เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 784 ท่านจะบอกหล่อนไหม

เรื่องนี้สําหรับปลาคาร์ปที่ใช้เรื่องบุพเพมาเปิดปัญญาวิญญาณ

หนทางแห่งการบําเพ็ญแล้ว มันไม่ได้น้อยไปกว่าการที่ทัศนคติต่อ

โลกพังทลายลงเลย

จิ่งเจียเหยียนกลอกตา “อะไรที่เรียกว่าทําลายความรักคนอื่น นี่

มันเป็นการช่วยให้คนบริสุทธิ์หลุดพ้นจากขุมนรก”

ปลาคาร์ป “…”

แม้ว่าจะพูดออกมาแบบนี้ แต่มันก็คือการเร่งความรักเพื่อให้

ได้รับพลังอธิษฐานได้!

ฉู่ลั่วเอ่ย “ก่อนหน้านี้ซุนหย่าจิ้งพูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าเธอสามารถ

อยู่ร่วมกับเรื่องลี้ลับได้ แต่คนสองคนกลับไปด้วยกันไม่ได้เพราะ

สาเหตุหลาย ๆ อย่าง ไม่มีทางเลือกเลยเหรอ?”

เธอมองปลาคาร์ป “การเร่งให้คนสองคนรักกัน จับคู่สําเร็จ

เพื่อให้ได้บําเพ็ญ มันก็เป็นวิธีแบบเดียวกับปลาคาร์ปบุพเพด้วยไม่ใช่

เหรอ”

ปลาคาร์ปตื่นเต้นมาก “ฉันทําได้เหรอ ฉันทําได้แน่เหรอ?”

“จะทําได้หรือไม่ก็ต้องดูที่ตัวเองสิ”

ปลาคาร์ปสะบัดหางไปมาอยู่ในนํ้าอย่างมีความสุขมาก “ฉันทํา

ได้ ฉันทําได้แน่นอน ฉันจะใช้วิธีเร่งบุพเพเพื่อให้ได้รับพลังอธิษฐาน!”

เมื่อเห็นปลาคาร์ปมีความสุขมากแบบนั้น จิ่งเจียเหยียนก็ย่อตัว

ลงพร้อมจับคางไว้ “ร่าเริงแล้วสินะ!”

ปลาคาร์ปว่ายนํ้าไปมา

เจ้าอาวาสซิวหนิงเดินเข้ามาอย่างยินดี “โยมโปรดสัตว์ ได้บุญ

ใหญ่นัก”

ฉู่ลั่วยิ้มบาง

…

ตกดึก

ภายในวัดเงียบสงบมาก ฉู่ลั่วค่อย ๆ เดินไปที่ริมบ่อบุพเพพร้อม

กับแสงไฟสลัว

เธอจ้องมองผิวนํ้าที่เงียบสงบ

ผ่านไปสักพักแล้วจึงเอ่ยปากพูดออกมา “ฉันอยากถามเรื่องเจ้า

อาวาสเปี้ยนคง”

ผืนนํ้าที่เงียบสงบกระเพื่อมเป็นระลอก

ผ่านไม่ไม่นาน ปลาคาร์ปสีแดงก็โผล่หัวขึ้นมาจากนํ้า กระโดด

ขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วแล้วร่อนลงบนแท่นดอกบัว

“อยากรู้อะไร?”

“ลวดลายดอกไม้ที่อยู่บนมือของเปี้ยนคงมีอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ปลาคาร์ปเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะตอบ “ฉันเองก็จําไม่ค่อยได้

เท่าไหร่นะ แต่ก่อนหน้านี้มันไม่มี ดูเหมือนว่าตอนนั้นผนึกมังกรกรรม

อะไรนี่แหละพังทลายไป เจ้านิกายในตอนนั้นจึงเชิญผู้บําเพ็ญสาขา

ต่าง ๆ ไปซ่อมแซมนั้น…”

“หลังจากที่เปี้ยนคงไปที่นั่นแล้ว พอกลับมา ร่างกายของเขาก็แย่

ลง แล้วก็เหมือนว่าจะมีลายดอกไม้นี่เพิ่มขึ้นมาที่มือด้วย”

ว่าแล้วมันก็ถอนหายใจ “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผนึกมังกรบาปนั่น

มันร้ายแรงแค่ไหน ตั้งแต่ตอนที่ลัทธิเต๋าไม่ได้เสื่อมโทรมมากนัก เปี้ย

นคงก็บําเพ็ญในวิถีพุทธะแล้ว… แต่พอพ่ายแพ้ให้กับมังกรกรรม

ร่างกายก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเลย”

“เห้อ!”

