เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 803 ร้านบะหมี่
“ถ้าพวกคุณเต็มใจเพิกถอนความสัมพันธ์โดยไม่เกี่ยงราคาจริง
ๆ ให้ติดต่อฉันมาส่วนตัว”
“ได้เลยครับ!”
“ขอบคุณเจ้าของช่อง”
คนเรามีขึ้นมีลงลงลงรีบหยิบมือถือมากดของขวัญให้ฉู่ลั่วหลาย
ชิ้นเพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนจะตัดการเชื่อมจอ
[เทพอู่ทงนี่ออกจะน่ากลัวไปหน่อยนะ]
[ไอ้การยืมเงินผีนี่สยองจริง ๆ]
[ทั้งสังเวย ทั้งคนตายกะทันหัน… แค่คิดก็ขวัญเสียแล้ว]
[ยุคนั้นลำพังมีชีวิตรอดก็ยากแล้ว นับประสาอะไรกับสั่งสมเงิน
ทอง แน่นอนว่ามีคนมากมายยอมเสี่ยงเพื่อเงิน ใครจะนึกถึงลูกหลาน
กัน]
[แม่เจ้า! น่ากลัวนะ บรรพชนสุขสบาย ลูกหลานต้องมาซวย]
[นี่คือการกู้หนี้นอกระบบชัด ๆ สบายไปชาติหนึ่ง หลังจากนั้น
ลูกหลาน รวมถึงร่างเกิดใหม่ของแกเองต้องได้รับผลกระทบกันหมด]
ฉู่ลั่วเห็นหลาย ๆ คนในช่องคอมเมนต์ยังอยากไปกู้กับเทพอู่ทง
“ทุกคนต่างมีทางเลือกของตัวเอง หนึ่งห้วงความคิดเป็นธรรม
หนึ่งห้วงความคิดเป็นอธรรม ทุกคนมีสิ่งที่ตัวเองเลือก และต้องจ่าย
ให้กับสิ่งที่ตัวเองเลือกค่ะ”
เหมือนกับวัดผี ที่เกิดจากกิเลสของมนุษย์
ที่ตอนนี้เทพนอกรีตอย่างเทพเซี่ยอู่ทงยังมีรูปปั้นในวัดวาโลก
มนุษย์ก็เพราะมนุษย์เลือกเอง
ฉู่ลั่วเชื่อมจอกับผู้โชคดีคนสุดท้ายของวันนี้ ‘สองมือทองคำ’
ทันทีที่แชร์ไลฟ์สำเร็จ ผู้ชายอายุสี่สิบกว่าคนหนึ่งปรากฏบน
หน้าจอ ผิวดำคล้า ยามเปิดปากฟันขาวเด่นเป็นพิเศษ ฉากหลังเป็น
ทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา
แต่ตอนนี้เขามีสีหน้าร้อนรน ปากแห้งผาก ตามองซ้ายทีขวาที
คล้ายมองหาบางอย่าง
ด้านหลังเป็นรถเทรลเลอร์ขนาดใหญ่
สองมือทองคำเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับเจ้าของช่อง ไม่คิดเลย
ว่าผมจะเชื่อมจอสำเร็จ”
“เจ้าของช่องบอกว่าผู้โชคดีวันนี้จะไม่ได้สมปรารถนา ถ้าผมพูด
ในสิ่งตรงข้ามก็พอแล้วใช่ไหมครับ?”
“ได้ค่ะ ตามใจคุณเลย”
สองมือทองคำฟังแล้วรีบบอก “ถ้าอย่างนั้นผมหวังว่าเจ้าของช่อง
ช่วยผมหาร้านบะหมี่ไม่ได้!”
“ร้านบะหมี่?”
“ใช่ครับ ร้านบะหมี่”
สองมือทองคำอธิบาย “เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนมั้ง ตอนผมวิ่งรถกะ
กลางคืนแล้วรถเสียระหว่างทาง กว่าจะซ่อมรถเสร็จแล้วค่อยออก
เดินทางก็ดึกแล้ว”
“ผมหิวมาก ก็เลยกินบะหมี่ของร้านหนึ่งระหว่างทาง”
“ทีแรกผมตั้งใจว่าวันนี้จะไปกินบะหมี่ที่ร้านนั้นอีกครั้ง ใครจะรู้
หาอยู่นานก็หาร้านบะหมี่ร้านนั้นไม่เจอ”
เขาหมุนกล้อง “ผมหาตามเครื่องบันทึกพิกัดของรถ ตามหลัก
แล้วต้องอยู่แถว ๆ นี้สิ แต่นี่… ไม่มีเลย!”
