เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 819 งูในคราบม้า

ชื่อของเจ้าของโพสต์ชื่อว่าม้าทองมองน้าพุอันแสนหวาน

เฉิงยวนก็คาดเดาเหมือนกัน “ข้าก็คิดว่าเป็นปีศาจม้า จิ่งเจียเห

ยียนพูดอยู่ทุกวันว่าปีศาจมีน้อย… น้อยที่ไหนกัน แถมยังกล้ามาสร้าง

ข่าวลือให้ฉู่ลั่วอีก ไม่รู้เหรอว่าการสร้างข่าวลือกล่าวขวัญตามใจมัน

ผิดกฎหมาย?”

“พวกเราตามหาทางอินเทอร์เน็ตได้ไหม ข้าอยากเห็นจริง ๆ ว่า

ปีศาจม้านี่หน้าตาเป็นยังไง?”

คนขององค์กรศักดิ์สิทธิ์พยักหน้า “น่าจะได้ครับ”

สีหน้าของฉู่ลั่วไม่เปลี่ยน “ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าเป็นใคร?”

“ห้ะ!?”

คนในที่นี้ต่างพากันตกใจ

เฉิงยวนทำหน้าตกใจ “เจ้ารู้เหรอ! เจ้ารู้จักปีศาจม้าจริงเหรอ? ไม่

หรอกมั้ง! หรือว่าเจ้ามีความแค้นกับปีศาจม้าตนนี้”

ซู่เซี่ยงหยางงุนงง “ก่อนหน้านี้คุณเคยจับปีศาจม้าเหรอ?”

“รู้ไหมว่าปีศาจม้าตนนี้อยู่ที่ไหน”

“โวยวายขนาดนี้ ทั้งยังกล้าสร้างข่าวลือ ดูเหมือนความแค้น

ระหว่างพวกเจ้าจะหนักหนาทีเดียว!”

ฉู่ลั่วแสดงสีหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พวกคุณเคยได้ยินกลอน

บทหนึ่งไหม? กลอนของจักรพรรดิพระโพธิสัตว์เซียวเหยี่ยนแห่ง

ราชวงศ์เหนือใต้”

“กลอนอะไรเหรอ” เฉิงยวนเป็นสาวชาวฮั่นตะวันตก ไม่รู้จัก

กลอนในยุคหลัง

“ความงามดั้งเดิมของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก*[1] ราวกับม้าทอง

มองน้าพุอันแสนหวาน”

เฉิงยวน “…”

ซู่เซี่ยงหยาง “…”

สีหน้าของทั้งสองคนค่อย ๆ เปลี่ยนไปแล้ว สุดท้ายเฉิงยวนก็

แสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา “อะไรนะ? เมื่อกี้เจ้าพูดอะไร ข้าได้ยิน

ไม่ชัด กลอนอะไรนะ?”

“ความงามดั้งเดิมของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ราวกับม้าทองมอง

น้าพุอันแสนหวาน”

ฉู่ลั่วพูดใหม่อีกครั้ง

ความงามดั้งเดิม… ของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (ซีฮั่นเปิ้น… เจียเห

ยียน)*[3]

เจียเหยียน!

จิ่งเจียเหยียน!

เฉิงยวนกัดฟัน “ข้าก็คิดอยู่ว่าปีศาจตนนี้เล่าอย่างกับได้ยินกับหู

ได้เห็นกับตา ดูแล้วไม่เหมือนคนที่ไม่เคยเจอฉู่ลั่วมาก่อน คิดไม่ถึง

ว่า…”

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ เจ้าของโพสต์ม้ามองน้าพุอัน

แสนหวานก็โพสต์อีกหนึ่งข้อความ

[ตอนนี้จอมมารฉู่ลั่วไม่อยู่ เธอจับฉันกับวิญญาณพยาบาท ผี

เด็กและสัมภเวสีเด็กขังไว้ด้วยกัน ปล่อยให้พวกเราเข่นฆ่ากันเอง ฉัน

ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ]

มีภาพประกอบเป็นมุมหนึ่งของลานบ้าน ในนั้นดูอึดอัดมืดมน

เมื่อรวมเข้ากับโทนสี มันสามารถใช้เป็นโปสเตอร์หนังสยองขวัญได้

เลย

แม้จะเห็นแค่พลังหยินอัดแน่น ไม่เห็นอะไรอย่างอื่นอีก

แต่เมื่อมองด้วยตาเปล่า ก็สามารถคาดเดาได้แล้วว่าที่นี่น่ากลัว

ขนาดไหน

[เจ้าของโพสต์พยายามเข้านะ!]