ฉู่ลั่วฟังปลาคาร์ปทอดถอนใจอย่างเงียบ ๆ “มีอะไรแปลก ๆ ตอน

ที่เปี้ยนคงตายหรือเปล่า?”

ปลาคาร์ปตอบ “ไม่มีนะ! หลังจากที่เขาล่วงลับไปแล้วก็มีการทํา

พิธีตามพุทธศาสนาปกติ”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

เธอหันหลังจะเดินจากไป แต่ก็ได้ยินเสียงปลาคาร์ปพูดมาจาก

ด้านหลังอีก “ตอนนั้นพอเปี้ยนคงรู้ว่าตัวเองกําลังตาย เขาก็เอาพลัง

วิญญาณทั้งหมดไปใส่ไว้ในนํ้าอมฤตที่จิ่งเจียเหยียนดื่ม… เพื่อช่วย

ให้หล่อนได้บําเพ็ญกลายเป็นมนุษย์”

ฉู่ลั่วบอก “ฉันรู้เรื่องนั้นตั้งแต่ตอนที่ได้พบหล่อนครั้งแรกแล้วล่ะ”

แม้ว่าจิ่งเจียเหยียนจะเป็นปีศาจ แต่กลับมีพลังแห่งพุทธะอยู่

ฉู่ลั่วก้าวเดินต่อ

แต่ก็มีเสียงของปลาคาร์ปดังมาจากข้างหลังต่ออีก “ท่านจะบอก

หล่อนไหม?”

“อยากให้ฉันบอกไหมล่ะ?”

ปลาคาร์ปเงียบไปเป็นเวลานาน และฉู่ลั่วเองก็ไม่ได้ก้าวขาต่อ

จนสุดท้ายก็ได้ยินเสียงถอนใจเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง “ช่างเถอะ!

เปี้ยนคงเขา… ไม่อยากให้จิ่งเจียเหยียนรับรู้หรอก”

ฉู่ลั่วไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วกลับไปที่พักของตัวเอง

คืนนี้เธอพักอยู่ที่วัดกับจิ่งเจียนเหยียน ปีศาจสาวกลับไปรําลึกถึง

อดีตอยู่ในห้องบําเพ็ญของตัวเองอย่างมีความสุขอยู่

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉู่ลั่วกับจิ่งเจียเหยียนฉวยโอกาสเอาดอกไม้หนึ่ง

กระถางกับปลาคาร์ปหนึ่งตัวไปออกไปจากวัด ในตอนที่วัดจิ่งไท่ยัง

ไม่เปิดรับนักท่องเที่ยว

เจ้าอาวาสซิวหนิงยืนมองทั้งสองคนขึ้นรถจากหน้าประตู พลาง

พนมมือ “อมิตตาพุทธ”

ก่อนหันหลังเดินเข้าวัดไป

…

ณ เมืองเจียง

แสงแดดในยามเช้าสาดส่องจากฟากฟ้าลงมาบนถนนที่มีคน

สัญจรมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉู่จ้านวิ่งกลับมาถึงที่ชุมชน เขาเช็ดผมที่เปียกพลางถอดหูฟัง

ออก ขณะที่เดินไปถึงคอนโดของตัวเองก็เห็นร่างของหญิงสาวคน

หนึ่งนั่งอยู่ตรงบันได

“หร่านหร่าน!”

ฉู่หร่านที่นั่งซบหน้ากอดเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับดวงตา

บวมแดง หล่อนมองฉู่จ้านด้วยใบหน้าซีดเซียว “พี่ชายสาม…”

ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร หล่อนก็ร้องไห้ออกมาเสียก่อน

ทันทีที่ฉู่จ้านเห็นนํ้าตาของหล่อนก็รีบเข้ามาหาอย่างตื่น

ตระหนก “ร้องไห้ทําไม มีใครรังแกเธอเหรอ”

ฉู่หร่านไม่ตอบอะไร แค่ปล่อยโฮออกมาอย่างหนักเท่านั้น