เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 837 ผมหวังว่ำผมจะใช่
พอเฉียวโจวอธิบำยเสร็จก็เริ่มพำทุกคนเดินทำงไปที่สถำนที่
ก่อสร้ำงร้ำงด้วยกัน
ในขณะที่นั่งอยู่บนรถ ฝำนจื้อก็อยำกจะเอ่ยปำกขอยันต์จำก
ฉู่ลั่วอยู่หลำยครั้ง แต่ก็เขินอำย ท ำได้เพียงหันไปมองฉู่ลั่วเป็นครั้ง
ครำวแล้วก็ละสำยตำกลับมำอยู่เรื่อย ๆ
“คิก ๆ” ฉู่หร่ำนปิดปำกหัวเรำะ “ฝำนจื้อ ลั่วลั่วสวยมำกเลยใช่
ไหมล่ะคุณถึงมองอยู่ตลอดขนำดนี้!”
ฝำนจื้อ “…”
ทุกคนบนรถต่ำงมองไปทำงเขำกันหมด
ฉู่หร่ำนยังพูดต่อไปอีก “เดิมทีลั่วลั่วเองก็ดูดีอยู่แล้ว พวกชำวเน็ต
หลำย ๆ คนต่ำงก็พำกันเรียกเธอว่ำภรรยำ เหล่ำแขกรับเชิญผู้ชำย
ในรำยกำรของเรำก็ชอบเธอกันหมด!”
ค ำพูดนี้มันดูล่อแหลมเกินไปหน่อย
โดยเฉพำะในตอนที่หยำงไต้นั่งอยู่ข้ำงกำยของฉู่ลั่วด้วย!
ฝำนจื้อรีบหันไปอธิบำยทันที “ปรมำจำรย์ฉู่ ผะ… ผมไม่ได้
หมำยควำมแบบนั้นนะครับ ผมก็แค่… แค่อยำกจะ…”
“โธ่! ไม่ต้องอำยหรอกค่ะ!” ฉู่หร่ำนพูดตัดบทเขำ “กำรที่คุณจะ
ชอบลั่วลั่วมันก็เป็นเรื่องปกตินี่คะ ไม่ใช่เรื่องที่พูดไม่ได้สักหน่อยนี่นำ
ใช่ไหมลั่วลั่ว!”
หล่อนมองฉู่ลั่วด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ “ฝำนจื้อของพวกเรำนี่มี
แฟนคลับสำว ๆ ในอินเทอร์เน็ตเยอะมำกเลยนะ! มีคนตั้งมำกมำยเลย
ที่อยำกจะแต่งงำนกับเขำ ถ้ำเขำชอบเธอ ก็แสดงว่ำลั่วลั่วของเรำนี่
สวยมำกจริง ๆ”
“วันนี้ลั่วลั่วแต่งตัวมำไม่เสียเที่ยวเลยนะ!”
ทั้งรถตกอยู่ในควำมเงียบในทันที
แต่ในช่องไลฟ์กลับมีกำรถกเถียงกันขึ้นมำแล้ว
[ที่ฉู่ลั่วแต่งตัวสวยขนำดนี้ก็เพื่อจะดึงควำมสนใจของพี่ชำยพวก
เรำสินะ]
[โฮะ ๆๆ! สำมีของฉันไม่สนใจเธอหรอกน่ำ!]
[หร่ำนหร่ำนพูดกระทบคนอื่นเก่งจริง ๆ เลยนะ]
[ไม่จริงน่ำ! แม่สำมีในอนำคตยืนอยู่ข้ำงตัวขนำดนั้น ฉู่ลั่วยังไม่
รักนวลสงวนตัวอีกเหรอ? ตระกูลฮั่วไปชอบผู้หญิงคนนี้ได้ยังไงกัน
นะ!]
ฝำนจื้อร้อนอกร้อนใจอยำกจะอธิบำยทันที
ตัวเขำเองเป็นศิลปินชื่อดัง ย่อมรู้ควำมส ำคัญของคอมเมนต์
ดีกว่ำใคร
ทันทีที่ฉู่หร่ำนพูดสิ่งนี้ออกอำกำศไปแล้ว ไม่ว่ำฉู่ลั่วจะอธิบำย
ยังไงก็ไม่มีทำงหลุดพ้นจำกประเด็นเรื่องกำรดึงควำมสนใจจำกเขำไป
ได้
โดยเฉพำะที่วันนี้เธอแต่งตัวอย่ำงตั้งใจเลยทีเดียว
“เปล่ำครับ ผมไม่ได้มองปรมำจำรย์ฉู่เพรำะว่ำชอบเธอ แต่เป็น
เพรำะว่ำ…”
“ฮั่วจิ่ว!” จู่ ๆ เสียงของหยำงไต้ก็ดังขึ้นมำ เธอจับมือถือพร้อม
ขมวดคิ้วมุ่นดูกรุ่นโกรธ “แม่เคยบอกลูกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่ำรอบตัว
ของลั่วลั่วเนี่ยมีคนตำมจีบเยอะมำก ลูกยังจะไม่เชื่ออีกเหรอ?”
