์คนหนึ่ง” ยายเฒ่าเถาปิดสมุดทะเบียนบ้าน ไล้ไปตามปกอย่างรักใคร่ แล้วยื่นคืนให้ฉู่ลั่ว
จากนั้น หญิงชราก็จับมือเถาซูเยียนยื่นให้เจ้านิกาย
“ฉันขอฝากเธอไว้กับคุณด้วย”
“ค่ะ”
“ฉันเพียงแต่หวังว่าเธอจะ… เติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุข สุขภาพแข็งแรง ไม่มีเรื่องให้กลุ้มใจ”
ฉู่ลั่วจูงมือเล็ก ๆ ของเถาซูเยียนไว้แล้วพยักหน้าอีกครั้ง “ขอแค่เธอไม่ทำความผิด ฉันจะปกป้องเธอด้วยความสามารถทั้งหมดที่มี”
รอยยิ้มบนใบหน้ายายเฒ่าเถากว้างขึ้น “อย่างนั้นก็ดี ๆ”
เสียงเธอค่อย ๆ ทุ้มลง เปลือกตาก็ค่อย ๆ คล้อยต่ำราวกับหนักเป็นพันกรัม
เถาซูเยียนสลัดมือฉู่ลั่วออกอย่างแรง ปราดไปหายายเฒ่าเถา “คุณยายไม่ต้องการหนูแล้วเหรอคะ”
ยายเฒ่าเถาลืมตาอย่างอ่อนแรง “ฉันไม่ได้ไม่ต้องการเธอ ฉันแค่… อยากนอนแล้ว”
ดวงตาเถาซูเยียนแดงก่ำ มือเล็ก ๆ กำมือของยายเฒ่าเถาแน่น “หนูจะพาคุณยายกลับไปนอนที่ห้อง”
“ได้สิ”
เถาซูเยียนไม่ได้ขอให้ฉู่ลั่วช่วยเข็น หากแต่มือน้อย ๆ เข็นยายเฒ่าเถาบนรถเข็นกลับห้องนอนด้วยตัวคนเดียว
…
ฉู่ลั่วยืนอยู่หน้าประตู หันหลังเงยหน้ามองท้องฟ้าที่อึมครึมหม่นหมอง
เธอถอดหายใจออกเบา ๆ แล้วรออย่างเงียบ ๆ
สายลมรำเพยผ่าน ต้นท้อซึ่งมีกิ่งก้านเขียวขจีเคลื่อนไหวทั้งที่ไม่ต้องลม แม้แต่ประตูเหล็กที่ยังไม่เลื่อนปิดยังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดคล้ายขยับ
ฉู่ลั่วลืมตาขึ้นฉับพลัน สายตาทอประกายความเด็ดเดี่ยว
สายลมนั้นโหมไปยังห้องของยายเฒ่าเถา!
เจ้านิกายหันหลังวิ่งไปยังห้องของหญิงชรา ทว่าวิ่งไม่ทันถึงประตูห้องนอนก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของเถาซูเยียน “พวกคุณจะทำอะไร!?”
เธอพุ่งเข้าไปหา ก่อนเห็นยมทูตชุดดำหนึ่ง ชุดขาวหนึ่ง ยืนอยู่ข้างเตียงยายเฒ่าเถา
แม้พวกเขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าและหมวกยาวอันเป็นเอกลักษณ์ของยมทูตขาวดำ แม้แต่อุปกรณ์ที่ถืออยู่ก็ยังเป็นเครื่องมือของยมทูตขาวดำ
แต่ฉู่ลั่วรู้…
คนพวกนี้ไม่ใช่ยมทูตขาวดำ
ฟึ่บ!
กระบี่ทองสัมฤทธิ์ออกโรง ปลายหันไปทางยมทูตทั้งสองทันที
พลังหยินจากตัวยมทูตทั้งสองกดดัน พวกเขาคาดคั้น “ยมทูตขาวดำมารับวิญญาณ บังอาจเข้ามาขวางรึ”
ฉู่ลั่วตวัดกระบี่ขวางอยู่หน้ายายเฒ่าเถา “เธอยังไม่ตาย”
“ใกล้แล้ว!”
YOU MAY ALSO LIKE
