เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 765 คำขอของฉู่ลั่ว
บทที่ 765 คำขอของฉู่ลั่ว
“ลั่วลั่ว เรื่องวันนี้ ลูกเป็นคนยุยงอาเหิงหรือเปล่า?”
ฉู่ลั่วเงยหน้ามองซ่งเชียนหย่า ยังไม่ได้บอกว่าใช่หรือไม่ใช่
ซ่งเชียนหย่าก็ไม่รอให้ตอบแล้วพูดขึ้นมาแล้วว่า “ความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเขาดีมาตลอด อาเหิงมีนิสัยเคร่งขรึมมาตั้งแต่เด็ก ก็ยังรักและเอ็นดูหร่านหร่านมาก”
“ตั้งแต่…” หลังจากฉู่ลั่วกลับมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ครอบครัวที่เต็มไปด้วยความสุขสันต์และงดงาม ดูเหมือนจะแตกแยกลงทันที
“ลั่วลั่ว หร่านหร่านเป็นเด็กดีมากจริง ๆ นะ ต่อให้… ต่อให้พวกลูกเป็นพี่น้องกันไม่ได้ ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้”
ฉู่ลั่วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เป็นไปไม่ได้ค่ะ”
ซ่งเชียนหย่าตกตะลึง พยายามพูดอีกว่า “ถ้าเป็นเพื่อนกันไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นช่วยทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้าที่รู้จักกันแบบผิวเผินก็ได้ ลูกอย่าตั้งตัวเป็นศัตรูกับหร่านหร่านนักเลย”
ฉู่ลั่วยังคงส่ายหน้า “หนูทำไม่ได้หรอก”
“ลั่วลั่ว!” น้ำเสียงของซ่งเชียนหย่าแฝงความวิงวอนไว้เล็กน้อย “ลูกจะให้พวกเราเลือกระหว่างพวกลูกสองคนจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่ค่ะ!” ฉู่ลั่วยืนกรานหนักแน่น “หนูเคยพูดไวแต่แรกแล้ว บ้านหลังนี้มีหนูไม่มีเธอ มีเธอก็ไม่มีหนู”
ใครจะอยากเป็นหนึ่งในคนที่ถูกควบคุมกันล่ะ?
ใครจะยอมให้ตัวเองล้มเหลว ให้ตัวเองอับอาย หรือเอาชีวิตของตัวเองไปเพิ่มเกียรติยศและความรักให้กับคนอื่น
ฉู่ลั่วทำไม่ได้
เธอไม่ใช่คนที่ใครหน้าไหนจะควบคุมได้ ต่อให้เป็นสวรรค์ก็ไม่ได้
ยิ่งไปว่านั้น จะไม่ยอมเอาชีวิตตัวเองไปสังเวยให้ลูกรักสวรรค์เด็ดขาด
เธออยากมีชีวิตอยู่!
เธอแสวงหาการได้มีชีวิตอย่างแท้จริง
ซ่งเชียนหย่าไม่คิดว่าฉู่ลั่วจะดื้อรั้นขนาดนี้ สีหน้าผู้เป็นแม่แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ต้องเป็นแบบนี้เท่านั้นเหรอ? หร่านหร่านถอยให้ลูกถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่พออีกเหรอ?”
“ไม่พอค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นลูกคิดจะทำยังไง?”
ฉู่ลั่วผลุบสายตาลง ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับซ่งเชียนหย่า
ลูกสาวตัวจริงของบ้านพูดออกมาทีละคำ “ให้ หล่อน ออก ไป”
“ไป?”
“ไปจากบ้านตระกูลฉู่ค่ะ”
ซ่งเชียนหย่าตาโต สีหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ “ให้… ให้หร่านหร่านออกไป จะเป็นไปได้ยังไง?”
“ใช่ค่ะ ให้หล่อนออกไปอยู่ข้างนอกเหมือนกับหนู แล้วค่อยกลับบ้านเป็นครั้งคราว” ฉู่ลั่วเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดย้ำ “ไม่สิ ควรจะเป็น… หล่อนกลับมาได้ เฉพาะเวลาที่หนูกลับมาเท่านั้น”
ซ่งเชียนหย่าพูดอะไรไม่ออก
นั่นมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว!
มันเป็นการไล่หร่านหร่านออกไปนะ!