[จอมมารน่ากลัวเกินไปแล้ว! เธอเป็นผู้บำเพ็ญไม่ใช่เหรอ? ทำไม

ถึงทำกับปีศาจอย่างพวกเราแบบนี้ล่ะ! พวกเราประท้วง พวกเราต้อง

ไปประท้วงลัทธิเต๋า]

[เธอเป็นเจ้านิกายของลัทธิเต๋า ไม่แน่ว่าทันทีที่พวกเราปรากฏตัว

ก็ถูกจับแล้ว]

[ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นกับดัก ล่อให้พวกเราออกไป!]

[พวกเราไปที่โลกมนุษย์ ไปแจ้งความเธอ! ในโลกมนุษย์ไม่

อนุญาตให้ทุบตีด่าทอตามอำเภอใจไม่ใช่เหรอ? การฆ่าคนเป็นการ

ส่วนตัวผิกฎหมาย นี่คือการทรมาน นี่คือการกักขังหน่วงเหนี่ยว เธอ

กำลังทำผิดกฎหมาย]

[แต่ว่าพวกเราเป็นปีศาจ ไม่ใช่คนนะ!]

[มนุษย์มีสิทธิมนุษยชน แต่ปีศาจก็มีสิทธิปีศาจชน!]

[ปีศาจอย่างพวกเราน่าสงสารมาก!]

[ปีศาจไม่มีทางรอดแล้ว!]

[ฮือ ฮือ ฮือ!]

เมื่อเห็นความคิดเห็นเหล่านี้ เฉิงยวนยิ่งเปลี่ยนสีหน้าจนแทบบิด

เบี้ยว ในขณะที่สีหน้าของฉู่ลั่วยังเงียบเฉย

ซู่เซี่ยงหยางเอ่ยถาม “จะตรวจสอบพวกเขาไหม หรือจะแบน

เว็บไซต์ดีล่ะ”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ไม่ต้อง นี่เป็นช่องทางที่พวกเขาใช้ในการสื่อสาร

และระบายความในใจ”

ทัศนคติของลัทธิเต๋าที่มีต่อปีศาจไม่ได้โอนอ่อนน้อยลง หากเจอ

ถ้าไม่กำจัดก็กักขัง

ปีศาจเหล่านี้ยังทำอะไรได้อย่างอิสระ ก็แสดงให้เห็นว่าตอนนี้

พวกเขาปลอมตัวได้แนบเนียน

ไม่จำเป็นต้องไปรบกวนพวกเขา

ผียังมีปรโลกให้ไป

แต่ปีศาจ… ไม่มีที่ไหนให้หลบซ่อน ได้แต่แฝงตัวอยู่ท่ามกลาง

สังคมมนุษย์ และคอยระแวงว่าเมื่อไหร่ตัวเองจะถูกพบเข้า

แต่เฉิงยวนกลับหัวเราะเย็นชา “หึหึ ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าทำไม

พวกเขาต้องพูดเช่นนี้!”

ซู่เซี่ยงหยาง “…”

เขากับฉู่ลั่วเดินไปที่ห้องสอบสวนสองคน โดยไม่สนใจเฉิงยวนที่

กำลังเดือดปุดปุด

[1] ความงามดั้งเดิมของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก 西汉本佳妍คำว่า

งดงามในบทกลอนคือ佳妍 (อ่านว่า เจียเหยียน) เป็นคำเดียวกับชื่อ

ของจิ่งเจียเหยียน