คุณนำยเปิดล ำโพงมือถืออยู่ จึงได้ยินเสียงรำบเรียบของฮั่ว
เซียวหมิงดังมำ “ใครครับ?”
“ก็ดำรำที่มำถ่ำยรำยกำรกับฉู่ลั่วไง! รูปร่ำงหน้ำตำหล่อมำกด้วย
นะ ชื่อว่ำฝำนจื้อ”
ทำงด้ำนฮั่วเซียวหมิงก็บอกอย่ำงไม่ยินดียินร้ำยอะไร “ผมรู้ครับ
ว่ำเขำไม่ใช่แบบที่ฉู่ลั่วชอบหรอก”
ฝำนจื้อแทบจะร้องไห้ออกมำอยู่แล้ว
ใช่ ๆๆ!
เขำจะเป็นแบบที่ปรมำจำรย์ชอบได้ยังไงล่ะ!
เขำไม่เหมำะสมเลย!
หยำงไต้หัวเรำะออกมำ “เขำไม่ใช่แบบที่ฉู่ลั่วชอบ… แล้วลูกล่ะ
ใช่หรือเปล่ำ?”
ทำงด้ำนฮั่วเซียวหมิงก็ตอบอย่ำงไม่มีลังเลเลยแม้แต่น้อย “ผมเอง
ก็หวังว่ำจะใช่ครับ”
คุณนำยฮั่วพูดตอบ “หวังว่ำ… แปลว่ำยังไม่ใช่? รู้ว่ำลูกไม่ใช่แล้ว
ยังไม่พยำยำมอีกเหรอ! ลูกเคยเห็นใครที่ไหนเขำจะจีบสำวแล้วให้แม่
ออกหน้ำไหมล่ะ”
“เรื่องที่ลูกเรียนมำจำกในอินเทอร์เน็ตนั่นไม่มีประโยชน์เอำ
เสียเลย”
“พวกฉีดน้ำหอม นัดไปกินข้ำวอะไรนั่น ลูกน่ะ…”
หยำงไต้พูดออกมำได้ครึ่งหนึ่งแล้วจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ำนี่เป็น
รำยกำรสด ต้องไว้หน้ำลูกชำยของตัวเองเสียหน่อย “ฮึ! ช่ำงเถอะ แม่
โทรมำก็เพื่อที่จะบอกลูกว่ำลั่วลั่วมีคนมำชอบอีกแล้วนะ”
“ถ้ำลูกยังชักช้ำต่อไป ก็เตรียมไปร่วมงำนแต่งของลั่วลั่วเสีย
เถอะ!”
ฮั่วเซียวหมิงเงียบไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะกุมขมับพูดอย่ำงจนใจ
“แม่รอผมสักหน่อยนะครับ!”
ว่ำแล้วก็ถำมต่อ “ฉู่ลั่วล่ะครับ?”
“อยู่นี่แหละ เรำอยู่บนรถกัน ตอนนี้ก ำลังไลฟ์อยู่ด้วย วำงสำย
ก่อนละนะ!”
ยังไม่ทันที่ฮั่วเซียวหมิงจะได้พูดอะไร หยำงไต้ก็กดวำงไปอย่ำงไร้
ควำมปรำณีแล้ว
จำกนั้นก็หันไปพูดกับฝำนจื้อยิ้ม ๆ “ลั่วลั่ว ‘ของเรำ’ เป็นคนสวย
ก็เป็นเรื่องธรรมดำนะที่จะมำชอบ ทุกคนแข่งกันอย่ำงยุติธรรมแล้วกัน
นะ”
ฝำนจื้อรีบโบกมือทันที “เปล่ำครับ ๆ ผมไม่ได้ชอบปรมำจำรย์
ฉู่!”
หยำงไต้ได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที “ลั่วลั่วของเรำไม่ดีเหรอคุณถึงไม่
ชอบเธอ?!”
ฝำนจื้อ “…”
อย่ำงนั้นเขำจะต้องชอบหรือไม่ชอบกันแน่เนี่ย!
ระยะหลัง แม่สำมีในอนำคตเขำปกป้องว่ำที่ลูกสะใภ้กันออกนอก
หน้ำขนำดนี้หมดเลยเหรอ?
YOU MAY ALSO LIKE