ฉู่ลั่วนับนิ้วทำนาย “คุณแน่ใจเหรอว่าอยากไปกินบะหมี่ที่ร้าน
นั้น”
“แน่ใจสิครับ! บะหมี่ร้านนั้นอร่อยมาก เป็นบะหมี่ที่อร่อยที่สุดที่
ผมเคยกินมา ตลอดอาทิตย์นี้ผมลืมไม่ลงเลย!”
“เจ้าของช่อง คุณหาเจอไหม”
ฉู่ลั่วพยักหน้า “ได้ แต่คุณต้องเปิดเครื่องบันทึกพิกัดรถให้ฉันดู
หน่อย”
“ผมส่งคลิปเข้ามือถือแล้ว เดี๋ยวผมส่งให้เจ้าของช่องนะครับ”
เขาส่งคลิปให้ฉู่ลั่วทางส่วนตัว ฉู่ลั่วกดเปิด ทำนายครู่หนึ่งแล้ว
บอกกับกล้อง “คุณพูดถูก ร้านบะหมี่นั้นอยู่ใกล้ ๆ”
“จริงเหรอครับ ทำไมผมไม่เห็นล่ะครับ!” สองมือทองคำหมุน
กล้อง เบื้องหลังคือเทือกขาวคดยาว ใกล้ ๆ มีแต่ทะเลทราย อย่าว่า
แต่ร้านบะหมี่เลย บ้านสักหลังยังไม่เห็น
ฉู่ลั่วถามอีกครั้ง “คุณแน่ใจเหรอว่าจะไป”
“ไปสิครับ ต้องไปอยู่แล้ว!” สองมือทองคำเป็นคนเอาจริงเอาจัง
หน้าตาราวกับถ้าไม่เจอร้านบะหมี่จะไม่ยอมรามือ
“ได้ ถ้าอย่างนั้นคุณไปตามทิศที่ฉันบอกนะคะ”
“ได้ครับ เจ้าของช่องว่ามาเลย”
สองมือทองคำกลับขึ้นรถตัวเอง ขับไปข้างหน้าตามที่ฉู่ลั่วบอก
ถนนหลักเมืองซินมีทางแยกไม่มากนัก แทบจะตรงตลอด
เขาวางมือถือบนที่ตั้งแล้วสตาร์ตรถ
ขับไปไม่ถึงห้านาทีก็ได้ยินฉู่ลั่วบอกว่า “ถึงแล้ว”
“หา! ถึงแล้วเหรอครับ”
สองมือทองคำลงจากรถ ก่อนมองรอบ ๆ ด้วยความงุนงง “ไม่มี
อะไรเลยนี่ครับเจ้าของช่อง นี่คุณทำนายผิดหรือเปล่าครับ ร้านบะหมี่
ในตอนนั้นอยู่ติดถนนเลย มันเด่นมาก”
ฉู่ลั่วตอบ “ทำนายไม่ผิดค่ะ คุณลงรถแล้วจะเห็นเอง”
สองมือทองคำลงรถอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แล้วเขายังหมุน
กล้องให้ผู้ชมในช่องสตรีมเห็นภาพที่เขาเห็นด้วย “ผู้ชมทุกท่าน ผม
ไม่ได้พูดเหลวไหลนะครับ ละแวกนี้มีร้านบะหมี่ที่ไหน”
ผู้ชมในช่องสตรีมต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน
[จะว่าไป พวกเธอไม่รู้สึกทะแม่ง ๆ เหรอ กลางค่ากลางคืน ร้าน
บะหมี่ ในทะเลทรายเนี่ยนะ!]
[ที่จริงหลาย ๆ ครั้งที่เจ้าของช่องถามฉันก็กลัวจนกอดผ้าห่ม
แน่นแล้ว คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอกมั้ง]
[เจ้าของช่องพลาดแล้ว!]
[ฉันบอกแต่แรกแล้ว เรื่องพวกนี้โมเมขึ้นมาทั้งหมด คราวนี้
พลาดแล้วไง]
ตัวสองมือทองคำขับรถกะกลางคืนอยู่แล้ว เคยได้ยินเรื่องราวเร้น
ลับจากคนมากมาย เวลานี้ได้เห็นคอมเมนต์ในช่องสตรีม
ฝีเท้าชะงัก สันหลังเย็นวาบอย่างคุมไม่อยู่
ฉู่ลั่วเอ่ย “ถึงแล้วค่ะ”
YOU MAY ALSO LIKE