ถ้าไล่หร่านหร่านออกไปจริง แล้วต่อไปหร่านหร่านจะทำยังไง?
แวววงชั้นสูงทั่วทั้งเมืองเจียงจะเห็นหร่านหร่านเป็นตัวตลกแค่ไหน
เธอส่ายหน้าไม่ยินยอม “แม่ไม่เห็นด้วย แม่เลี้ยงหร่านหร่านมาตั้งแต่เด็ก นอกจากไปทำงานกับไปเรียน เค้าก็อยู่กับแม่ตลอด”
“แม่ให้หร่านหร่านออกไปจากบ้านตระกูลฉู่ไม่ได้!”
ฉู่ลั่วจึงพูดว่า “ปฏิบัติอย่างเท่าเทียมค่ะ หนูออกจากบ้านตระกูลฉู่ หล่อนก็ออกไปด้วย แม่เจอหน้าหล่อน ก็ต้องเจอหน้าหนู หรือไม่ก็อย่าเห็นทั้งคู่”
ซ่งเชียนหย่ายืนขึ้นด้วยท่าทางงุนงง ขณะที่เดินไปหน้าประตู ปากก็พึมพำไปด้วยว่า “เป็นไปไม่ได้ แม่ไล่หร่านหร่านไปไม่ได้”
“แม่ทำไม่ได้…”
“หนูขอถามหนึ่งคำถามได้ไหมคะ?” ทันใดนั้นฉู่ลั่วก็เอ่ยขึ้นมา เรียกซ่งเชียนหย่าที่เดินไปทางประตูไว้
ซ่งเชียนหย่าหันกลับมามอง
ฉู่ลั่วถามว่า “แม่เกลียดเค้าไหม?”
“ใคร?”
“แม่ของฉู่หร่าน ผู้หญิงที่เอาลูกสาวมาสลับกับลูกแท้ ๆ ของแม่ไงคะ”
ซ่งเชียนหย่ารีบพูด “แม่เกลียดเค้าแน่นอน! แต่ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหร่านหร่าน ตอนนั้นหร่านหร่านยังเป็นแค่เด็กทารก ไม่รู้เรื่องอะไร”
“ตอนนั้นไม่รู้อะไรเลย ตอนนี้ก็ไม่รู้อะไรเหรอคะ?” ฉู่ลั่วถามกลับ “แม่แท้ ๆ ของหล่อนเอาหล่อนมาแทนหนู เพราะอยากให้หล่อนมีชีวิตที่ดี แล้วให้หนูลำบากแทน”
“แล้วหล่อนมีเหตุผลอะไรมาขอร้องให้หนูเรียกว่าพี่สาว ให้หนูอยู่กับหล่อนอย่างสงบสุข”
ซ่งเชียนหย่า “…”
เธอมองฉู่ลั่วที่ถามกลับด้วยสีหน้าสงบ โดยพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ผู้เป็นแม่เพียงแค่จากไปด้วยความจนใจและผิดหวัง
สติของเธอยังคงสับสน พลางมองประตูห้องนอนของฉู่หร่านด้วยสีหน้าย่ำแย่
เมื่อแง้มประตูออกเล็กน้อยเข้าไป เสียงร้องไห้ของลูกสาวคนโปรดก็ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงปลอบโยนของฉู่จ้าน
ซ่งเชียนหย่ายืนอยู่หน้าประตูพักหนึ่ง ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไป
“แม่คะ!” ฉู่หร่านเรียกเสียงสะอื้น
แม่เดินเข้าไปหาอย่างปวดใจ เธอโอบไหล่ฉู่หร่านไว้ เอาดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดพลางเอ่ยปลอบเบา ๆ
ฉู่จ้านยืนอยู่ด้านข้าง ถามว่า “แม่ครับ ฉู่ลั่วว่ายังไงบ้าง?”
ฉู่หร่านเงยหน้ามองแม่เช่นกัน
ซ่งเชียนหย่ามองฉู่หร่านที่ร้องไห้จนขอบตาแดงก่ำ และพูดอย่างจนปัญญา “เธอบอกว่า… ขอแค่หร่านหร่านจะออกไปจากบ้านตระกูลฉู่!”
ฉู่จ้านอ้าปากค้าง
YOU MAY ALSO LIKE
